کانال بیداری اندیشه در سروش کانال بیداری اندیشه در تلگرام



ارسال پاسخ  به روز آوری
 
رتبه به موضوع
  • 7 رای - 3.71 میانگین
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
نفوذ دجال (مخصوصآ انگلیس) در دولت ها و حکومت های منطقه خاور میانه
۱۳:۳۷, ۳۰/آبان/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۳۱/تیر/۹۰ ۱۴:۰۴ توسط Mahdy2021.)
شماره ارسال: #1

با سلام

در این بخش قصد داریم یه معرفی دجال واقعی ( انگلیس ) و متحدان ایشان ( امریکا و رژیم منحوس اسرائیل ) پردازیم و نیز نفوذ انگلیس در حکومت ها و دولت های منطقه می پردازیم.
مثل نفوذ انگلیس و متحدانش ( امریکا و اسرائیل ) در عراق ، افغانستان و مصر و کشور های عربی مثل امارات و عربستان و..... نیز حلقه کیان (حلقه ماسونی ایرانی لندن نشین مثل محسن سازگار، سروش، مهاجرانی ، اکبر گنجی و... ونیز دیگر گروه های تحت نفوذ انگلیس )




بریتانیا

بریتانیا نقش مهمی در پرورش، حفاظت و سازمان دهی فراماسونری داشته است. در زمانی که شوالیه های معبد (اسلاف ماسون ها) به دلیل عقاید کفرآلودشان در سراسر اروپا اعدام می شدند، منطقه ی اسکاتلند پناهگاه آنان بوده و این شوالیه ها به تدریج لژ « وال بیلدرز » یا لژ « کهن اسکاتلند » را به عنوان قدیمی ترین لژ رسمی ماسونی دنیا بنیان نهادند و از آن جا پایگاهی برای انتشار فراماسونری در اروپا و سپس آمریکا ایجاد کردند.
اما خاندان پادشاهی انگلستان که پیرامون آن در مستند ظهور به صورت مفصل سخن گفته شد، حلقه ی اتصالی مهمی بین Order های مختلف ماسونی بوده است. در عصر حاضر نیز « ملکه الیزابت دوم انگلستان » به عنوان حلقه ی اتصال گروه های مختلف ماسونی از جمله « Order of Malta » و « Order of the Bath » عمل می نماید. به نحوی که علاوه بر رهبری « Order of The Bath »، عضو هسته ی مرکزی « Order of Malta » نیز می باشد.
« ملکه الیزابت دوم بریتانیا » در لباس گروه ماسونی « شوالیه های مالتا ».
ملکه الیزابت دوم بریتانیا به عنوان عضو هسته ی مرکزی گروه ماسونی « Order of Malta ».
رهبری « ملکه الیزابت دوم بریتانیا » در گروه ماسونی « Order of the Bath ».
البته شواهد مربوط به ماسونی بودن بریتانیا مربوط به موارد فوق نمی باشد. بلکه چهره های معروفی همچون « وینستون چرچیل » نخست وزیر معروف انگلستان در زمان جنگ جهانی دوم از میان چهره های قدیمی و « تونی بلر » از میان چهره های اخیر، همگی فراماسون بوده اند. جالب این که « تونی بلر » نخست وزیر سابق انگلیس، عضو گروه ماسونی « Order of Malta » می باشد:
عضویت « تونی بلر » در « Sovereign Military Order of Malta » یا « SMOM ».
بدین ترتیب همانگونه که ملاحظه فرمودید، کشور انگلستان نیز یک کشور صد در صد ماسونی است.
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۴:۵۱, ۳۰/آبان/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۳۰/آبان/۸۹ ۱۴:۵۴ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #2

نگاهی تاریخی به شکل گیری یک محفل روشنفکری بنام کیان




كالبدشكافي يك حلقه



در سال 1368 ه.ش پس از معرفي سيد محمد اصغري به عنوان نماينده رهبر معظم انقلاب اسلامي و سرپرست موسسه كيهان افرادي چون : ماشاءالله شمس الواعظين ، رضا كفاش تهراني ، رخ صفت ، هادي خانيكي ، امين زاده ومحمد عطريان فر كه تا پيش از اين كيهان فرهنگي را تحت تاثير آرا وانديشه هاي سروش منتشر مي كردند ، از كيهان خارج مي شوند . عطريان فرد به موسسه همشهري مي رود و رضا تهراني ، شمس الواعظين واحمد شامخي ، برادر محمود شامخي - داماد عزت الله سحابي- ماهنامه كيان را در سال 1370 ه.ش منتشر مي سازند .اينان در ابتدا قصد داشتند نام « نمون» را براي نشريه خود برگزينند ، ولي از آنجا كه بنياد كيان آمريكا درصدد انتشار نشريه اي در داخل كشور بود ، اين طيف از طريق محجوب - عضو شوراي بنيان كيان آمريكا نمايندگي اين بنياد را مي پذيرند. دست اندركاران ماهنامه كيان با عناصري همچون بيژن حكمت ( ضد انقلاب فراراي از كشور) ، رامين جهانبگلو ، داريوش شايگان ( از همكاران ساواك و از عناصر دفتر رضا پهلوي ) ، ميرزا آقا عسكر ( معروف به ماني و از عناصر وابسته به سازمان چريكهاي فدايي خلق ) و ... غيره مرتبط گردند.

محمد قوچاني - نويسنده روزنامه هاي زنجيره اي - در 29 ارديبهشت ماه 1370 ، در مقاله اي در روزنامه عصر آزادگان ، با اشاره به حلقه كيان مي نويسد : 107 نويسنده روشنفكر و سياستمداري كه در بيست وهفتم تير ماه 1374 آن نامه را امضاء كرده بودند ، وارثان نسلي از مردان انقلابي دهه 50 بودند كه با گذر از دهه 60 به اصلاح طلبان دهه 70 تبديل شدند و آن نامه چون فهرست راهنماي جمعي از آنان به كار مخالفان اصلاحات مي آمد ... اندكي پس از خشك چوبه هاي آتش گرفته كيهان فرهنگي و زن روز سابق دو نشريه جديد برآمدند . چنانچه « سروش نوجوان » به جاي « سوره بچه هاي مسجد » نشسته بود ، « كيان » به جاي «كيهان فرهنگي» و « زنان « به جاي « زن روز» منتشر شد .

پيوند با بنيانهايي همچون كيان و سازمان سيرا و ارتبا ط با هسته هاي مطالعاتي اپوزوسيون خارج از كشور از يك سو ، وگرايش به سمت نهضت آزادي و گروههاي ملي گرا از سوي ديگر ، اين حلقه را در محل به حلقه ميانجي و جريان كاتاليزور،تبديل كرد. ظهور اين جريان التقاطي و پيوند تئوريك آن با اپوزيسيون داخل و خارج از كشور ، طراحان و هدايت گران پروژه استحاله جمهوري اسلامي را به پيروزي استراتژيك خود اميدوارتر ساخت.

در حالي كه محمد ابراهيم اصغر زاده ، عباس عبدي ، هادي خانيكي و گروهي ديگر از اعضاي شوراي سردبيري و مديديت روزنامه كيهان نيز پس از استعفاي سيد محمد خاتمي از آن موسسه و ورود آقاي سيد محمد موسوي خوئيني ... به صحنه مطبوعات ، «روزنامه سلام »را به جاي «روزنامه كيهان» منتشر كرده بودند ، ماهنامه زنان پس از مدتي راه دفاع از زنان را چنان طي كرد كه با نام مستعار « كيان دخت» به طعنه از سوي محافظه كاران ، ارگان تلاشهاي فيمينيستي روشنفكران به اصطلاح ديني نام گرفت .




كيان اما فراتر از نشريه تئوريك ( كه مانند دستگاه تئوري سازي روشنفكران به اصطلاح ديني عمل مي كرد ) ، حلقه اتصال جريان هاي متفاوت نسل جديد شد كه در حال قوام و شكل گيري بود .

تجديد طلبي و رفرم ديني افقي بود كه در ديدگاههاي جريان التقاطي كيان نمايان شد . اين موضوع در واقع ترويج تئوري اسلام منهاي سياست و روحانيت وهمچنين باز توليد تفكرات روشنفكري وابسته به غرب و طيفهاي شكست خورده اوايل انقلاب بود.

به جز حلقه هاي چهارشنبه كيان در واپسين چهار شنبه ماه ، جمع بزرگي از روشنفكران به اصطلاح ديني براي ضيافت شامي گرد هم ميآمدندو در اين حلقه هاي چها رشنبه بود كه نامه هايي چون 107 نفر شكل گرفت . حلقه كيان زماني راديكال تر شد كه افزون بر نيروهاي فرهنگي تشكيل دهنده آن در پايان دهه 60 ، گروهي از جوانان انقلابي عبور كرده از دهه 60 نيز بدان پيوستند . اينان كه با درگذشت امام خميني (رحمة الله علیه) و بركنار ماندن جناح چپ از قدرت ، نهادهاي سياسي وامنيتي را وانهاده بودند و به حلقه فكري روشنفكران به اصطلاح ديني جديدي پيوسته بودند ، پس از مدتي هسته اصلي آن را تشكيل دادند : چنان كه در همان نامه 107 نفره نام چهره هاي شاخص از ايشان به چشم مي خورد.

رفته رفته زمينه راسيوناليسم ( خرد گرايي مفرط ) ، فهم سكولار ودنيايي از دين ، كثرت گرايي هاي معرفت شناختي ، تجدد ورفرم ديني در ديدگاههاي آنها خودبيگانگي وخودباختگي آنها را دو چندان كرد و با گسترش مفاهيمي همچون پلوراليسم ديني ، كثرت گرايي فرهنگي ، سكولاريسم ، تسامح وتساهل ، ذهنيت وباور خود را نسبت به تئوريهاي جهاني به معرض نمايش گذاشتند .



مصطفي تاجزاده و محسن آرمين - از اعضاي سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي !! كه روزگاري سنگ بناي كميته هاي انقلاب را تشكيل مي داد - آن گاه كه در زمره 107 نفر قرار گرفتند ، مدتها بود كه معاونت وهمكاري با سيد محمد خاتمي در وزارت فرهنگ را به همراه او وانهاده بودند . « محسن سازگارا» ( عضو شاخه نهضت آزادي در آمريكا ) تا همراهي با بهزاد نبوي در وزارت صنايع سنگين راه درازي را سپري كرده بود تا به حلقه كيان بپيوندد . عباس عبدي به سيد محمد موسوي خوئيني در دادستاني انقلاب پيوسته و به همراه او ، آنجا را رها كرده بود تا در مركز مطالعات استراتژيك رياست جمهوري !! ، آمادگي هاي ورود به عرصه سياست را تمرين كند و در چهره يك نويسنده حرفه اي ظاهر شود .

عماالدين باقي وارد حوزه هايي شده بود كه او را به حلقه كيان متصل مي ساخت . علي رضا علوي تبار به عضويت در تحريريه ماهنامه كيان روي آورده بود تا چون آموزنده اي وفادار به عبدالكريم سروش عمل كند و هاشم آغاجري نيز چنين بود و در عصر ما حلقه اتصال دو نسل روشنفكري ديني عصر شريعتي و روشنفكران جديد را برقرار مي كرد .محسن كديور نيز همين رابطه را ميان مرتضي مرديها و روشنفكران نسل جديد برقرار ميكرد .

از همه مهمتر در آن 107 نفر امضا كنندگان نامه شكوائيه به اكبر هاشمي رفسنجاني مغز سياسي حلقه كيان ، آنكاه مي توانست تشكيلاتي از آن جمع برپا كند ، جهانگير صالح پور يا بهتر بگوئيم كسي جز سعيد حجاريان نبود . اگر حميد رضا جلايي پور را در اين مجموعه به شمار آوريم ، آنگاه اذعان خواهيم كرد كه بخش عمده اي از اقتدار رسانه اي ، وحتي تشكيلاتي اصلاح طلبان از آن حلقه جديدي از روشنفكران به اصطلاح ديني است كه روزهاي چهارشنبه در دفتر مجله كيان شكل مي گرفت . طي سالهاي اخير عمده روزنامه هاي تاثير گذار جنبش اصلاح طلب ( جامعه ، طوس ، نشاط ، عصرآزادگان ، صبح امروز ، آفتاب مروز ، خرداد، فتح و ...) و نيز هفته نامه هايي چون بهمن ، بهار ، راه نو ، را اين حلقه هدايت كرده بود .و بسيار ساده انگارانه است كه نقش اين حلقه را در اتفاقات و رويدادهاي بعد از سوم تير را كمرنگ پنداريم و اين در حالي است كه تمام توان اين مجموعه براي بازگشت دوباره به عرصه قدرت گذاشته شده و دراين مسير از تمام ظرفيت ها و امكانات بهره مي گيرند . فقط كافي است تحليلي نو و جامع از فرداي سوم تير تا امروز داشته باشيم ....
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۶:۴۷, ۳۰/آبان/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۳۰/آبان/۸۹ ۱۷:۰۵ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #3

گفتمان دوم خرداد " چگونه از دل حلقه‌هاي "كيان " و "آيين " بيرون آمد


افراد حلقه كيان در آغاز تماماً داراي يك گرايش خاص نبودند؛ برخي از آنها همچون حجاريان، علوي‌تبار، گنجي و باقي در دوره‌هاي معيني مرتبط و وابسته به نهادهاي جمهوري اسلامي بودند و از نظر فكري، گرايش اصلي اين افراد چپ‌گرايي بود و نقش آنها در تسخير سفارت آمريكا بيشتر از ديگران بود.


