اتهام خواستگارى امیرالمؤمنین(علیه السلام) از دختر ابوجهل

در تاریخ بشر، صفا و صمیمیت هیچ خانواده و زن و شوهرى به صفا و صمیمیت على و فاطمه علیهماالسلام نمى‏رسد، ولى دشمنان بى‏رحم و مبغضین اهل‏بیت، آن چنان نامرد و کینه ‏توز هستند، که از هیچ تهمت و افترا درباره‏ ى آنان فروگذارى نکرده و نمى‏کنند. بر همین اساس براى خدشه‏دار ساختن عظمت مولاى متقیان على علیه‏السلام شاخدارترین دروغ و تهمت را با رنگ و روغن ماهرانه و خائنانه فراهم ساختند و چنین نوشته‏اند که آن حضرت با داشتن حضرت فاطمه علیهاالسلام به سراغ زن دیگرى (آن هم دختر ابوجهل) رفته، و از او خواستگارى نموده و بدین‏سان فاطمه‏ى زهرا و پدرش رسول خدا را ناراحت کرده است.
جاى تعجب بیشتر این است که تاریخ ضعیف و مجعول به صورت حدیث نبوى در برخى کتابهاى معتبر اهل سنت همچون صحیح بخارى و صحیح مسلم (۱)
و غیر آنها خودنمایى مى‏کند، و آقایان عزیز بدون تحقیق و تعمق در ریشه‏یابى این مجعولات و بررسى اسناد آن، چنین تهمت بزرگى را به مقام والاى صاحب ولایت خلیفه‏ى بلافاصل پیامبر صلى اللَّه علیه و آله مى‏چسبانند.
تحقیق مسأله
اگر چه تجدید فراش و انتخاب بیش از یک همسر با شرائط خاصى در شرع مقدس اسلام جائز است و خداوند متعال در قرآن مجید سوره‏ى نساء آیه‏ى سوم، به آن تصریح مى‏کند، ولى ازدواج مجدد امیرالمؤمنین علیه‏السلام با وجود زهرا علیهاالسلام اساساً جایز نبود و مولاى متقیان شرعاً نمى‏توانست به چنین امرى اقدام کند؛ چنانچه در حدیثى حضرت امام صادق علیه‏السلام مى‏فرمایند:
حرم اللَّه على على النساء مادامت فاطمه علیهاالسلام حیه، لانها طاهره لاتحیض.
خداوند متعال زنان را براى حضرت على علیه‏السلام مادامى که حضرت زهرا علیهاالسلام در قید حیات بوده است حرام کرده بود، زیرا آن حضرت هرگز عادت ماهانه نداشته است.(۲)
در این زمینه روایات دیگرى نیز آمده (۳)
و چنین استفاده مى‏شود، که حضرت زهرا در مسائل زوجیت، مشکلى نداشت و امیرالمؤمنین على علیه‏السلام نیز علاوه بر اینکه عاملى براى تجدید فراش نمى‏دید، موقعیت فاطمه علیهاالسلام را در پیشگاه خدا و رسول او مى‏دانست و از حکم خدا آگاه بود، با این وضع چگونه دست به خواستگارى دختر ابوجهل زده و پیامبر خدا صلى اللَّه علیه و آله و فاطمه علیهاالسلام را رنجیده‏خاطر نموده است؟!
و اما حدیث مجعول از پیامبر الهى، در واقع از طریق دو نفر ذکر شده: یکى ابوعلى الحسین بن على بن یزید الکرابیسى البغدادى است، که از دشمنان سرسخت اهل‏بیت به شمار مى‏آید و قهراً حدیث منقول از وى در ذم آنان قبول نیست. دومى «ابوهریره» کذاب است، که نان را به نرخ روز خورده و هزاران حدیث جعل کرده که این حدیث یکى از آنها مى‏باشد و اهل تحقیق و تعمق نمى‏توانند به سخنان چنین افرادى اعتماد کنند.
ابن ابى‏الحدید که از عالى‏ترین دانشمندان و محققین اهل سنت است مى‏نویسد: ابوهریره از جمله دروغگویان تاریخ و ناقلین احادیث جعلى و غیر واقعى بود که از جمله این حدیث مجعول را ساخت.
او (ابوهریره) چون وارد شام شد، به طمع مال و مقام دنیا، حدیثى را به زبان رسول خدا نسبت داد، که نتیجه ‏ى آن، نفرین و جسارتى به على بن ابیطالب علیه‏السلام مى‏شد و از این طریق به فرماندارى مدینه منصوب گشت.
این راوى کذاب، چنان دروغى به پیامبر صلى اللَّه علیه و آله نسبت داد، که حتى خلیفه‏ ى دوم را نیز به خشم آورد، و عمر با تازیانه‏اش او را تعزیر کرد. (۴)
خوانندگان عزیز توجه دارند، که براى لکه‏دار کردن مقام الهى و آسمانى ولایت، دست به چه توطئه‏ها مى‏زنند؟ و از چه عناصر نامطلوب و مزدور و دنیاپرست استفاده مى‏کنند؟