* حلقه كيان

حلقه‌ كيان به عنوان معروف‌ترين مركز مطالعاتي تجديدنظرطلبان، در آغاز به توصيه و علاقه‌ شهيد حسن شاهچراغي براي ايجاد كانوني فكري و ديني تشكيل شده بود و پيشينه آن به كانون فرهنگي نهضت اسلامي قبل از پيروزي انقلاب اسلامي مي‌رسد. پس از پيروزي انقلاب اسلامي، اين افراد به دعوت شاهچراغي در مؤسسه‌ كيهان دور هم جمع شدند و به انتشار كيهان فرهنگي تا سال 1369 پرداختند.(1)
افراد حلقه كيان در آغاز تماماً داراي يك گرايش خاص نبودند. برخي از آنها همچون حجاريان، علوي‌تبار، گنجي و باقي در دوره‌هاي معيني مرتبط و وابسته به نهادهاي جمهوري اسلامي بودند.
از نظر فكري، گرايش اصلي اين افراد چپ‌گرايي بود و نقش آنها در تسخير سفارت آمريكا بيشتر از ديگران بود. به عنوان مثال موسوي‌خوئيني‌ها و حجاريان براي دانشجويان پيرو خط امام كه سفارت آمريكا را تسخير كرده بودند، در درون سفارت كلاس سياسي گذاشته بودند.(2) اعضاي حلقه كيان كه تركيبي از ليبرال‌ها و چپگرايان بودند، هر هفته چهارشنبه‌ها در منزل يكي از اعضا دور هم جمع شده و به بحث‌هاي معرفت‌شناختي و فلسفي مي‌پرداختند.(3) اين افراد با بازانديشي افكار خود، غرب‌پژوهي را استراتژي مطالعاتي خود قرار داده بودند و به اين نتيجه رسيده بودند كه تلفيقي از تجربيات مثبت تمدن غالب بشري (غرب) و دروني كردن آنها با ارزش‌هاي بومي و محلي، بهترين راهكار است و در همين راستا به تلفيق سه شكاف ملي، اسلامي و غربي تأكيد مي‌ورزند.(4)
آنها به مرور زمان، از مواضع اصولي و ديني نظام جمهوري اسلامي فاصله گرفته و با شعار توسعه سياسي و پيوستن به نظام جهاني، به سوي تمدن و تفكر غرب و ليبرالي حركت كردند.(5)
دگرگوني پايه‌هاي انديشه‌هاي كساني چون سعيد حجاريان و برخي سازمان‌دهندگان اصلي جريان سياسي دوم خرداد در اين حلقه و تحت تأثير آن شكل گرفت.(6)
عبدالكريم سروش در جواب اين سؤال كه آيا او و دوستانش در محفل كيان با برنامه و طرح قبلي از فضاي عمومي انقلاب فاصله گرفته و به تأسيس جريان و جنبشي خاص اقدام كرده‌اند مي‌گويد كه: "برنامه‌ريزي و عزم قبلي در كار نبوده، بلكه به مرور زمان و در فضا و زمان مناسب اين جريان مخاطب و مشتري پيدا كرده است ". (7)
بيشتر تخصص "عبدالكريم سروش " به عنوان استاد و پدرخوانده‌ محفل كيان در ترجمه و انتقال مفاهيم جديد غربي با رنگ و لعاب اشعار مولوي و تفكر غزالي بود. تلاش محوري وي تلفيق و هماهنگي بين افكار مدرن غربي و اسلامي بود و به همين دليل برخي افراد بر او و همفكرانش نام "روشنفكران تلفيقي " نهاده‌اند.
در اواسط دهه‌ 1370، حلقه‌ كيان گسترده‌تر شد و افراد ديگري از شهرهاي مختلف، اعضاي سابق جنبش دانشجويي، افرادي از نيروهاي وزارت ارشاد، وزارت اطلاعات و افراد ملي‌ـ مذهبي به حلقه كيان پيوستند و تعداد آنها به بيش از هزار نفر رسيد. محمد قوچاني، روزنامه‌نگار برجسته‌ اصلاح‌طلبان، افراد حلقه كيان را كساني مي‌داند كه در 27 تيرماه 1374 در اعتراض به تهديد سروش نامه‌هايي به ‌هاشمي‌رفسنجاني نوشته بودند.(8)
تاج‌زاده، عضو ارشد حزب مشاركت، در مورد حلقه كيان و مباحث ويژه دگرانديشي مطروحه در آن بيان مي‌دارد كه "جلسات ديگري در بيرون داشتيم كه به حلقه كيان معروف است. بحثي چند ساله‌ درباره دين و دنيا داشتيم، اينكه چگونه ‌اين دو با يكديگر جمع مي‌شدند. دين و دنيا نسبتش چيست؟ دين و دموكراسي چطور؟ دين و تجدد چطور؟ در اين جلسات خيلي مسائل براي من روشن شد و خيلي از آقاي سروش استفاده كرديم. نقش سروش بيشتر اجتماعي كردن اين مسئله بود. نقشي كه هيچ وقت دكتر بشيريه نداشت. دكتر بشيريه فقط روي نقطه‌ خاص دانشگاهي سروكار داشت، هنوز هم فكر مي‌كنم نود درصد جامعه ما دكتر بشيريه را نمي‌شناسد. دكتر بشيريه به عنوان يك روشنفكر عمل نكرد، بيشتر يك دانشگاهي بود ". (9)
حلقه كيان، افكار و عقايد خود را در كيهان فرهنگي، جريده مخصوص اين حلقه، به چاپ مي‌رساندند.
در كيهان فرهنگي مقالات جنجالي "سروش " با عنوان "قبض و بسط شريعت " منتشر شد كه بحث و جدل‌هاي متعددي برانگيخت. كوشش "سروش " در مقالات قبض و بسط اين بود كه براساس مباني معرفت شناختي ليبرالي، نسبي‌گرا و پلوراليستي، فهم ديني را فهمي تاريخي معرفي كند و با ايجاد ترديد در قداست علوم ديني و روايات فقهي، آنها را به عنوان بخش‌هايي از علوم انساني معرفي نمايد. علاوه بر سروش افراد ديگري با گرايش‌هاي سكولاري همچون مجيد محمدي، مرتضي مرديها و حميد وحيد با كيهان فرهنگي همكاري و ارتباط داشتند. در حالي كه با خط مشي ديني و فرهنگي انقلاب، هماهنگي نداشتند.
در اين مقطع، بيشتر افراد حلقه كيان از اعضاي سردبيري روزنامه كيهان بوده و در روزنامه هم به نويسندگي و فعاليت‌هاي ديگر مي‌پرداختند و با محمد خاتمي‌، كه نماينده حضرت امام(رحمة الله علیه) در كيهان و سرپرست اين مؤسسه بود، ارتباطي نه چندان جدي پيدا كرده بودند.(10)
بعد از بسته شدن كيهان فرهنگي و استعفاي خاتمي از مؤسسه‌ كيهان، طرفداران سروش و منتقدان نظام جمهوري اسلامي هم‌ دسته‌جمعي از كيهان استعفا داده و مجله‌ كيان را از اواخر سال 1369 راه‌اندازي كردند. ماهنامه جديد با مديرمسئولي رضا تهراني و سردبيري ماشاءالله شمس‌الواعظين شروع به كار كرده و اكبر گنجي در انتشارات صراط، درس‌ها و سخنراني‌هاي سروش و افراد همفكر خود را در محفل كيان به سرعت چاپ و توزيع مي‌كرد.(11)

* حلقه‌ آيين

آقاي سيدمحمد خاتمي بعد از استعفا از وزارت ارشاد درخواست مجوز نشريه‌اي به نام "آيين " كرد تا از آن به عنوان تريبوني براي بيان افكار خود و همفكرانش استفاده كند. در آن زمان برخي از افراد حلقه‌ كيان همراه با محمد خاتمي گروه كوچك‌تر "آيين " را شكل دادند. گروه آيين هيچ مجله‌اي تا سال 1382 منتشر نكرد و در اين سال، در حالي كه حدود شش سال از رخداد دوم خرداد 1376 گذشته بود، محمدرضا خاتمي، برادر رئيس‌جمهور وقت، اولين شماره اين نشريه را منتشر كرد. علي‌رغم عدم انتشار مجله، گروه آيين جلسات دايمي هفتگي برگزار مي‌كردند؛ آنها در جلسات خود تجربيات خود را در عرصه‌هاي مختلف مبادله مي‌كردند.(12)
در حلقه آيين چهره‌هايي چون‌ هادي خانيكي، سعيد حجاريان، مصطفي تاج‌زاده، محسن امين‌زاده، عباس عبدي، محسن كديور و محمدرضا خاتمي حضور داشتند. هدف اوليه‌ آنها براساس ايده‌ شخص محمد خاتمي و برخي دوستان او، اين بود كه نشريه‌اي به راه اندازند تا مفاهيمي تازه و جديد و آنچه براي تحول اجتماعي ضروري مي‌دانستند، ارائه كنند.
تجربه‌ي كيان نشان داده بود كه نشريه‌هايي از اين دست تا چه حد مي‌تواند ذهنيت اصحاب انديشه و طبقه تحصيلكرده جديد را تحت تأثير قرار دهد. در حالي كه پي‌گيري‌هاي اداري مربوط به اخذ مجوز براي نشريه‌ي آيين در اوايل سال 1375 صورت مي‌گرفت، حلقه‌ آيين به جايگاهي براي بحث و بررسي آرا، انديشه‌ها و مفاهيم تازه بدل شد. مفاهيمي مثل "جامعه مدني "، "مردم‌سالاري ديني "، "حقوق بشر " و... در اين حلقه مورد بحث و بررسي قرار مي‌گرفت. شخصيت محوري در اين محفل، خود محمد خاتمي بود؛ اما افرادي چون كديور و سعيد حجاريان نيز در فعال كردن هر چه بيشتر محفل و نيز گرم نگه‌داشتن تنور مباحث انديشگي و سياسي نقش مهمي داشتند.
آن‌گونه كه از فحواي كلام بسياري از اين افراد بر مي‌آيد، آنچه بعدها به "گفتمان دوم خرداد " معروف شد، در اين محفل سر و سامان يافت. البته بي‌گمان ريشه‌هاي اصلي اين مفاهيم و اين سخن در حلقه كيان است اما در محفل آيين، آن پايه‌هاي نظري به مفاهيم سياسي و به تعبيري يك پروژه سياسي بدل مي‌شد. بسياري از حاضران در اين محفل در چند سالي كه فرصت تحصيل و تحقيق يافته بودند و به ويژه آنان كه با حضور در دانشكده حقوق و علوم سياسي دانشگاه تهران و مركز تحقيقات استراتژيك رياست جمهوري با مفاهيم نوين توسعه آشنا شده و به نوعي تحت تأثير افكار و آثار حسين بشيريه قرارگرفتند، با هواداران كلام جديد كه تحت تأثير انديشه‌هاي عبدالكريم سروش شكل‌گرفته بود، در حلقه آيين به هم پيوند خوردند و بسياري از مفاهيم و نگرش‌هاي آنها در اثر اين تلاقي، ساماني تازه يافت و امكان تبديل شدن به يك برنامه سياسي را پيدا كرد.(13)
هادي خانيكي، عضو شاخص حزب مشاركت، درباره حلقه آيين و نشريه آن بيان مي‌دارد كه: "اين نشريه، ويژگي مهم‌اش اين باشد كه در بستر روشنفكري ديني امكان گفتگوي افكار متفاوت وجود داشته باشد؛ به هيچ يك از نحله‌هاي موجود روش فكري تعلق مطلق نداشته باشد و امكان نقد را به صورت صحيح فراهم كند. اين مسير تلاش براي انتشار آيين، خود منجر به بحث‌هاي زيادي شد. مسائل روز ما كدام‌اند و به آنها بايد چگونه پاسخ بدهيم. مثلاً مباحثي چون دين و دموكراسي در آن جلسات راجع به آن بحث مي‌شد. خود مفهوم "جامعه مدني " به عنوان يكي از نيازهاي جامعه ما از دل همان مباحث و نشست‌ها بيرون آمد. تركيب اين جمع‌ها طيف‌هايي است كه در آن، افراد كاملاً به مفهوم كلاسيك سياسي و افراد كاملاً علمي و فرهنگي را دربرمي‌گيرد، و بين آنها گفتگوهايي شكل مي‌‌گيرد و من اسم آن را اصطلاحاً "كانون مولد انديشه " مي‌گويم. (14)
وي همچنين مديريت حلقه‌ي آيين را اين‌گونه تشريح مي‌نمايد:
"كار بيشتر را آقاي حجاريان انجام مي‌داد و در حوزه‌هاي مختلف، افراد مختلف بودند. مثلاً در حوزه‌ انديشه،‌ آقاي كديور بود، در حوزه سياسي بيشتر آقاي حجاريان بود ".
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۸:۲۴, ۳۰/آبان/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۱/آذر/۸۹ ۰:۳۷ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #4

حلقه کیان و نقش آن در بحران آفرینی




قسمت اول




نگاهی به نقشی محوری حلقه «سلام» و «كیان» در بحران آفرینی


در بررسی پرونده گروهی كه امروز با عنوان همكاری با دشمنان محاكمه می‌شوند، به این نقطه می‌رسیم كه شاخص‌ترین چهره فكری كه نقش «پدر روحانی» را برای این گروه ایفا می‌كرده است، از نظر اعتقادی انحراف داشته است. وی پیش از پیروزی انقلاب (در دهه 50) در یكی از مساجد تهران مباحثی را به عنوان تفسیر قرآن و نهج‌البلاغه ارائه می‌داده است. آنگونه كه فرزند شهید مطهری(رض) در نامه‌ای به این فرد روحانی یادآور شده است كه شهید مطهری نسبت به طرح مباحثی كه شما در مسجد جوزستان به عنوان تفسیر قرآن مطرح می‌كردید، معترض بوده و آن مباحث را دارای ریشه‌های مادی می‌دانسته‌اند. شهید مطهری موضوع را در همان سال‌ها با مقام معظم رهبری (حضرت آیت‌الله خامنه‌ای) در میان می‌گذارند، ایشان نیز به ریشه‌های مادی‌گرایانه و جنبه تفسیر به رأی این مباحث اشاره می‌كنند.



در حقیقت مباحثی كه در آن حلقه تفسیر قرآن ارائه می‌شده است و دانشجویانی نظیر عباس عبدی در آن شركت می‌كرده‌اند، با مباحثی كه گروهك (مجاهدین خلق) از آیات و روایات داشتند، همگون بوده است. طبعاً مبانی غیردینی اگر به نام دین ارائه شوند، در متن خود تعارضاتی را برانگیخته و فرد را دچار تحیر و سرگردانی می‌كنند؛ به گونه‌ای كه فرد اگر به «سرچشمه» بازنگردد، یا دچار انحراف شدید «جدا شدن از دین» می‌شود و یا منافقانه از دین برای رسیدن به «دنیا» استفاده می‌نماید. اما این نكته را هم باید اضافه كرد كه آن روحانی به رغم تأكید شهید مطهری مبنی بر تعطیل كردن درس و كنار گذاشتن آن مباحث مادی‌گرایانه، به بحث خود ادامه می‌دهد. از سوی دیگر ادامه درس در شرایطی بوده است كه رژیم شاه تلاش وافری داشته تا با علم كردن اختلاف میان جمع‌های روحانی (به ویژه روحانی‌هایی كه با رژیم طاغوت مبارزه می‌كردند) جریان مبارزه با نظام شاهنشاهی را تضعیف نموده و مردم را نسبت به كلیت آن بدبین نماید. بر همین اساس حضرت امام خمینی(رحمة الله علیه) در جریان بلوایی كه میان دو قشر روحانی بر سر كتاب «شهید جاوید» به وجود آمده بود، به روحانیون رهنمود دادند كه اینگونه مباحث (موافق و مخالف) را كنار بگذارند، چرا كه رژیم از آن سود می‌برد. امام(رحمة الله علیه) در عین حال نقش ساواك را در پیدایی و بزرگ شدن چنین اختلافاتی محتمل می‌دانستند.

بر همین اساس باید گفت مباحث انحرافی آن حلقه تفسیری اگرچه از منظر بزرگانی نظیر مقام معظم رهبری و شهید مطهری یك خطر محسوب می‌شد، ولی علنی شدن اختلاف میان طبقه روحانی را خطری بزرگتر قلمداد می‌كردند و لذا از كنار این مباحث عبور كردند؛ هرچند شهید مطهری در مجموعه كتاب‌های «جهان‌بینی توحیدی» بدون اشاره به این حلقه تفسیری، مباحث آن و مباحث حلقه‌های مشابه را مورد انتقاد عالمانه خود قرار دادند.
با پیروزی انقلاب اسلامی كسی كه در این حلقه فكری، تفسیر مادی‌گرایانه از آیات قرآن ادامه می‌داد، توانست با ابراز وفاداری‌ها نسبت به حضرت امام خمینی(رحمة الله علیه) و بخصوص مخالفت تند و آشكار با سازمان مجاهدین خلق (منافقین) و دیگر گروه‌های انحرافی، توجه مسئولین را به خود جلب نماید. بدین جهت او بعد از انقلاب توانست جایگاه برجسته‌ای را در میان مسئولین كشور داشته باشد. اما در این خصوص نیز نكات قابل تأملی وجود دارد؛ این فرد روحانی با كمك بعضی از دانشجویان كه چند تن از آنان در همان حلقه‌های تفسیری شركت داشتند، تصرف لانه جاسوسی امریكا را طرح‌ریزی نمود. تصرف لانه جاسوسی (جدا از اهدافی كه طراحان آن دنبال می‌كردند) فی‌نفسه یك اقدام مثبت و انقلابی محسوب می‌گردد و به همین جهت بایدگفت، یكی از فرازهای برجسته مبارزه ملت ایران علیه استعمار امریكا، تسخیر لانه جاسوسی امریكا بوده است؛ از این رو تسخیركنندگان حق دارند، همواره به خویش ببالند و به این اقدام افتخار كنند.

اما نكته‌ای كه در اینجا باید به آن اشاره كرد این است كه این فرد روحانی و حلقه پنج نفره‌ای كه تسخیر لانه را طراحی كردند، رهبر انقلاب را در جریان قرار ندادند. یعنی یك گروه سیاسی به خود حق داده است، اقدامی مخاطره‌آمیز را بدون ملاحظه نظر امام طراحی نماید. رهبر روحانی این گروه می‌گوید، ما سفارتخانه را می‌گیریم؛ اگر امام ابراز نارضایتی كرد آن را ترك می‌كنیم و اگر راضی بودند تصرف لانه را ادامه می‌دهیم. این همه در حالی است كه حق رهبر انقلاب بوده است كه در چنین تصمیمی شركت داشته و امر و نهی او پیش از وقوع باید اتفاق بیفتد.

هرچند ممكن است ما این اقدام را بالاخره برخاسته از رهنمودهای كلی امام(رحمة الله علیه) درخصوص مبارزه با رژیم و دولت امریكا ارزیابی كنیم و تأییدهای بعدی حضرت امام(رحمة الله علیه) را (كه از آن به انقلابی بزرگتر از انقلاب اول یاد فرمودند) مبنای قضاوت خود در مورد این مقوله بدانیم؛ طبعاً چنین چیزی به مصلحت كشور و انقلاب نیز می‌باشد و بخصوص از آنجا كه بالاخره علامت سؤال گذاشتن جلوی نقطه آغازین تسخیر لانه ممكن است به اهمیت و تأثیر بزرگ آن نیز در مبارزه ضدامریكایی ملت ایران صدمه وارد كند.
بعدها همین فرد (تقریباً) همه مبناهای فكری حضرت امام (حتی درخصوص مبارزه با امریكا) را زیر سؤال برد و از طریق روزنامه خود به مخالفت با مبناهای امام(رحمة الله علیه) برخاست. بدین ترتیب تفسیر دنیوی كردن از حكومت اسلامی و ولایت فقیه را یك مقوله عرفی قلمداد كردن و جواز صادر كردن برای معارضه با ولایت فقیه و دستورات ولی فقیه، نشان داد كه آن تلاش سال 58 برای نادیده انگاشتن امام، بعد از امام(رحمة الله علیه) به صورت یك رفتار فراگیر درآمد.

«حلقه سلام» از خرداد ماه 70 با محوریت حجت‌الاسلام موسوی خوئینی‌ها (كه حدود 8 سال دادستان كل كشور بود)، سردبیری عباس عبدی و همكاری مصطفی تاج‌زاده، علیرضا علوی‌تبار، هادی خانیكی، اكبر اعلمی، جعفر گلابی، مهرنوش جعفری، احمد بورقانی، رجبعلی مزروعی و... شروع به كار كرده است. در این حلقه مهمترین موضوعی كه طرح می‌شود و ما آن را به تفصیل و با ذكر مستندات در مقاله «چیستی و چرایی نظریه‌های ایرانی جدایی دین از سیاست» آورده‌ایم، موضوع زمینی كردن حكومت و نیز قطع ارتباط آن با شریعت بوده است. نكته‌ای كه باید به این مقوله اضافه شود، این است كه اكثر كسانی كه حلقه سلام را از اوایل بهمن ماه 69 (كه به مدت 5 ماه شماره‌های صفر سلام را منتشر می‌كردند) شكل دادند، پیش از آن در حلقه «كیان» قرار داشتند. حلقه كیان از روشنفكرانی تشكیل شده بودكه گفتمان جدیدی در مقابل گفتمان «جمهوری اسلامی» طرح می‌كردند.

قبل از پرداختن به حلقه كیان باید به یك نكته مهم دیگر اشاره كنیم؛ گرداننده حلقه سلام نقش بسزایی را در به مقابله خواندن گروهی از روحانیون در مقابل گروه بزرگ روحانیونی كه پرچم نهضت حضرت امام(رحمة الله علیه) بر دوش گرفته بودند، داشت. بنا به آنچه بعدها حجت‌الاسلام كروبی در مصاحبه‌های خود می‌گوید، خوئینی‌ها در به وجود آمدن «مجمع روحانیون مبارز» كه پیدایی آن با بروز شكاف جدی در میان طیف روحانی طرفدار امام همراه شد، داشته است. مجمع روحانیون از عناصر (به نسبت جامعه روحانیت مبارزه تهران) جوان‌تر تشكیل شد كه عمدتاً مجتهد نبودند. آنان با این عنوان كه عناصر اداره‌كننده جامعه روحانیت را در خط امام نمی‌بینند و می‌خواهند ظرفیت طرفداری از امام را در میان روحانی‌ها افزایش بدهند، این مجمع را در زمستان 66 پایه‌گذاری كردند. چیزی نگذشت كه عملكرد این گروه منجر به دلسردی گروه زیادی از روحانیون كه سال‌ها در محضر امام تلمذ كرده و تحت رهبری ایشان در مبارزه سخت علیه شاه شركت كرده بودند، گردید. اما مجمع روحانیون مبارز كه به داعیه تقویت بعد حمایتی روحانیون از نظام شكل گرفته بود، سه سال پس از تأسیس، اولین حركت‌های اعتراضی را علیه بخش‌هایی از نظام شكل دادند، آنان در جریان انتخابات دومین مجلس خبرگان رهبری كه در مهر ماه 1369 انجام شد، زیر بار امتحان اجتهاد نرفتند و شرط‌گذاری اجتهاد را برای عضویت در خبرگان برنتافتند؛ برهمین اساس آن دسته از روحانیون هوادار خود را كه واجد شرایط بودند و برای عضویت در مجلس كاندیدا شده بودند، وادار كردند در یك حركت اعتراضی، اعلام انصراف نمایند. پس از آن حداقل سه نفر از روحانیون سرشناس هوادار مجمع (آقایان طاهری اصفهانی، عبایی خراسانی و محمدرضا توسلی) به ترتیب استعفا دادند.

سه ماه پس از این مقطع روزنامه سلام راه افتاد. سلام تلاش كرد تا یك جریان سیاسی روحانی را در مقابل جریان روحانی حاكم به وجود آورد و به نوعی آنان را در بعد مشروعیت و كارآمدی به چالش بكشاند. برهمین اساس می‌توان گفت كه «سلام» نقشی محوری در تفرقه‌هایی كه بعد از رحلت امام(رحمة الله علیه) در جامعه به وجود آمد، داشته است.

حسینعلی قاضیان، متهم ردیف اول پرونده «آینده» در جریان بازجویی خود به انحراف عقیدتی خود و آقایان عبدی و علوی‌تبار اشاره می‌كند. او اگرچه این انحراف عقیدتی را نه مولود تعلیمات انحرافی بلكه مولود برداشت‌های انحرافی می‌داند، ولی به این مهم اشاره می‌كند و با صراحت می‌گوید: «ما از نظر فكری دچار انحراف بودیم و مبناهای فكری ما به گونه‌ای بود كه امریكایی‌ها آن را مورد توجه قرار دادند و احیاناً افكار ما را در مسیر امیال خود ارزیابی می‌كردند. او می‌گوید: نوع اعتقاداتی كه گروه ما و بخصوص مطالبی كه دكتر عبدالكریم سروش در كنفرانس‌های خارجی بیان می‌كرد، سبب می‌شد كه اختلاف فكری ما با مبانی انقلاب روز به روز بیشتر شده و به همان میزان به افكار و امیال امریكایی‌هایی كه خواهان براندازی نظام جمهوری اسلامی بودند، نزدیك شویم.

قاضیان به جلسات فكری اشاره می‌كند كه از سال 67 به طور منظم در روزهای چهارشنبه در ساختمان كیان برگزار می‌شده و مطالب تنش‌زایی را كه علیه مبانی دین توسط دكتر سروش طرح می‌گردیده ، در آنجا بیان می‌شده است.
اما آنچه در این بحث باید به آن توجه جدی شود، این است كه میان مباحث مادی‌گرایانه‌ای كه در سال‌های میانی دهه پنجاه در یك مسجد و توسط یك روحانی مطرح می‌شده و اقدام بعضی از افراد آن حلقه به جاسوسی به نفع امریكا رابطه مستقیمی وجود دارد.




* انحراف سیاسی

اگرچه جدا كردن انحراف سیاسی از انحراف عقیدتی خالی از اشكال نیست چرا كه هر انحراف اعتقادی الزاماً به انحراف سیاسی منجر می‌شود، ولی از آنجا كه بعضی از انحرافات سیاسی ریشه اعتقادی ندارند و ممكن است براساس یك تصور و برداشت غلط و یا پیروی از هوای نفس و یا استخدام روش ناصواب به قصد رسیدن به هدفی والا باشد، ما این را جداگانه مورد بررسی قرار می‌دهیم.
حلقه كیان ارتباط تنگاتنگی با كار گروهی كه در ابتدای انقلاب در مؤسسه كیهان فعالیت می‌كردند، دارد. پس از آنكه امام خمینی(رحمة الله علیه) طی حكمی حجت‌الاسلام سیدمحمد خاتمی را به عنوان نماینده خود و سرپرست مؤسسه كیهان منصوب فرمودند، مشارالیه با یك تركیب خاص، كیهان را از دكتر ابراهیم یزدی (نفر دوم آن روز گروهك موسوم به نهضت آزادی) تحویل گرفت. افراد سرشناس این گروه آقایان ماشاءالله شمس‌الواعظین، بهروز گرانپایه، رضا تهرانی و مصطفی رخ صفت بوده‌اند. این گروه به همراه حجت‌الاسلام خاتمی در طیف بندهای سیاسی آن زمان به عنوان چپ خط امامی شناخته شده‌اند. طبعاً در مؤسسه‌ای كه ابراهیم یزدی، راست لیبرال بوده است، اطلاق واژه چپ به این گروه مفهوم بیشتری داشته است. در سال 61 حجت‌الاسلام خاتمی، حسن شاهچراغی را به عنوان مسئول مؤسسه معرفی می‌نماید.

معرفی شاهچراغی از آغاز با تنش‌هایی در درون مؤسسه مواجه می‌شود و این موضوع بخصوص در شورای دبیران روزنامه كیهان بازتاب زیادی پیدا می‌كند. شهید شاهچراغی برای كاستن از اقتدار شمس‌الواعظین و رفقایش، تلاش می‌كند تا نیروهایی را وارد مؤسسه و در موقعیت‌های دبیرسرویس به كار بگیرد از جمله دعوت از آقای مهدی نصیری در سال 64 با همین هدف صورت می‌گیرد. ولی از یك طرف تلاش شهید شاهچراغی موفقیت‌آمیز نبوده و از طرف دیگر شهادت او در همین سال كار را ناتمام می‌گذارد. چندی بعد از شهادت مرحوم شاهچراغی، آقای سیدمحمد اصغری (كه مدتی وزیر دادگستری كابینه شهید رجایی و مهندس موسوی بود) توسط حجت‌الاسلام خاتمی به سرپرستی مؤسسه منصوب می‌شود. آقای اصغری با اعضای شورای سردبیری درگیری پیدا می‌كند تا اینكه در سال 67 مهدی نصیری از سوی آقای اصغری به عنوان سردبیر و مدیرمسئول كیهان انتخاب می‌شود. نصیری ضمن آن كه با مسئول مؤسسه اختلافاتی داشته به دلیل مبانی فكری با شورای سردبیری (آقای شمس‌الواعظین، رضا تهرانی و...) دچار مشكل می‌شود. این مسئله سبب می‌شود كه اعضای شورای سردبیری به طور دسته‌جمعی از عضویت دراین شورا استعفا داده و برای ادامه كار با نظر آقای خاتمی به «كیهان فرهنگی» بروند.

آقای مهدی نصیری بعدها در مصاحبه با روزنامه همشهری گفت: گروه شمس اگرچه به چپ موسوم بودند ولی به كلی با دیدگاه‌های چپ انقلابی و بخصوص گروه مجمع روحانیون مبارز تفاوت داشتند. نصیری معتقد است آنان از سال 64 به بعد تغییر ایدئولوژی داده و به سمت «نهضت آزادی» رفته بودند، به گونه‌ای كه با این گروهك دارای مواضع یكسانی شده بودند.

انتقال گرانپایه، رضا تهرانی، شمس‌الواعظین و مصطفی رخ صفت در سال 67 به «كیهان فرهنگی» به آنان اختیار عمل فراوانی داد. این انتقال با علنی شدن عقاید غیردینی دكتر عبدالكریم سروش همزمان شده بود. دومین مقاله از مجموعه مقالات «قبض و بسط تئوریك شریعت» در اولین شماره‌ای كه گروه شمس به كیهان فرهنگی رفته بودند، در این ماهنامه منتشر گردید.

گروه شمس‌الواعظین دو سال بیشتر در كیهان فرهنگی دوام نیاوردند و با استعفای حجت‌الاسلام خاتمی از نمایندگی امام در مؤسسه كیهان و انتصاب آقای اصغری به این سمت، در سال 69 عملاً از این ماهنامه اخراج گردیدند. آنان با دراختیار گرفتن ساختمانی در خیابان سمیه «كیان» را راه‌اندازی كردند.
كیان كه فقط یك «ه» از كیهان فرهنگی كم داشت، اندك اندك به یك نهاد تبدیل شد. نهادی كه در آن یك گروه با محوریت فكری عبدالكریم سروش و محوریت عملیاتی علوی‌تبار و رضا تهرانی می‌رفت تا در یك مقطع تاریخی 76 تا 80 تأثیرات مهمی را در فضای سیاسی كشور داشته باشد.
ارتباط غیرآشكار گروه «كیهان فرهنگی» با نهضت آزادی در «كیان» كاملاً آشكار گردید. گروه شمس در اولین مقالات خود در كیان به واسطه اقدامات چپ روانه‌ای كه در سال‌های 59 تا 64 علیه نهضت آزادی داشته‌اند، در مقام عذرخواهی برآمد و پس از آن مقالات و مصاحبه‌های عناصر شناخته شده نهضت آزادی بی‌دریغ در «كیان» چاپ می‌شد.

پس از آنكه رضا تهرانی، شمس‌الواعظین، مصطفی رخ صفت و بهروز گرانپایه از «كیهان فرهنگی» رفتند، به دو دسته تقسیم شدند، تعدادی از آنان وارد تشكیلات «همشهری» شدند (كه تا آن موقع به صورت ماهنامه فرهنگی منتشر می‌شد) و تعدادی از آنان ساختمانی گرفته و مقدمات انتشار نشریه كیان را فراهم كردند. اما گروهی كه به همشهری رفته بودند به واسطه درج مقالاتی كه مبناهای حكومت دینی را نشانه می‌گرفت، توسط شهردار وقت تهران – آقای غلامحسین كرباسچی- مورداعتراض شدید قرار گرفته ناچار شدند، همشهری را ترك گویند. گویا مقالات فوق موجبات ناراحتی حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی را فراهم كرده بود.
سپس این گروه به جمع گروهی كه به تازگی «كیان» را راه‌اندازی كرده بودند، پیوستند.
وقتی «كیان» راه افتاد، یك گمانه زنی در بعضی از مطبوعات به وجود آمد. «كیان» نام مؤسسه دیگری بود كه محمدجعفر محجوب (از نویسندگان مرتبط با دربار پهلوی كه 8-7 سال پیش از دنیا رفت) آن را اداره می‌كرد.
مشهور بود كه كیان یك حلقه فرهنگی از مجموعه بنیاد امریكایی «سیرا» است. سیرا توسط هوشنگ امیراحمدی، ریچارد مورفی و گری سیك اداره شده و می‌شود. گو این كه گفته می‌شود مجموعه «ایرانیكا» كه توسط احسان یارشاطر اداره می‌گردد و تلاش می‌كند تا به یك جریان اساسی در عرصه «فرهنگ» كشور درآید، از حلقات سیرا می‌باشد.
چه این گمانه زنی را در مورد ارتباط «كیان ایرانی شمس الواعظین» و «كیان امریكایی محجوب» بپذیریم و چه آن را صرفاً یك تصادف ارزیابی كنیم، نمی‌توانیم از ارتباط مستمر این دو مركز غفلت نماییم.




* ارتباط كیان با وزارت ارشاد

مؤسسه كیان كه دو مجله تخصصی «كیان» و «زنان» را از آبان و بهمن 70 در حوزه روشنفكری منتشر می‌كرد، ارتباط بسیار نزدیكی با وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی داشت. بخصوص سه نفر از معاونین این وزارتخانه (آقایان گرانپایه، قاضیان و مصطفی تاج‌زاده) به صورت دوجانبه عمل می‌كردند؛ یعنی هم در كیان بودند و هم در ارشاد مسئولیت داشتند. ارتباط كیان و ارشاد تا سال 72 (پایان دوره مسئولیت حجت‌الاسلام خاتمی در ارشاد) ادامه پیدا كرد و البته پس از آن نیز ارتباط آن اگرچه با متولیان ارشاد تیره بود، ولی با مدیران میانی و كارشناس‌ها این ارتباط كماكان برقرار بود. به همین جهت «كیان» و «زنان» در طول دوره مسئولیت دكتر علی لاریجانی و مهندس مصطفی میرسلیم بدون دغدغه منتشر می‌شدند.
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۹:۲۸, ۳۰/آبان/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۱/آذر/۸۹ ۰:۳۵ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #5

حلقه کیان و نقش آن در بحران آفرینی




قسمت دوم




*تمركز كیان بر حوزه دین

مجموعه «كیان» بر محور فكری دكتر عبدالكریم سروش قرار داشت؛ به همین جهت جلسات فكری كیان همواره با ارائه یك سخنرانی در حوزه «معرفت شناسی دینی» توسط دكتر سروش شروع می‌شد و بقیه اعضا كه به گفته حسینعلی قاضیان گاهی تا 22 نفرهم می‌رسید، به بحث پیرامون مطالب سروش می‌پرداختند. سخنرانی سروش در مؤسسه، در ماهنامه كیان درج می‌شد. جالب‌تر از این آن كه چون مباحث دكتر سروش بر ابعاد معرفتی دین متمركز است، به همین جهت می‌توان گفت «كیان» تنها برای خود یك مأموریت قائل بوده است، آن هم بحث راجع به مبناهای دینی.
مطالب دكتر سروش توسط همین گروه به صورت نوار و كتاب نیز منتشر گردید. اینها یك مؤسسه انتشاراتی را نیز به نام «صراط» راه انداخته بودند؛ این مؤسسه تا مدت‌ها فقط آثار دكتر سروش را منتشر می‌كرد.



* گسترش فكری كیان

یك سال قبل از فعالیت كیان نیز سه نشریه متولد شده بودند كه بعدها موضع فكری «كیان» را تقویت كردند. فصلنامه «نامه فرهنگ» به مدیر مسئولی محمدعلی ابطحی (معاون كنونی حقوقی خاتمی در زمان رئیس‌جمهوری)، هادی خانیكی (مشاور رئیس‌جمهور خاتمی و معاون وزیر علوم) به عنوان نشریه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در حوزه اندیشه و تمدن اسلام شروع به انتشار كرد. این نشریه در دو بخش ارائه می‌شد. یك بخش به ترجمه مقالات كلامی دانشمندان خارجی اختصاص یافته بود؛ در این مقالات بیشتر از نگرش‌های كلامی چهره‌های آكادمیك دانشكده‌های غرب كه متضمن نگاهی طبیعت‌شناسانه به معارف انسانی و ازجمله معارف دینی بود، دفاع می‌شد. بخش دیگر این نشریه به مباحثه با اساتید داخلی دانشگاه اختصاص داشت؛ در این بین آن دسته از چهره‌های روحانی كه به «نامه فرهنگ» راه می‌یافتند، كسانی نظیر حجت‌الاسلام محمد مجتهد شبستری بودند كه قائل به تفكیك دین از حكومت و حكومت از دین بودند. البته بعدها تا حد زیادی این فصلنامه عاقبت به خیر شد. حضور دكتر رضا داوری اردكانی به عنوان سردبیر این مجموعه (از دوره دكتر لاریجانی در ارشاد تاكنون) تا حد زیادی این فصلنامه را با معارف اصیل دینی پیوند داده است. نشریه دیگر از فروردین 69 به نام «كلك» با مسئولیت كسری حاج سیدجوادی آغاز به كار كرد.
كسری حاج سیدجوادی یكی از 4 نفر عضو شورای سردبیری كیهان در دوره دكتر ابراهیم یزدی بود كه با روی كار آمدن آقای خاتمی در كیهان در اواخر سال 59 از مسئولیت كیهان كناره گرفته بود. او به «نهضت آزادی» وابستگی روشنی داشت. «كلك» كه به صورت ماهنامه منتشر می‌گردید، به حوزه «كلام» اختصاص داشت؛ ولی مباحث كلامی را در قالبی ارائه می‌داد كه برای مخاطبین بیشتری قابل فهم باشد. بعدها كلك مباحث كلامی «كیان» را با تبیین ملایمتری انتشار می‌داد. در عین حال از آنجا كه كلك در «ارشاد» نقطه اتكای قابل توجهی نداشت، گاه و بیگاه دچار دردسر می‌شد. به همین جهت گاهی از انتشار منظم نیز بازمی‌ماند. اما بعد از دوم خرداد این نشریه به دلیل مواضع تندی كه داشت و به خیال آن كه «حالا همه چیز عوض شده» و همه چیز را می‌نوشت، تعطیل گردید. سردبیر «كلك» علی دهباشی بود كه به دلیل ارتباطات جاسوسی در سال‌های اخیر دستگیر گردید.
«گردون» ماهنامه دیگری بود كه در آذر 69 شروع به كار كرد، عباس معروفی كه یك مدیر میانی در ارشاد بود و ارتباط تنگاتنگی با گروه كیان داشت، مدیرمسئول این ماهنامه بود. عباس معروفی سال‌ها با نشریاتی نظر «آدینه» و «دنیای سخن» كار كرده بود و لذا در نگاه بیرونی به عنوان فردی لائیك و مخالف جمهوری اسلامی شناخته می‌شد. این فرد بعدها به آلمان گریخت و در خدمت آنان درآمد. سردبیر «گردون» منصور كوشان بود كه در دوره طاغوت به همراه برادرش «محمود» یك مؤسسه فیلمسازی داشت و به تولید فیلم‌های مستهجن فارسی می‌پرداخت.
(كوشان بعدها به دلیل انحرافات اخلاقی خودكشی نمود) گردون مباحث روشنفكری را به همراه هجو و هتك ارائه می‌داد و می‌توان گفت، وظیفه داشت آن دسته از مبناهای دینی را كه كیان در قالب تئوریك رد می‌كرد، گردون در قالب اجتماعی به سخره بگیرد. جسارت این نشریه تا آنجا رفت كه آشكارا به حضرت امام (رحمة الله علیه) اهانت كرد؛ به همین جهت در آذر 74 پس از انتشار 52 شماره متوقف گردید.
«ماهنامه كیان» در آبان 70 شروع به انتشار كرد، سه ماه پس از آن، همان مؤسسه، «زنان» را با مسئولیت شهلا شركت (كه قبلاً در كیهان بانوان مسئولیت داشت) و شیرین عبادی انتشار داد.



* سال 70 هجوم روشنفكری

اما سال 70 سال زایش 7 نشریه با گرایش روشنفكری بود؛ در این سال علاوه بر دو ماهنامه كیان و زنان، دو روزنامه سلام (به سردبیری عباس عبدی) و جهان اسلام (به مسئولیت حجت‌الاسلام سیدهادی خامنه‌ای) از خرداد شروع به انتشار كردند. این دو روزنامه در ظاهر به دو عضو بلندپایه مجمع روحانیون مبارز تعلق داشتند، ولی مطالبی كه در آنها درج می‌شد، تناسبی با اهداف اعلام شده مجمع نداشت.
تیرماه سال 70 دو ماهنامه روشنفكری دیگر نیز منتشر گردید: «جامعه سالم» كه بعضی آن را ترجمه فارسی «اورشلیم» می‌دانستند، به مسئولیت دكتر سیاوش گوران و «صفحه اول» به مسئولیت محمود عسكریه در دو حوزه نسبتاً مجزا ولی با كاركردی مشترك، جامعه سالم توسط روشنفكرانی اداره می‌شد كه وجه مشخصه آنها مخالفت با حكومت دینی بود. این ماهنامه بعدها آشكارا از رژیم صهیونیستی دفاع كرده و مواضع نظام اسلامی را زیر سؤال برد.
«صفحه اول» ترجمه مقالات خارجی درباره ایران بود؛ این مجله بدون هیچ توضیحی مقالات منتشر شده در نشریات اروپایی و امریكایی را كه طبعاً با جمهوری اسلامی مخالف بودند، منتشر می‌كرد.
«نگاه نو» ماهنامه دیگری بود كه در سال 70 به مجمع مطبوعات پیوست. نگاه نو را دكتر محمدتقی بانكی (وزیر نیرو در دولت مهندس موسوی) و خشایار دیهیمی (یكی از عناصر مطبوعاتی كه پیش از این در دنیای سخن و آدینه قلم می‌زد) از مهرماه همان سال منتشر می‌كردند.



* میدان باز است، بتازید!

انتشار پیاپی این نشریات نشان می‌داد كه مخالفان دینی بودن حكومت، وضعیت راكاملاً بر وفق مراد می‌دانند، به همین جهت اینها از طرح حادترین مطالب كه افشاگر چهره نویسندگان و اداره‌كنندگان آن مطبوعات هم بودند، ابایی نداشتند.
برای نمونه وقتی اولین شماره «نگاه نو» در مهرماه سال 70 منتشر گردید، در سرمقاله آن آمده بود: «امروز نوشته‌های روزنامه‌نگاران مانند آبی است كه سالها پشت سدی بلند جمع شده و ناگهان چون سیل بر بستر رودخانه‌ای خشك رها شده است. در آستانه میدان فراخ آزادی هستیم!»
در واقع كیان، زنان، نگاه نو، سلام، جهان اسلام، نامه فرهنگ، كلك،‌گردون، جامعه سالم، صفحه اول و در سال 71 روزنامه همشهری (به مدیرمسئولی عطریانفر و سردبیری سعید لیلاز)، ماهنامه ایران فردا (به مدیرمسئولی عزت‌الله سحابی و سردبیری رضا علیجانی) ماهنامه فرهنگ توسعه و در سال 72 فصلنامه گفت‌وگو (رضا و مراد ثقفی)، هفته‌نامه توس و فصلنامه راهبرد (عطاءالله مهاجرانی) همه حامل یك پیام بودند: «میدان باز است، بتازید!»
این گونه بود كه در سال‌های 69 تا 72 آنچنان تاختند كه هیچ مبنایی از تعرض مصون نبود. اینها می‌خواستند «سیلی را بر بستر رودخانه به راه‌ اندازند و میدان آزادی را چنان فراخ كنند تا نه اثری از تاك بماند و نه از تاكنشان» آنچه در این عرصه می‌گذشت، عیناً در عرصه كتاب هم جریان داشت. در این دوره سیل جریان كتاب‌های ضددینی به راه افتاد، دهها مؤسسه انتشاراتی با كمك‌های بی‌دریغ مسئولین ارشاد روانه بازار شده و به قیمت‌های نسبتاً نازلی به فروش می‌رسیدند. طبعاً در این میان جریانات مذهبی در عرصه كتاب، مطبوعات و به طور كلی فرهنگ روز به روز ضعیف‌تر می‌شدند.



* واكنش ضعیف خودی

اضافه می‌نماید در دوره (1369 تا 1372) كه باید به آن دوره «هجوم سیل‌آسا» به مبانی دینی نظام نام نهاد، نیروهای مذهبی واكنش‌هایی را نشان دادند كه در عمل به ضرر جریان مذهبی تمام شد. در سال 71 گروهی از جوانان مذهبی تحت عنوان «انصار حزب‌الله» اعلام موجودیت كرده و نشریه‌ای به نام «یا لثارات‌الحسین(علیه السلام)» منتشر كردند، انصار و یا لثارات هدف اصلی خود را مقابله با جریان انحرافی قرار دادند، ولی به دلیل آن كه از عمق تئوریك برخوردار نبودند، نتوانستند یك جریان فكری دین‌خواهانه را سامان بدهند. علاوه بر این در دوره یادشده، گروه‌های مذهبی در قالب فعالیت‌های واكنشی به بعضی از كتاب‌فروشی‌هایی كه كانون توزیع كتاب‌های (عمدتاً) ضددینی بود، (نظیر مرغ آمین) و سینماهایی كه شروع به اكران فیلم‌های ضدارزشی كرده بودند، حمله می‌كردند، این خود از آنان چهره‌ای ضدفرهنگی تصویر می‌كرد و به ضرر جریان مذهبی تمام می‌شد.



* الحاق شكل گرفت

در نهایت آنچه در این دوره شاهد بودیم، ملغمه‌ای از تلاش مشترك داخلی و خارجی برای محو جریان مذهبی در ایران ( و به تبع آن درجهان) بود. این تلاش به طور كلی بر دو بستر سازمان‌های دولتی و نهادهای فرهنگی غیردولتی استقرار داشت. سازمان‌های دولتی در دو سوی امریكا و ایران بودند. یعنی از یك طرف نهادهای وابسته به دولت امریكا نظیر سیرا (امیر احمدی، گری سیك، ریچارد مورفی)، ایرانیكا (احسان یارشاطر)، كیان (محمدجعفر محجوب) فعالیت چشمگیری را برای تأثیرگذاری بر فرهنگ و سیاست در ایران به كار می‌بردند. از سوی دیگر در مجموعه وزارت ارشاد دولت ایران نیروهایی بودندكه با بهره‌گیری از جایگاه‌های مهمی نظیر «معاونت وزیر» میدان را برای الحاق نهادهای (با كاركرد ایرانی) وابسته به دولت امریكا به نهادهای داخلی ایران فراهم می‌كرد. برهمین اساس بخصوص در سه حوزه نشر، هنر و خبر و نیز اداره مراكز فرهنگی شاهد نوعی وفاق میان حلقه‌های خارجی و داخلی بوده‌ایم. باید به این مسئله اضافه كرد كه علاوه بر نهاد «ارشاد»، شهرداری تحت مسئولیت آقای غلامحسین كرباسچی و حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی تحت مسئولیت آقای محمد علی زم، كانون‌های الحاق داخل و خارج بودند.
در این دوره نهادهای فرهنگی (ولو به ظاهر) غیردولتی در دو سوی امریكا و ایران فعال بودند. همان مجموعه سیرا با بهره‌گرفتن از عناصر ایرانی و غیرایرانی مرتبط با دولت امریكا و نیز با دعوت از عناصر ایرانی مستقر در ایران كه از حاكمیت غیرمذهبی دفاع می‌كردند، كنفرانس‌هایی در امریكا و قبرس برگزار می‌كرد.
اداره این كنفرانس‌ها و سمینارها در ظاهر به عهده یك تاجر ایرانی بود كه به خاطر وطنش نیمی از ثروت خود را خرج برگزاری یك همایش (مثلاً) در قبرس كرده است! ولی در واقع این گری‌سیك و ریچارد مورفی بودند كه مراسم را طراحی كرده و هزینه‌های آن را می‌پرداختند.
عناصر امریكایی شركت‌كننده در این همایش‌ها درمطبوعات داخلی ایران به عنوان «گروه طرفدار ایران درهیأت حاكمه امریكا»‌معرفی می‌شدند! به همین جهت و به همین بهانه مقالات، مصاحبه‌ها و سخنرانی‌های افرادی نظیر گری سیك در مطبوعات داخلی، حتی آن دسته از مطبوعات رسمی (نظیر نامه فرهنگ) كه توسط دولت منتشر می شد، درج می‌گردید. در همین دوره رفت وآمد عناصر ایرانی مرتبط به محافل امریكا نظیر احسان نراقی، آموزگار و هوشنگ امیراحمدی به تهران و حضور در نهادهای دولتی، به راحتی صورت می‌گرفت؛ گو این كه رفت وآمد عناصر ایرانی به خارج، از این هم راحت‌تر بود.
یك برآورد ساده می‌گوید، در این سالها بیش از بیست كانون سلطنت‌طلب در تهران فعالیت علنی داشتند؛ آنان زیرپوشش عناوینی نظیر «انجمن كرمانی‌های مقیم تهران»، «انجمن تویسركانی‌های مقیم تهران»، «انجمن ادبی گلستانی سعدی»، «انجمن ادبی خیام»، «انجمن ادبی خواجوی كرمانی» و... هر هفته (از جمله در هتل سپید تهران) دور هم جمع شده و به تحلیل اوضاع ایران می‌پرداختند. این گروه حتی نشریه‌ای تحت عنوان «فرهنگنامه» با مجوز ارشاد منتشر می‌كردند.



* ورود به عرصه سیاسی

در الحاق خارج به داخل و داخل به خارج، شاهد مسائل مهمی در عرصه سیاسی نیز بودیم؛ در سال 69 «اطلاعات» ابتدا مقاله تندی از «سعیدی سیرجانی» منتشر كرد. سیرجانی كه یكی از عناصر مخالف حكومت اسلامی و مخالف حضرت امام(رحمة الله علیه) بود،‌در مقاله‌ای دهه مبارك رهبری امام(رحمة الله علیه) را با عبارات تندی زیر سؤال برد. چند ماه پس از آن این روزنامه مقاله «مذاكره مستقیم » عطاءالله مهاجرانی را به دست چاپ سپرد. مهاجرانی با نادیده گرفتن اقدامات خصمانه و سیاست آشتی‌ناپذیر امریكا علیه ایران، خواستار آن شد كه مقامات ارشد ایرانی مستقیم و بدون پیش‌شرط با طرف‌های امریكایی گفت‌وگو نمایند! چندی پس از آن دكتر سعید رجایی خراسانی كه سالها سفیر ایران در سازمان ملل بود، در نامه‌ای خطاب به مقام معظم رهبری كلید حل مشكلات ایران و بخصوص حل مسائل منطقه‌ای ایران را برقراری رابطه گرم سیاسی با ایالات متحده معرفی كرد! در همین دوره فشار بسیار زیادی از سوی بعضی از متولیان درجه 2 كشور برای برقراری مجدد رابطه با دولت مصر بر دستگاه سیاست خارجی وارد می شد كه هربار با دخالت رهبری خنثی می‌گردید. علاوه بر آن در این مقطع تلاش زیادی صورت گرفت تا حكم حضرت امام علیه سلمان رشدی (كه مظهر اقتدار انقلاب اسلامی ایران بخصوص در دوره پس از جنگ تحمیلی بود) شكسته شود. برهمین اساس دیپلمات‌هایی نظیر موسویان، تحت تأثیر علامت‌هایی كه از بعضی از محافل داخل تهران دریافت می‌كردند، ابتدا حكم امام را فتوا معرفی كرده و پس از آن به اروپایی‌ها اطمینان دادند كه دولت ایران اقدام خاصی علیه رشدی انجام نمی‌دهد!
برهمین اساس می توان گفت كه در این دوره از یك سو در عرصه فرهنگ شاهد الحاق بودیم و از سوی دیگر این الحاق در عرصه سیاسی تأثیر خود را برجای گذاشته بود. انقلاب ایران در دوره قبل با دو گفتمان ، با خارج در تماس بود؛ یك گفتمان انقلابی كه توسط مسئولین كشور از حضرت امام (رحمة الله علیه) گرفته تا سران سه قوه و وزرا و نمایندگان مجلس شورای اسلامی مطرح می‌شد و یك گفتمان دیپلماتیك (یا رسمی) كه دیالوگ مجریان سیاست خارجی ایران (وزیر، معاونین وزیر و سفرا) بود. در این دوره كفه گفتمان رسمی به ضرر گفتمان انقلابی بسیار سنگین شد. به گونه‌ای كه گفتمان انقلابی به رهبری و بعضی از روحانیون محدود می‌شد؛ در حالی كه بقیه متولیان، گفتمان رسمی را نمایندگی می‌كردند.
یك موضوع دیگری كه خود را نمایان می‌كند، «قدرتمندی» جریان غیرانقلابی در درون حكومت است. وقتی ما از الحاق فرهنگی خارج و داخل سخن به میان می‌آوریم و تأثیر آن را برحوزه سیاست خارجی و گفتمان حاكم در كشور یاد می كنیم و در كنار آن می‌گوییم، در این دوره دهها نشریه مخالف جریان مذهب در كشور متولد شده‌اند و دهها كانون سلطنت‌طلب فعال شده‌اند، باید اذعان كنیم كه این جریان در درون كشور به واسطه غفلت متولیان در دولت و دستگاه قضایی و مجلس آنچنان قوت گرفته‌اند كه از «سیل بنیان كن» خبر داده‌اند!



* سابقه اسلام منهای روحانیت

«روشنفكری دینی» به معنای مراجعه آزاد به دین تجربه تازه‌ای نبود، پیش از انقلاب اسلامی دكتر علی شریعتی و مهندس مهدی بازرگان چهره‌های شاخص این نوع نگرش به دین شناخته می‌شدند؛ مطالعه آزاد این دو از دین، اگرچه به دو نتیجه نسبتاً متفاوت می‌رسید اما در نهایت هر دو به یك بینش منجر می‌گردیدند كه در دوره حضرت امام (رحمة الله علیه) به «اسلام منهای روحانیت» معروف بود و حضرت امام (رحمة الله علیه) در واكنش به آن فرمودند، اسلام منهای روحانیت مانند كشور بدون طبیب است.
باید اضافه كرد، مطالعه آزاد مرحوم بازرگان از این فراتر رفت و به اسلام منهای سیاست كه امام (رحمة الله علیه) آن را «تز استعماری» می‌خواندند، منتهی می‌گردید. نیز «روشنفكری دینی» با همین تعبیر در سال‌های اول انقلاب میوه‌های بسیار تلخی داد؛ ترور شهید قرنی، ترور شهید مطهری، ترور شهید مفتح، اولین میوه‌های تلخ این تفكر بود كه توسط مدعیان پیروزی از تز اسلام منهای روحانیت به وجود آمد.
چند سال بعد نیز ترور ده‌ها نماینده مجلس، چندین وزیر، چندین امام جمعه محوری و شهادت صدها نفر از مردم عادی در خیابان‌های تهران و بعضی دیگر از شهرستان‌ها، توسط گروهكی به وقوع پیوست كه با مطالعه آزاد، نوعی از اسلام را برگزیده و وقوع چنین جنایاتی را «جایز» می‌شمردند.
اما وجه مشخصه روشنفكرانی كه پیش از انقلاب با «مطالعه آزاد» اعتقادات خاصی را در مورد دین پذیرفته بودند، این بود كه به هر حال در فضای سنگین كفرآلودی كه رژیم شاهنشاهی دین را مساوی «ارتجاع» و عقب‌ماندگی معرفی می‌كرد، تبلیغات آنان بر مثبت بودن نقش مذهب تأكید می‌كرد. بر همین اساس اگر به فضای فكری دهه چهل بازگردیم كه نهضت آزادی (ولو با عینك خاص خود) مذهب را در دانشگاه‌ها مطرح می‌كرد، كار مهندس بازرگان، دكتر سحابی و افرادی از این دست را می‌ستاییم و برهمین اساس در دهه چهل علمای مبارزی نظیر آیت‌الله سیدمحمود طالقانی، آیت‌الله سید ابوالفضل زنجانی و آیت‌الله شهید دكتر بهشتی از نهضت آزادی استقبال می‌كردند. در این دوره اگرچه سران نهضت آزادی روش نادرستی را در معرفی اسلام انتخاب كرده بودند و سعی می‌كردند مبانی علم تجربی (اسكولاستیك) را غیرقابل تردید معرفی كرده و در عین حال معارف اسلام را منطبق با یافته‌ها و مبانی پوزیتیویسم (تجربه‌گرایی) بخوانند، ولی به هر حال فضای سنگین ضددینی در دانشگاه‌ها را تا حدودی می‌شكست و این مغتنم بود.
تلاش‌هایی كه در سال‌های 1340 تا 1357 توسط افرادی نظیر بازرگان و شریعتی در مورد مذهب انجام شد، این قابلیت را داشت كه وقتی اسلام ناب محمدی (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) توسط سرچشمه آن (یعنی حوزه‌های علمیه) و با نهضت بارزترین چهره فقهی عصر، حضرت امام خمینی (رحمة الله علیه) مطرح می‌شد، دل‌هایی كه برای مذهب جایگاهی قائل بودند، جذب آن شوند. برهمین اساس بی‌راه نیست اگر بگوییم هزاران نفر از دانشجویانی كه با آموزش‌های دكتر علی شریعتی با دین آشنا شده بودند، با پیروزی انقلاب خالص حضرت امام خمینی (رحمة الله علیه) به سربازان امام تبدیل شدند.
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۲۰:۳۵, ۳۰/آبان/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۱/آذر/۸۹ ۰:۳۳ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #6

حلقه کیان و نقش آن در بحران آفرینی



قسمت سوم




* نقادی در مبانی دین

اما آموزه‌های روشنفكری دینی در دوره مورد بحث ما (سال‌های 1369 به بعد) اتصال دادن نیروهای اجتماعی به جریان اصیل اسلام نبود. مهمترین مأموریتی كه چهره‌های شاخص «روشنفكری دینی» در این دوره برای خود قایل بودند، «نقادی مبانی دین» بود. برهمین اساس محصول و فراخوان این جریان در دو دوره قبل و بعد از انقلاب اسلامی كاملاً متفاوت است. مرحوم بازرگان دین را نقادی نمی‌كرد؛ او به صورت گزینشی رفتار می‌كرد، یعنی «نؤمن ببعض و نكفر ببعض» بود. او دین را وسیله مبارزه می‌دانست و نه هدف مبارزه؛ ولی به هر حال به دین رجوع می‌كرد. دكتر شریعتی برخلاف مهندس بازرگان دین را كامل و آن را هدف مبارزه می‌دانست؛ او البته به روحانیت اعتقاد نداشت و فقط به بعضی از آنان (از جمله حضرت امام خمینی و حضرت آیت‌الله خامنه‌ای) علاقه‌مند بود، ولی به هر روی، داعیه او نیز «دین» بود؛ گرچه آن را به درستی نشناخته بود. حال آنكه روشنفكری سال‌های 69 به بعد می‌گوید، اساساً با دین باید وداع كرد. این دینی را معرفی می‌كند كه وجود خارجی ندارد، سپس مخاطب را به رویگردانی از آن فرامی‌خواند. با این وصف باید گفت واژه «روشنفكری دینی» كه در این سال‌ها برای عناصر حلقه كیان و امثال دكتر سروش به كار برده می‌شود، یك دروغ بزرگ است. دروغی كه به دلیل مصطلح شدن گاهی ناگزیر از به كار بردن آن هستیم. دكتر سروش می‌گوید: «تأكید می‌كنم كه حتی یك دلیل عقلی و شرعی برای این پندار (جامع بودن و كمال دین) در دست نیست. تنها علت وجود این رأی در میان دینداران، عشق آنها نسبت به دین است، یعنی دوست دارند این معشوق هر چه به كمال‌تر باشد.»
بلیغ‌ترین كلمه‌ای كه در این دوره ماهنامه كیان و مجلات مشابه به عنوان مبنای روشنفكری دینی ارائه می‌كردند، این بود كه دین حقیقتی رازآلود است و هیچ كس نمی‌تواند به آن به گونه‌ای دسترسی پیدا كند كه بگوید: دین این است. اینها تبلیغ می‌كردند كه دین و معرفت دینی از هم جدا هستند و به همین جهت هیچ معرفتی از دین الزاماً دین نیست؛ چنانچه هیچ كس را نیز نمی‌توان متهم كرد كه یافته‌های تو دینی نیست. سروش در این داعیه تا به آنجا می‌رود كه می‌گوید: «اگر مردم یك جامعه واقعاً واجد ایمان آزاد و تجربه دینی نباشند، آن جامعه را نمی‌توان دینی خواند؛ ولی چه بسا بتوانیم آن را جامعه‌ای فقهی و فقه‌پسند بدانیم.» بر مبنای این داعیه نه‌تنها استفاده از متد دینی برای دست یافتن به معرفت دینی لازم نیست كه مذموم نیز می‌باشد. یعنی روشنفكری دینی به طور رسمی توصیه می‌كند كه مردم هرچه را كه خواستند، دینی بنامند و هر چه را با بررسی آزاد از دین فهمیدند، همان را عین دین دانسته و به آن عمل كنند. از آنجا كه وی قبل از این، دین را فاقد كمال و جامعیت معرفی نمود، طبیعی است كه دین خواهان نباید به آنچه یافته‌اند، وفادار باشند چرا كه نقصان دارد!
دكتر سروش و مجموعه عناصر حلقه كیان فقه را صرفاً یك جریان تاریخی كه خود را به دین تحمیل كرده، معرفی نمودند؛ بر همین اساس هجوم فراوانی را به میراث فقهی شیعه به عمل آوردند.
جریان موسوم به روشنفكری دینی در این دوره، دین را به گونه‌ای معرفی كرد كه پاسخگوی هیچ نیازی از نیازهای بشر نیست.
سروش كه چهره محوری این جریان به حساب می‌آید، به صراحت گفته است: «اگر بپرسیم برای این كه یك حكومت موفق باشد، چه باید كرد، این سؤال تحویل می‌شود به سؤالاتی از این قبیل كه وضع تعلیم و تربیت باید چگونه باشد، اقتصاد جامعه باید چگونه باشد، زندگی، مسكن، بهداشت مردم باید چگونه باشد، تك‌تك این سؤالات علمی‌اند و دین از این نظر كه دین است متكفل و متعهد به پاسخ دادن به سؤالات روشی و مدیریتی نیست. اگر این سؤالات را به دین ارجاع دهیم، مرتكب خطا شده‌ایم.» به عبارت دیگر روشنفكری دینی در این دوره به مخاطب می‌گوید، دین حرفی برای گفتن ندارد!
آموزه‌هایی كه گروه كیان در نشریات مختلف بیان می‌كردند، تنها ترویج یك گفتمان متفاوت در مقابل گفتمان عمومی «جمهوری اسلامی» نبود، چرا كه اگر این گونه بود، یك مواجهه علمی می‌توانست جوابگوی آن باشد. آموزه‌های «روشنفكری دینی» دوره جدید در واقع یك روند سیاسی بود كه با پوششی تئوریك بیان می‌شد. بعدها «محمد قوچانی» در تشریح روند كارگروه كیان نوشت: «در حقیقت حمیدرضا جلایی‌پور، ماشاءالله شمس‌الواعظین، محسن سازگارا و سیدمرتضی مردی‌ها، مردانی بودند كه می‌كوشیدند با تعمیم آموزه‌های عبدالكریم سروش به قلمرو سیاست، امتداد منطقی باورهای نوین لیبرالی را نشان دهند؛ باورهایی كه از پوزیتیویسم و لیبرالیسم كلاسیك مهدی بازرگان و پراگماتیسم و مصلحت‌گرایی ساده (عناصری از دولت) اكبر هاشمی رفسنجانی فراتر رفته و به نوعی ایدئولوژی «لیبرالیسم نو» بدل می‌شد.»



* كانون‌های همگرا

در این مقطع ساختمان كیان تنها كانونی بود كه بازگشت به گذشته و تئوری‌‌پردازی برای محو «اندیشه حكومت اسلامی» و «جوابگو بودن مذهب» دنبال می‌كرد. در این دوره كانون‌های دیگری كه كاملاً با این كانون مرتبط بودند، دست‌اندركار بودند.

مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری یكی از كانون‌هایی بود كه در این دوره اقدامات حساب شده‌ای را برای محو «اندیشه حكومت دینی» دنبال می‌كرد. مهمترین مسئولیت حجت‌الاسلام موسوی خوئینی‌ها در این سال ها (1369 تا 1372) مسئولیت این مركز بود. تأسیس این مركز در اوایل سال 70 به عناصر حلقه كیان امكان می‌داد تا با بهره‌گیری از یك كانون حكومتی، اقدامات خود را بدون ترس از تعقیب و یا نگرانی مالی دنبال نمایند. عباس عبدی كه یكی از پایه‌های تشكیل حلقه كیان به حساب می‌آید، به معاونت این مركز رسید و همزمان با حضور او مجید محمدی، عمادالدین باقی، علیرضا علوی‌تبار، محسن سازگارا و سعید حجاریان عناصر شاخص این مركز بودند كه طراحی بخش‌های این مركز را نیز به عهده داشتند.
تسلط این گروه بر مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری، چندین امكان را برای اینان فراهم می‌كرد:
1ـ از نظر مالی آنان را كاملاً تأمین می‌نمود
2ـ حلقه كیان را از حیطه امنیتی برخوردار می‌كرد
3ـ با استفاده از بورس تحصیلی می‌توانستند، افراد مختلفی را جذب و ارتقا داده و به خود متصل نمایند.



قوچانی در كتاب خود به نكته مهمتری اشاره می‌كند. او می‌گوید: «حلقه كیان زمانی رادیكال‌تر شد كه افزون بر نیروهای تشكیل‌دهنده آن در پایان دهه شصت، گروهی از جوانان انقلابی عبور كرده از دهه شصت نیز بدان پیوستند.»

* مركز مطالعات ریاست جمهوری، كارگاه پروژه‌های روشنفكری
قوچانی در بخشی از كتاب خود در مورد جایگاه مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری در جریان «روشنفكری مذهبی» می‌نویسد: «عباس عبدی از رهبران جنبش دانشجویی اشغال‌كننده سفارت امریكا، به سیدمحمد موسوی خوئینی‌ها در دادستانی انقلاب اسلامی پیوسته و به همراه او آنجا را رها كرده بود تا در مركز مطالعات استراتژیك آمادگی ورود به عرصه سیاست را تمرین نموده و در چهره یك سیاستمدار ظاهر شود. او به اتفاق گروهی دیگر از همفكرانش مؤسسه‌ای تحقیقاتی را پایه گذاشت كه كارگاه تولیدی بسیاری از پروژه‌های روشنفكری شد.»
یك بررسی آماری می‌گوید، گروه كیان از طریق مركز یاد شده بیش از 500 نفر از نیروهای هوادار خود را با «بورس دولتی» به خارج اعزام كرد. بعدها همین‌ها در قیافه شخصیت‌های حقوقی، جامعه‌شناسی، روزنامه‌نگاری، سیاسی و ... به گسترش انفجارگونه افكار حلقه كیان در سال‌های 76 تا 79 كمك فراوانی كردند. مركز مطالعات ریاست جمهوری تا سال 72 كه حسن روحانی جای سیدمحمد موسوی خوئینی‌ها را گرفت، مطلقاً در انحصار گروه‌های «كیان»، «سلام» و «عصر ما» بود. پس از آن نیز به دلیل مشی و مشغله‌های حسن روحانی و معاون او عطاءالله مهاجرانی، حلقه كیان تا حدود زیادی نفوذ خود را در این مركز حفظ كرد.
یكی از كاركردهای مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری، دادن نظرات كارشناسی به مراكز تصمیم‌گیری در نظام جمهوری اسلامی است. طبعاً هرگونه دستاورد تحقیقاتی یا مطالبی كه عنوان تحقیقاتی به آن گذاشته شده باشد، وقتی از یك مركز رسمی به یك كانون تصمیم‌گیری دولتی انتقال پیدا كند، به آن اعتماد شده و تبدیل به برنامه‌های عملیاتی می‌شود. برهمین اساس باید گفت، عناصر حلقه كیان از طریق این مركز تأثیرات مهمی را در حوزه سیاست از خود برجای گذاشتند.



* سلام، حلقه مكمل

تولد حلقه كیان با تولد حلقه سلام همزمان بود. گروه «كیهان فرهنگی» سال‌های 67 تا 69 در اواخر سال 69 حلقه كیان را تشكیل دادند و از آبان 70 «كیان» را منتشر كردند. حلقه سلام نیز از نیمه دوم سال 69 شكل گرفت و اولین پیش شماره «سلام» در 29 بهمن 69 منتشر شد و اوایل خرداد 70 بعد از 13 پیش شماره، اولین شماره سلام انتشار یافت. كاركرد مشترك این دو حلقه تا بدانجاست كه یكی از نیروهای جوانی كه بعدها به «گروه كیان» پیوست، می‌نویسد: «همانگونه كه كیان توسط رضا تهرانی و شمس‌الواعظین به جای كیهان فرهنگی و زنان توسط شهلا شركت به جای «زن روز» منتشر شدند، سلام نیز توسط سیدمحمد موسوی خوئینی‌ها و عباس عبدی به جای «روزنامه كیهان» منتشر گردید.»
مركز مطالعات استراتژیك تنها كانون دولتی حضور «حلقه كیان» نبود، پیش و بیش از آن «وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی» كانون حضور این گروه بود. سابقه این موضوع به آنجا برمی‌گردد كه حجت‌الاسلام خاتمی، عناصری را كه بعدها حلقه كیان به وجود آوردند، به كیهان آورده و موقعیت‌های دبیری سرویس‌ها و شورای سردبیری روزنامه كیهان و نیز مسئولیت نشریات جانبی آن (كیهان فرهنگی و زن روز) را در اختیار آنان قرار داده بود. وقتی در سال 69 حجت‌الاسلام خاتمی از كیهان استعفا داد، افرادی نظیر هادی خانیكی، محمدابراهیم اصغرزاده و بهروز گرانپایه كه در كیهان بودند، به وزارت ارشاد رفتند و همزمان در «كیان» حضور یافتند. چنانچه بعدها افراد دیگری نیز از وزارت ارشاد نظیر مجید محمدی و حسینعلی قاضیان به حلقه كیان وصل شدند.
باید اضافه كرد كه وقتی حلقه سلام هم شكل گرفت، عناصر محوری این حلقه را معاونین وزارت ارشاد حجت‌الاسلام خاتمی تشكیل می‌دادند. كریم ارغنده‌پور، عضو شورای سردبیری سلام در كتاب خود به طور سربسته به نقش دو مركز «ارشاد» و «مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری» اشاره كرده و نوشته است: «شاید زمان آغاز به كار سلام كه با توسعه كمی و كیفی مطبوعات در دوره مدیریت آقای خاتمی در وزارت ارشاد مقارن بود، نقطه عطفی در حرفه‌ای‌تر شدن روزنامه‌نگاری در كشور ما به حساب آید. در این زمان با گسترش تعداد نشریات و ایجاد فضای رقابت، لازمه چنین امری مهیا شد و در درجات بعدی آموزش‌ها در سطوح عالی و دانشگاهی نیز در شكل‌گیری آن بی‌تأثیر نبود.»
محمد مهدی حیدریان (دبیر سرویس فرهنگ و هنر)، محمد ابراهیم انصاری لاری (دبیر صفحه حقوقی)، سید عبدالواحد موسوی لاری (عضو شورای سردبیری) و محمد نعیمی‌پور (معاون اجرایی تحریریه) از معاونین یا مدیركل‌های حجت‌الاسلام خاتمی در «ارشاد» بودند كه همزمان در «سلام» نیز مسئولیت داشتند. باید اضافه كرد كه حجت‌الاسلام خوئینی‌ها (صاحب امتیاز و مدیر مسئول)، وفا تابش (دبیر سرویس خارجی) و عباس عبدی (دبیرسرویس اقتصادی و بعداً سردبیر) نیز همزمان مسئول و از معاونان مركز مطالعات استراتژیك بودند. برهمین اساس می‌توان گفت استخوان‌بندی سلام با استفاده از دو كانون دولتی شكل گرفت. در این بین عیسی ولایی (دبیر بخش شهرستان‌ها)، اكبر اعلمی (دبیر سرویس گزارش‌ها) و دكتر سید محمود حسینی (دبیر سرویس علمی پژوهشی) تنها كسانی بودند كه در دوره كار در سلام، سمت دولتی نداشتند.مجموعه سلام، مجموعه ارشاد، مجموعه مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری، مجموعه كیان (و نشریات تابعه) حلقه «عصر ما»، حلقه «همشهری» و مجموعه حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی، در این دوره یك كاركرد را داشتند و عناصر اصلی آن به طور مشترك در این كانون‌ها فعال بودند. آنچه در آن دوره در همه این مراكز دنبال می‌شد، دو نكته اساسی بود: 1ـ رجعت به گذشته (نوعی لیبرالیزم با ظاهری مذهبی) 2ـ زیر سؤال بردن مبناهای دینی با عنوان ظاهری نیاز نو به نوی نسل جدید و لزوم تكاپویی‌های كارشناسانه و خروج از قالب‌های رسمی.
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۲۳:۲۸, ۳۰/آبان/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۱/آذر/۸۹ ۰:۳۲ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #7

حلقه کیان و نقش آن در بحران آفرینی



قسمت چهارم


* بستر مشترك سلطنت‌طلب‌ها، باند مهدی هاشمی و گروهك‌های التقاطی

سعید حجاریان در یك تحلیل تاریخی به ریشه‌های تغییرات صحنه سیاسی اشاره كرده و در گفت‌وگو با «عمادالدین باقی» گفته است: «اختلاف بینش‌هایی كه الآن شما می‌بینید ریشه‌هایش به اواخر دوران وزارت آقای خاتمی بازمی‌گردد كه خودش ماجرایی است. یك طرف هم مركز تحقیقات استراتژیك بود كه وقتی آقای خوئینی‌ها آمدند و مسئولیت آن مركز را به عهده گرفتند، تقسیم كار و سازماندهی كردیم. معاونت سیاسی آن مركز را من به عهده گرفتم كه مسئولیت پروژه توسعه سیاسی را در معاونت سیاسی از سال 68 شروع كردم. بخشی از این پروژه را (نیز) آقای بهزاد نبوی به عهده گرفت.»
حجاریان و گروه همفكر او در مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری دو كار عمده را عهده‌دار شدند؛ از یك سو به تولید تئوریك پرداختند و از طرف دیگر سازمان‌های سیاسی را برای عملیاتی كردن تئوری‌ها شكل دادند به همین جهت اگر نام این مركز را مركز مطالعات و عملیات استراتژیك بگذاریم به خطا نرفته‌ایم. فعالیت‌های «استراتژیك» در واقع در نقطه مركزی قدرت اجتماعی (یعنی حكومت) متمركز بود. آنان در یك برنامه مدون كار دگرگون‌سازی ساختار قدرت را دنبال كردند. حجاریان خود می‌گوید: «بنده از سال 68 كه به مركز اطلاعات استراتژیك آمدم اولین طرح پژوهشی توسعه سیاسی را در آنجا نوشتم و مطابق با آن طرح گروه‌های تحقیقاتی و پژوهشی را سازمان دادم. كار من در هشت سال پیشبرد پروژه توسعه سیاسی به گونه‌ای تئوریك و نظری بوده است. البته بنده فقط در تئوری و در نظریه‌پردازی برای الگوی ایرانی توسعه سیاسی كار نكردم كه ثمره كار پژوهشی‌ام توسط مسئولین وقت به بایگانی سپرده شود؛ كار اكتیو (عملی) سیاسی هم كرده‌ام. همكاری در جهت راه‌اندازی روزنامه سلام و احیای مجدد سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی... كار خود را هم در كنار آن می‌كردم.»
او توسل به روش‌های خاص برای رسیدن به هدف تغییر حكومت را مورد اشاره قرار داده و گفته است: «جنگ روانی در جنگ‌ها و امور سیاسی یك سلاح پشتیبانی كننده است، یعنی باید در عالم واقع یك قدرت واقعی وجود داشته باشد كه جنگ روانی آن را تغلیظ كند... آدم باید عِدّه و عُدّه داشته باشد. بله جنگ روانی هم به او كمك می‌كند.» عمادالدین باقی كه چهره شناخته شده باند مهدی هاشمی است و به دلیل برخورد دشمنانه‌اش با روحانیت در زمان امام بایكوت شده بود و گویا امام مانع انتشار یكی از كتاب‌های ضدروحانیتی او شده بود در كتاب خود ضمن آنكه حجاریان را در دوره 10 ساله كار در مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری بسیار پركار معرفی كرده، به نقش امروزی كارهای انجام شده در دو حلقه سلام و مركز مطالعات اشاره كرده و نوشته است: «فعالان دیگر جنبش اصلاح‌طلبی همسفران زندگی پراضطرابش بودند... بذر او اكنون به بار نشسته و به خواسته‌ای فراگیر تبدیل شده است.»


* تولد «همشهری»

مركز مطالعات استراتژیك ریاست جمهوری كه قوچانی از آن به «كارگاه تولید روشنفكری» یاد كرد از اولین روزهای آغاز به كار رهبری جدید انقلاب آغاز به كار كرد. این كانون عملیاتی برای خود یك وظیفه محوری قرار داده و آن تغییر نظام جمهوری اسلامی با استفاده از امكانات نظام بود! حجاریان و گروه همفكر او این را از طریق نفی اندیشه سیاسی حضرت امام خمینی(رحمة الله علیه) دنبال می‌نمود اما اقدامات روشنفكرانه نمی‌تواند اندیشه‌ای كه از رهگذر تفكر سنتی شیعه و مجاهدت حضرت امام خمینی(رحمة الله علیه) به صورت نهادی درآمده است را دچار دگرگونی كند این همه نیاز به یك تكاپوی اجتماعی دارد. روزنامه سلام كه از خرداد 70 رسماً شروع به انتشار كرد، آنچنان بر حوزه سیاسی تأكید می‌كرد كه نمی‌توانست همه بخش‌های جامعه را تحت تأثیر خود قرار دهد. بر همین اساس باید سازو كار دیگری اندیشیده می‌شد. طبعاً در این ماجرا گرایش به سمت نهادهای اجتماعی‌تر بود. «شهرداری تهران» یك نهاد فراگیر اجتماعی بود كه در حوزه‌های مختلف دارای توانمندی‌ها و فرصت‌های بالایی بود. علاوه بر آن یك تغییر بزرگ در مدیریت شهردار تهران این همگون‌سازی را تسهیل می‌كرد.
غلامحسین كرباسچی با شروع دوره ریاست جمهوری آقای هاشمی رفسنجانی توسط وزیر كشور او عبدالله نوری از اصفهان به تهران فراخوانده شد و كرسی بحران‌زده شهرداری سال‌های 58 تا 68 را تحویل گرفت. كرباسچی و نوری هر دو در سال‌های قبل از انقلاب در گروه «طلاب اصفهان» و یا «گروه هدفی‌ها» ـ نامی كه برای باند مهدی هاشمی به كار برده می‌شد ـ بودند. حضور این دو در دو پست مهم امكان قابل ملاحظه‌ای به حساب می‌آمد، علاوه بر آن از این مقطع شهردار تهران با عضویت در كابینه موقعیت ممتازتری هم پیدا می‌كرد. كرباسچی زمانی شهرداری را تحویل گرفت كه اعتراضات گسترده‌ای به لحاظ ناكارآمدی علیه شهرداری وجود داشت به همین جهت كرباسچی با یك چك سفید امضای رئیس‌جمهور اداره پایتخت را تحویل گرفت به همین جهت او فارغ از چشم‌های نظارت نمایندگان یا محدودیت‌های قانونی شهرداری را سروسامان داد. دو سال بعد شهردار تهران به یك امپراتوری بزرگ تبدیل شده بود. گرایش سیاسی كرباسچی و نوری به گونه‌ای بود كه در سال‌های 58 تا 60 به خط سه خوانده می‌شدند. خط سه اگرچه خود را نقطه مقابل لیبرال‌ها معرفی می‌كرد اما بیش از آن علیه جریان اصیل انقلاب كه در سال‌های 58 تا 63 در حزب جمهوری اسلامی تمركز یافته بود، محسوب می‌شد. سال‌های 62 به بعد كه قائم‌مقامی آقای منتظری مطرح شد این دو از طرفداران محوری او بودند البته كرباسچی در دوره بعد از انقلاب به نیروی پراگمات شهرت داشت و نوری با تغییر بموقع لحن در درون ساختار قدرت نظامی قرار داشت. وقتی این دو یار دوره طلبگی در یك نقطه به هم رسیدند، خاطرات گذشته زنده شد. نوری در یك فرآیند سیاسی به آینده‌ای چشم داشت كه «ریاست مجلس» حق طبیعی او می‌نمود. كرباسچی نیز خود را شایسته‌ترین برای «ریاست جمهوری» می‌دانست. این دو تمنا آنان را به كانون‌هایی كه خارج از دایره قدرت (در مركز مطالعات ریاست جمهوری و روزنامه سلام) برای قبضه كردن نظام برنامه‌ریزی می‌كردند، پیوند می‌داد.
شهردار تهران كمی پس از آنكه استقرار یافت وارد حوزه فرهنگ شد. روزی كه ناچار شد پس از حدود 10 سال پست خود را رها كند، شهرداری تهران دارای 145 مركز فرهنگی هنری شامل 19 فرهنگسرا، 19 نگارخانه، 44 كتابخانه و 56 خانه فرهنگ بود. در فروردین 71 «ماهنامه همشهری» نوید كار تازه‌ای در شهرداری می‌داد. ماهنامه همشهری نقطه رسمی پیوند با كانون‌های روشنفكری كه ذكر آن رفت، بود. حدود 6 ماه پس از آن در تاریخ 24 آذر 71، شهردار اولین روزنامه تمام رنگی را انتشار داد. كرباسچی برای راه‌اندازی همشهری ابتدا سراغ سیدابراهیم نبوی رفت ولی به دلیل اختلافات شخصی مهاجرانی ـ نبوی این همكاری سر نگرفت. پس از آن احمد ستاری مسئول راه‌اندازی پروژه همشهری شد. جالب این است كه احمد ستاری 6 سال بعد در روز 24 آذر كه همشهری را راه انداخته بود، از سوی سعید حجاریان مسئول راه‌اندازی روزنامه «صبح امروز» می‌شود! احمد ستاری در ابتدای راه‌اندازی پروژه همشهری بهروز گرانپایه (عضو گروه كیان) را مسئول بخش فرهنگی تحلیلی و احمد دریانی را مسئول بخش خبری و دبیر تحریریه نمود. بهروز گرانپایه عضو گروهك جنبش مسلمانان مبارز حبیب‌الله پیمان بود كه به دلیل سوابق ضدانقلابی تحت تعقیب بود ولی توانسته بود از تیم شش نفره‌ای كه همه آنان اعدام شدند، زنده بماند! پس از آن گرانپایه عضو گروه شمس در كیهان و سپس همكار او در كیهان فرهنگی و پس از آن عضو مؤسس «كیان» بود. سوابق احمد دریانی از گرانپایه درخشان‌تر بود. دریانی عضو شورای سردبیری روزنامه اطلاعات در زمان طاغوت بود كه مقاله معروف «استعمار سرخ و سپاه احمد رشیدی مطلق» علیه حضرت امام خمینی(رحمة الله علیه) در روز 17 دی 56 توسط او به چاپ سپرده شد. علیرضا فرهمند نیز عضو مؤسس و مؤثر همشهری بود، او «همشهری ماه» را از فروردین 71 منتشر كرد. توسط فرهمند، ماشاءالله شمس‌الواعظین به روزنامه همشهری دعوت شد. اولین سرمقاله همشهری توسط شمس‌الواعظین نوشته شد. در این سرمقاله «نگاه جدید به تحولات اجتماعی» به عنوان خط و مشی «همشهری» معرفی شده بود.
علیرضا فرهمند را باید مهمترین عنصر ایرانی رابط امریكا لقب داد. جلدهای 13 و 27 اسناد منتشر شده لانه جاسوسی امریكا این نقش برجسته را یادآور شده است. براساس این اسناد وارن كریستوفر معاون وزیر امور خارجه دولت جیمی كارتر، در سال 58 در تلكسی از سفارت امریكا می‌خواهد كه تحلیل فرهمند درباره انقلاب اسلامی ایران را برای او بفرستد. ویلیام سولیوان آخرین سفیر امریكا در دوره شاه، در دوره‌ای كه معاون سازمان سیا بود طی نامه‌ای به سفارت امریكا می‌نویسد: «می خواهم سفری به ایران داشته باشم و مایلم ناهار را با دوست عزیزم علیرضا فرهمند صرف كنم.» فرهمند كه ماهنامه همشهری را در فروردین 71 راه انداخته بود، به عنوان دبیر سرویس بین‌الملل در این ماهنامه قلم می‌زد. روزنامه همشهری ویژه‌نامه‌ای به نام «فرهنگ ترافیك» داشت كه به صورت لایی همشهری چاپ می‌شد. سردبیر این ویژه‌نامه «ایرج مستعان» بود. مستعان در زمان طاغوت سردبیر «اطلاعات بانوان» بود. اطلاعات بانوان مجله مبتذلی بود كه معرفی زنان خواننده و رقاصه و «دختر شایسته» یكی از مأموریت‌های اصلی آن بود. مستعان در همشهری سردبیری ویژه‌نامه «روز هفتم» را نیز به عهده داشت.
دبیر سرویس اقتصادی روزنامه همشهری «سعید لیلاز» بود. لیلاز كه مطالب او در سال‌های اخیر از سوی رسانه‌های رادیویی امریكا، اسرائیل و انگلیس به عنوان «روزنامه‌نگار ایرانی» پخش شده است، پس از دوم خرداد 76 روزنامه «مناطق آزاد» را سردبیری كرد كه به دلیل درج مطالب ضدانقلابی توقیف گردید. اكبر گنجی نیز دبیر سرویس اندیشه همشهری بود. پیش از این گنجی در سفارت ایران در تركیه فعالیت می‌كرد كه پس از رحلت امام(رحمة الله علیه) به دلیل برداشتن تصویر امام از دیوارهای سفارت ایران به تهران فراخوانده شده بود. گنجی در سال 81 با نوشتن مقاله‌ای كه به «مانیفست اكبر گنجی» مشهور شد، آشكارا امام راحل را به استبداد متهم كرد و صراحتاً خواستار حذف اسلام از ساختار حكومت در ایران شد. «رضا تهرانی» نیز یكی از مسئولین اصلی همشهری در سال‌های آغازین انتشار بود. رضا تهرانی، اكبر گنجی، مصطفی رخ‌صفت، بهروز گرانپایه و محمود شمس‌الواعظین، چهار عنصر پایه‌گذار مجموعه كیان در آذر 70 بودند كه حالا با كار در همشهری امكانات وسیعی برای تبلیغ افكار خود پیدا كرده بودند اما درج مطالب ضدانقلابی در «همشهری» سبب واكنش شدید حجت‌الاسلام هاشمی رفسنجانی شد و كرباسچی ناچار شد عذر همكاری رخ‌صفت، شمس‌الواعظین و فرهمند را بخواهد اما این همه به معنای اصلاح در همشهری و یا عدم حضور غیررسمی عناصر طرد شده نبود. كرباسچی برای انتشار اولین روزنامه رنگی كشور، چاپخانه تازه‌ای را راه‌اندازی كرد كه تا آن روز رقیبی نداشت. «برگ سبز» چاپخانه‌ای بود كه در سال 71 گفته می‌شد در خاورمیانه برترین است. البته بعدها در دوره اول ریاست جمهوری خاتمی روزنامه اطلاعات چاپخانه دیگری وارد كرد كه یكه تازی «برگ سبز» را تضعیف می‌كرد.
از سال 73 مدیریت همشهری تحولاتی پیدا كرد. عطریانفر كه پس از وزارت كشور، معاون وزیر نفت شده بود در این سال به همشهری آمد و عملاً مسئول آن بود. مهدی كرباسچی پسر عموی غلامحسین نیز سردبیری آن را به عهده گرفت و تا سال 1379 در این سمت بود. مهدی كرباسچی ابتدا عنوان مدیرعامل همشهری را داشت و مرتضی حاجی عضو غیررسمی سازمان مجاهدین انقلاب معاون او بود. عطریانفر اصفهانی در سابقه سیاسی خود عضویت در باند مهدی هاشمی را داشت و در دوره اول وزارت عبدالله نوری (68 تا 72) معاون سیاسی وزیر كشور بود. حضور كرباسچی و عطریانفر افراد دیگر گروه مهدی هاشمی را نیز با «همشهری» پیوند داده بود.
غلامعلی نوری‌ها، محمدتقی فاضل‌میبدی، محمدعلی رضایی و عباسعلی روحانی به صورت‌های مختلف در این مجموعه به فعالیت مشغول شدند.
همشهری تركیب معجونی پیدا كرده بود، تعدادی عناصر سیاسی مطبوعاتی رژیم شاه، تعدادی عناصر گروهك‌هایی نظیر جنبش مسلمانان مبارز، تعدادی عناصر باند مهدی هاشمی و تعدادی عناصر جریان روشنفكری كه داعیه تغییر فكری نظام جمهوری اسلامی را داشتند، دور هم جمع شده بودند و با امكانات شهرداری تهران و طبعاً پشتیبانی دولتی به كار فرهنگی مشغول بودند! با این وصف خط‌ مشی همشهری كاملاً مشخص می‌شود. اما با این همه، همشهری از آغاز انتشار خود اعلام كرد كه روزنامه‌ای اجتماعی است و نمی‌خواهد در حوزه مسائل سیاسی وارد شود. بر همین اساس این روزنامه به هیچ وجه مسائل انقلاب اسلامی و مباحث خارجی مرتبط با آن را پوشش نمی‌داد. مثلاً در روز پس از 22 بهمن می‌نوشت: دیروز را مردم تهران در مراكز تفریحی اطراف تهران سپری كردند! اما مسائل اجتماعی و رخدادهای غیرسیاسی را بزرگنمایی می‌كرد و آن را به تیتر و عكس صفحه اول تبدیل می‌كرد اما كاملاً به مذهب و انقلاب بی‌اعتنا نبود. مثلاً ویژه‌نامه فرهنگ ترافیك در سال 72 تصویر یك خانم چادری را نشان داد كه به جای عبور از پل عابران پیاده از میان خیابان عبور می‌كرد. همشهری با نوشتن تیتر تندی چنین وانمود كرد كه عناصر مذهبی عقب افتاده و بی‌اعتنا به قوانین اجتماعی‌اند! همشهری در طول سال‌های اولیه انتشار خود وانمود كرد كه ذائقه مردم پس از جنگ تغییر كرده و نیاز به فضای آرام‌تری دارند. بر همین اساس باید گفت: «تغییر در ذائقه مردم» هدف اصلی همشهری و سایر فعالیت‌های شهرداری تهران در حوزه فرهنگ بود. اما همشهری سه سال پس از انتشار وارد تندترین حوزه‌های سیاسی شد. درج مصاحبه «مهدی حائری‌یزدی» كه همشهری از او به عنوان فیلسوفی فرهیخته و مجتهدی عالی‌مرتبه یاد كرد، نشان داد كه طراحان همشهری را برای هدفی بزرگ آماده كرده‌اند. حائری‌یزدی در این مصاحبه گفت: حكومت جز وكالت شهروندان نیست و در ذیل آن منكر جنبه شرعی حكومت اسلامی گردید. از سال 75 كه «كارگزاران» تأسیس شد، همشهری در نقش ارگان این گروه ظاهر گردید اما در این دوره به لحاظ تمنایی كه این گروه سیاسی برای قبضه كردن حكومت داشتند، روند آرام‌تری پیدا كرد. بعد از دوم خرداد بار دیگر همشهری به عرصه فعالیت نیروهای مخالف حكومت دینی تبدیل شد، در این دوره همشهری چند روزنامه اقماری كه البته عمر كوتاهی داشتند هم به وجود آورد؛
روزنامه «هم‌میهن» كه كرباسچی پس از كنار رفتن از شهرداری منتشر كرد، روزنامه «زن» كه توسط فائزه هاشمی عضو كارگزاران انتشار یافت، روزنامه «آزاد» كه توسط سعید لیلاز منتشر می‌شد و «آفتاب‌گردان» كه اولین روزنامه كودكان در ایران بود، از پشتوانه مؤسسه همشهری ارتزاق می‌كردند. گردانندگان همشهری بعد از دوم خرداد دچار نوسانات فراوانی شدند و به تناسب وضعیت‌هایی كه برای عناصر گروه و پشتیبانی‌های آنان به وجود می‌آمد، موضع سیاسی متفاوتی پیدا نمود.




اگر خدا بخواهد ادامه دارد..............
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۰:۵۳, ۱/آذر/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۱/آذر/۸۹ ۱۱:۰۶ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #8

اصلاحات آمریکایی (1)




دشمن در این مرحله از تقابل با جمهورى اسلامى ایران با بهره گیرى از عنوان ((اصلاحات )) و ((اصلاح طلبى )) چند هدف مشخص را تعقیب مى كند :
1 – تضعیف ایمان و اعتقادات دینى مردم و حذف دین و رهبرى دینى از حكومت ،
2 – زمینه سازى براى ایجاد یك حكومت و نظام لائیك طرفدار غرب در ایران ،
3 – اعاده سلطه و در نهایت استعمار و استثمار ملّت ایران .
هنگامیكه آمریكا از اصلاحات در ایران سخن مى گوید و براى آن دل مى سوزاند و گریبان چاك مى دهد! منظورش رسیدن به این اهداف است .


حال ببینیم مصادیق اصلاحات آمریكایى چیست ؟ آمریكائیها از اصلاحات چه چیزى را اراده مى كنند؟
اگر آنچه را كه آمریكایى ها، اروپائیها ، حكومتهاى وابسته به غرب (هم چون اسرائیل ، تركیه و كشورهاى مرتجع منطقه ) جریانهاى ضد انقلاب خارج نشین ، دگر اندیشان ، روشنفكران وابسته ، فرصت طلبها و تجدیدنظر طلبهاى داخلى در طول این مدت درباره اصلاحات در ایران گفته اند استخراج و ملاحظه كنیم ، بخوبى مى توان به نیّات آنان و تضادّ این اصلاحات با امنیّت ملّى پى برد.
از مجموع اظهار نظرهایى كه در طول یك دوره زمانى دو ساله صورت گرفته است حداقل 16 عنوان استخراج شده است ؛ كه مى توان آنها را عناوین و سرفصل برنامه هاى اصلاحات آمریكایى دانست و به شرحى كه خواهیم گفت تمام آنها در مقابل اصلاحات واقعى و در تقابل و تعارض با امنیّت ملّى كشور ما قرار دارند.
این عناوین عبارتند از :


O حذف دین از عرصه حیات سیاسى و اجتماعى كشور
O آزادى و اباحه گرى
O ختم انقلاب و پایان دوران انقلابیگرى
O بركنارى روحانیّت از مصادر امور و حذف نهاد روحانیّت شیعه
O تحدید و حذف ولایت فقیه و رهبرى جامعه
O تغییر قانون اساسى و برخى قوانین موضوعه كشور
O حذف نهادهاى پاسدار حاكمیت دینى
O توقف اجراى احكام اسلامى
O الحاق به فرهنگ جهانى (فرهنگ غربى )
O احیاى ملى گرایى و بازگشت به سنتهاى ماقبل اسلام
O برقرارى رابطه با آمریكا و همراهى با روند صلح خاورمیانه
O ورود سرمایه داران و شركتهاى خارجى و بازكردن درهاى اقتصاد به روى غرب
O اصلاح و رفرم در دین (پروتستانتیزم )
O عمده كردن جریانهاى قومى و اقلیّت هاى موجود در كشور
O تغییر نگاه و نگرش نسبت به غرب
O پیاده كردن الگوهاى غربى

1 – حذف دین از عرصه حیات سیاسى و اجتماعى كشور
یكى از برنامه هاى اصلى اصلاحات از نظر غربى ها و وابستگان آنها، حذف دین از عرصه حیات سیاسى و اجتماعى كشور است و به صراحت بیان مى كنند كه دین كارآمدى و صلاحیت لازم را براى اداره امور اجتماع نداشته و حق دخالت در حكومت و سیاست را ندارد!
اساسا حركت غرب در جریان رنسانس مبتنى بر این اصل بود، رنسانس براى جدا سازى و حذف دین از سیاست بوقوع پیوست و بعدها دین را از عرصه اجتماع هم خارج كرد و آنچنان كه قرون وسطى دوران باصطلاح حاكمیت دین بر مقدرات جامعه بود، دوران بعد از آن كه بدان عصر جدید یا مدرنیته و مدرنیسم مى گویند ، دوران بركنارى دین از عرصه سیاست یا سكولاریسم بود كه به لائیسیزم یا لائیسیته كه به معنى نفى گرایشات و سلوك و رفتار دینى است ، منجر شد.
آمریكائیها و هم چنین ضد انقلاب خارج نشین و روشنفكران و عناصر تجدیدنظرطلب داخلى نیز با الهام از غرب همین معنى را لكن به زبانهاى مختلف و با ظواهرى آراسته تر بیان مى كنند. آنچه كه در نظریه قبض و بسط تئوریك شریعت بیان مى شود، موضوع نسبى بودن دین ، نظریه صراطهاى مستقیم و قرائتهاى مختلف از دین ، كه طى آن برداشت و تفسیر واحد و صحیح از دین نفى مى شود و همه فهم ها و برداشت ها هرچقدر سخیف و سطحى از شریعت ، درست و قابل قبول و قابل احترام جلوه مى كند! دین را از یك عنصر فعّال اجتماعى و یك پدیده مؤ ثّر در صحنه سیاست و اجتماع به یك امر شخصى محض ، در حد یك احساس و عاطفه شخصى تبدیل مى كند و كاركرد دین را در ایمان محدود كرده و حداكثر ناظر به رابطه شخصى بین فرد و خداى خود مى داند و اینكه دین جامعه را اداره كند ، حكومت تشكیل دهد و براى حكومت تعیین تكلیف كند را كاملا رد مى كند.
اوج ضدیّت با دین و تقابل با حضور و ظهور اجتماعى دین همان چیزى است كه در قرن نوزدهم اروپا از ماركس نقل شد كه گفته است ((دین افیون توده هاست ))! و رسواتر از آن ، سخن سوپر ماركسیست هاى وطنى است كه بعد از ملاحظه نقش بى بدیل دین در برانگیختن توده ها و راه اندازى یك انقلاب عظیم اجتماعى در ایران و بیش از بیست سال اداره پرقدرت یك حكومت با آنهمه مشكلات و دشمنى ها بگویند : ((دین نه فقط افیون توده ها بلكه افیون حكومتها هم هست ))! یعنى دین نه در حكومت و سیاست و نه هیچ موضوعى از امور اجتماعى نباید دخالت كند و حضور داشته باشد. چیزى كه افیون و تریاك است ، صلاحیت باقى ماندن و حق حیات ندارد !؟
حال اگر ما بخواهیم به همین یك توصیه آقایان عمل كنیم ! و دین را از سیاست تفكیك و از جامعه حذف كنیم ! اساسا چیزى به عنوان جمهورى اسلامى باقى خواهد ماند كه بخواهیم در باب امنیّت ملّى آن بحث كنیم ؟!
از آنجا كه نظام جمهورى اسلامى بر دو پایه استوار است ؛ یكى راءى و اراده مردم مسلمان و دیگرى شریعت اسلامى ، جمهورى اسلامى با حذف هر یك از این دو، دیگر معنى نخواهد داشت . اگر عنصر دین را از حكومت حذف كنید به یك جمهورى مطلق و لائیك همچون جمهوریهاى غربى و یا نظامهاى بى هویتى كه از غرب تقلید مى كنند خواهید رسید كه این ربطى به ((جمهورى اسلامى نه یك كلمه زیاد نه یك كلمه كم )) ندارد و اگر عنصر جمهورى را حذف كنید به نظامى كه فاقد پایگاه و مقبولیت مردمى است خواهید رسید كه دیكتاتورى و استبداد بر آن حاكم خواهد شد. نظیر آنچه كه در تاریخ گذشته ایران وجود داشته است ؛ و لذا اگر دین از حكومتى كه برخاسته از خواست و اراده مردم مسلمان است حذف شود و یا حتى وجود و حضورش كمرنگ شود ، این به معنى نفى امنیّت ملّى است . مگر نه اینكه تعریف امنیّت ملّى این بود كه ملّت از تاءمین هدفها، منافع و ارزشهاى حیاتى خود مطمئن باشد و هر چیزى كه جامعه را از هدفها و منافع ملّى و ارزشهاى اصولیش باز بدارد تهدید امنیّت ملّى است ؟ چه هدفى مهمتر از حاكمیت دین خدا و پاسدارى از نظام دینى و چه ارزشى استوارتر از دین و دین خواهى براى نظام و مردم ما وجود دارد؟




2 – آزادى و اباحه گرى
یكى دیگر از محورهایى كه آمریكاییها و غربیها در مورد اصلاحات در ایران مطرح مى كنند، موضوع فقدان آزادى در ایران و ضرورت وجود آن است ، لكن آزادى كه آنها مى گویند با تلقى و تفسیر خودشان كه به معنى اباحه گرى و آزادى لیبرالیستى است نه به معنى آزادگى و نرفتن به زیر بار ظلم و تسلیم ناپذیرى در مقابل قدرتها و حاكمیت هاى غیرالهى . در شرائطى كه اساسا قیام ملّت ما مبتنى بر آزادى خواهى بود و یكى از شعارهاى محورى انقلاب اسلامى ، آزادى از قید نظامهاى طاغوتى و روابط ظالمانه بوده است و در طول تمام دوران پس از انقلاب نیز از آن به قیمت تحمل سختى ها و مرارتهاى زیاد پاسدارى كرده ایم ، نظام ما را به مخالفت با آزادى متّهم مى كنند.




در اینجا نیز مغالطه اى در كار است ، آن آزادى را كه دشمن مطرح مى كند با آنچه كه ما مراد مى كنیم صرفا در لفظ مشترك است و از لحاظ معنى كاملا در نقطه مقابل هم قرار دارند. آزادى در غرب به معنى آزادى از قیود و حدود و تكالیف الهى و عمل به احكام عقل خود بنیاد بشرى است و ریشه در فلسفه اومانیستى غرب دارد. مفهومى كه از آزادى در غرب بعد از رنسانس شكل گرفت آن بود كه براى انسان هیچ تكلیفى و هیچ امر و نهى و واجب و حرامى وجود ندارد و بالنسبه به انسان همه چیز مباح است . به همین دلیل مترجمین اولیه كلمه ((لیبرتى )) و ((لیبراسیون )) را ((اباحه گرى )) و لیبرالیسم را ((مذهب / )) ترجمه كرده اند كه این ترجمه دقیقى است و بعدها به غلط آنرا ((آزادى )) نام نهادند.


وقتى غرب از نبود آزادى در ایران سخن مى گوید منظورش همین است و نگران آنست كه در ایران چنین وضعى حاكم نیست و آزادى به این معنى وجود ندارد. غرب دغدغه پیاده شدن دین و حدود الهى را ندارد. منظور ضد انقلاب خارج نشین نیز از آزادى چیزى غیر از این نیست . حتّى برخى عناصر داخلى ، روزنامه ها و تجدید نظر طلبها، گاه با صراحت از لیبرالیسم دفاع مى كنند و برخى از مصادیق آزادى را كه مطرح مى كنند كاملا بر آزادى به معناى لیبرالیستى آن منطبق است ، مثل آنچه را از آزادى روابط زن و مرد تعبیر مى گویند و آنچه را كه در خصوص آزادى در پوشش زنان بیان مى نمایند كه به معنى حذف حجاب اسلامى است و آنچه كه بعنوان آزادى در عرصه فكر و اندیشه گفته مى شود كه بمعنى بى بند و بارى و لاقیدى مطلق است و یك جلوه آنرا در كار مطبوعات پس از دوم خرداد دیدیم . آنچه كه توسط برخى مطبوعات بعنوان ركن چهارم جامعه مدنى غربى انجام شد، حمله به اصول و زیر سؤ ال بردن ، ارزشها و معتقدات مردم بود كه و به تعبیر مقام معظم رهبرى به منزله روانه كردن سیل لجن و آلودگى به متن جامعه بود.



یك نمونه عینى و عملى آزادى مورد نظر غرب در كنفرانس برلین بروز كرد، فرد آزاد است به هر صورتى كه دوست دارد ظاهر شود در آن فرهنگ این رفتار غیر ارزشى ، زشت و ممنوع قلمداد نمى شود. در غرب افراد بسیارى وجود دارند كه بطور عریان و بى هیچ پوششى ظاهر مى شوند نه تنها این كار را زشت و ناپسند نمى دانند كه بدان افتخار هم مى كنند! این را آزادى و نوعى ارزش مى دانند و در فلسفه آن كتابها مى نویسند و تئورى پردازى مى كنند و از سوى دولتهایشان هم حمایت مى شوند.(1)
اگر چنین آزادیهایى در جامعه ما به سبكى كه تا حدودى در قبل از انقلاب جریان داشت باب شود، چه نشانى از جامعه اسلامى و حكومت و نظام دینى و آرمانى باقى خواهد ماند؟
براى غرب این نوع از آزادى نه تنها تعارضى با امنیّت ملّى ندارد بلكه تقویت آن است . امنیّت ملّى در آن كشورها تعریف و شاخصه هایى دارد كه با این امور منافاتى ندارد. غرب و كشورهاى وابسته بدان براى تحكیم امنیّت ملّى خود اساسا به تروج اینگونه آزادیها مى پردازند. در رژیم طاغوت نیز ابتذال را ترویج مى كردند، كاخ جوانان و كانون جوانان و صدها زمینه هاى فساد و بى بند و بارى را براى جلوگیرى از تحرك سیاسى و مذهبى جوانان و خنثى كردن نیروى جوانى و روحیه انقلابى آنها كه باامنیّت رژیم حاكم تعارض داشت فراهم مى كردند. بى تردید آزادى باتعریف و مفهوم غربى آن كه بمعنى اباحه گرى و رهائى از حدود الهى است صد در صد با آموزه هاى دینى و اصول و مبانى انقلاب اسلامى در تعارض است و ظهور و گسترش آن مى تواند به اركان امنیّت ملّى ما لطمه جدّى وارد آورد.

3-ختم انقلاب و پایان دوران انقلابیگرى
انقلاب اسلامى ایران به معناى قیام ملّت ایران به رهبرى امام خمینى (قدس ‍ سره ) با هدف نفى استبداد داخلى و مقابله با استعمار خارجى و تشكیل یك نظام عادلانه و مستقل اسلامى ، همواره در طول این دوران مورد شدیدترین بغض و عداوت غرب – بویژه آمریكا كه بیشترین زیان را در اثر انقلاب متحمل شد – بوده است .
از جمله محورهاى اصلاحات آمریكایى نفى انقلاب و محو آثار، دستاوردها، شعارها و آرمانهاى آنست و به همین دلیل حجم انبوهى از اظهارات و موضعگیریهاى غربیها و رسانه هاى غربى و وابستگان آنان ، به نفى انقلاب ، ایجاد سؤ ال و تردید در خصوص دستاوردها و نتایج آن ، هجوم بى امان به نهادهاى برآمده از انقلاب ، زیر سؤ ال بردن آرمانها و شعارهاى انقلابى همچون كفرستیزى ، استكبارستیزى ، استقلال و سیاست نه شرقى و نه غربى ، حمایت از ملّت هاى مظلوم ، عدالتخواهى ، شهادت طلبى و … اختصاص ‍ دارد. این حركت اگر در گذشته عمدتا توسط غرب و سازمانها و گروهكهاى ضد انقلاب تعقیب مى شد در این مرحله طى یك اقدام هماهنگ از همراهى عناصر و جریانهاى تجدید نظر طلب داخلى نیز برخودار است تا جایى كه ایده ختم انقلاب و پایان دوران انقلابى گرى با صراحت توسط برخى مطبوعات داخلى عنوان شد و از امام (قدس سره ) و اندیشه ها و آرمانهاى او كه مبنا و اساس انقلاب اسلامى ایران است ، آشكارا بعنوان شخصیّت موزه اى و افكار قدیمى عقب مانده از زمان ؟! یاد شد.







(( ضمیمه (1) ))

1 – رادیو آمریكا: وضعیت دشوار سیاسى كه دولت آمریكا با آن مواجه است به هنگام تظاهرات دانشجویى در ماه ژوئیه بخوبى نمایان شد در آن زمان بحثى آغاز شد كه آیا لازم است دولت آمریكا در پشتیبانى از جنبش ‍ دمكراتیك بیانیه اى صادر كند یا نه ؟ البتّه اگر چه قرار بود وزارت امور خارجه آمریكا بیانیه اى صادر كند، امّا كلینتون رئیس جمهورى آمریكا در یك كنفرانس ‍ گفت مایل به اظهار نظر درباره این مسئله نیست زیرا بیم آن دارد كه اظهاراتش ‍ به زیان نیروهاى طرفدار اصلاحات و باز شدن فضاى سیاسى در ایران تمام شود.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 24/6/77)

2 – جیمز بیكر وزیر امور خارجه اسبق آمریكا : هرگاه ایران پاره اى از اصلاحات را در آن كشور به انجام برساند آمریكا باید موضوع كاهش یا لغو تحریم ها علیه ایران را مورد بررسى قرار دهد.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 24/6/77 – رادیو آمریكا).

3 – روزنامه لیبراسیون چاپ پاریس : نخست وزیر ایتالیا در آستانه سفر آقاى خاتمى به خبرنگاران گفت باید از میانه روى و اصلاحاتى كه خاتمى در ایران آغاز كرده است پشتیبانى كرد تا ایران بتوند از انزوا خارج شود.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى بنقل از رادیو آزادى – 19/12/77)

4 – ((مادلین آلبرایت )) وزیر امور خارجه آمریكا در كنگره آمریكا : در صورتى كه انتخابات مجلس ایران به تحولاتى در این كشور منجر شود، آمریكا بدنبال روشهایى خواهد بود كه احتمالا به تغییر در روابط دو كشور منجر شود. آلبرایت افزود: آمریكا همچنان حركات برخى از اصلاح طلبان ، ((محمد خاتمى )) و چگونگى برخورد رئیس جمهورى ایران با میل پشتیبانى آشكار از مشى وى را با اشتیاق دنبال مى كند.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 28/11/78 – نیویورك )

5 – خبرگزارى فرانسه : سندى برگر مشاور امنیت ملّى آمریكا گفت در حالى كه نگرانیهاى جدّى در مورد ایران باقى مانده است ، نتایج انتخابات ایران نیازمند پاداش است .
وى گفت : ((همچنان مشكلات جدّى در مورد فعّالیّتهاى ایران وجود دارد ولى من فكر مى كنم تشویق فرآیند اصلاحات براى ما دلگرم كننده باشد.))
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 27/12/78)

6 – خبرگزارى فرانسه : پیروزى وسیع متحدان خاتمى در انتخابات ماه گذشته ، امید آمریكا را در مورد اینكه امكان مذاكره درباره مسایل مورد نظر با مقامات ایران فراهم آید، تشدید كرده است .
روبین گفت : ما از موفقیت اصلاح طلبان در تبدیل این موضوع به حاكمیت قانون در داخل ایران دلگرم شده ایم .))
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 27/12/78)

7 – خبرگزارى فرانسه : انگلیس روز سه شنبه از اصلاحات ((محمّد خاتمى )) رئیس جمهورى ایران حمایت كرد و گفت علاقه مند است در تغییر تصویر ایران به عنوان ((یك تهدید كننده مهاجم )) كمك كند.
((پیترهین )) مقام دوم وزارت خارجه انگلیس در یك كنفرانس مطبوعاتى گفت : ((بسیار مهم است كه برنامه اصلاحات موفقیت آمیز باشد و ما مى خواهیم از دولت خاتمى در این موفقیت حمایت كنیم .))
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 5/8/78)

8 – كریستین امانپور خبرنگار ایرانى تبار شبكه خبرى آمریكایى ((سى .ان .ان ))، در ضیافت شامى به مناسبت عید نوروز و قدردانى از وى بعنوان یك خبرنگار برجسته ایرانى تبار، انتخاب سه سال پیش حجت الاسلام خاتمى به ریاست جمهورى را نقطه عطفى در ((روند اصلاحات و دمكراسى )) ایران خوانده و تاءكید كرد كه مردم ایران در چهارچوب نظام جمهورى اسلامى خواهان ایجاد تحوّلات در كشورشان هستند.
(واشنگتن – خبرگزارى جمهورى اسلامى – 29/12/78)

9 – رادیو آمریكا: پروفسور ابراهیمان (استاد دانشگاه در نیویورك ) و كارشناسان دیگر معتقدند كه بهترین كارى كه غرب مى تواند براى حمایت نیروهاى اصلاح طلب در ایران بكند، این است كه عناصر غیر دولتى داخل و خارج كشور را كه از حقوق بشر و آزادى بیان طرفدارى مى كنند ترغیب و تشویق كند.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 22/11/77)

10 – خبرگزارى اسوشیتدپرس : فرح ، همسر شاه سابق ایران گفت محمد خاتمى رئیس جمهورى ایران باید اصلاحات را به مورد اجرابگذارد نه آنكه فقط وعده آن را بدهد.
فرح گفت : اكنون خاتمى باید ((با اعطاى خواسته هاى مردم به آنها)) از این اشتباهات اجتناب كند.
وى گفت : به اعتقاد من ، در دوره آقاى خاتمى شرایط نسبتا مطلوبى ایجاد شد اما بیشتر در حرف و نه در عمل ، زیرا یا وى نمى تواند و یا قدرت آن را ندارد كه این كار را انجام دهد.
فرح ، خانم هاشمى را كه نماینده مجلس ایران نیز هست ، مورد ستایش قرار داد و گفت : او زنى داراى راءى و عقیده است ، زنى همانند بسیارى از زنان ایران كه خواستار زندگى بهترى براى آینده و براى فرزندانشان هستند.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 8/5/78)

11 – آلبرایت (وزیر امور خارجه آمریكا) در كنفرانس اقتصاد جهان در داووس ‍ سوئیس : تلاش به منظور بررسى گفت و گو بین دو كشور وجود دارد و ما منتظریم ببینیم در انتخابات مجلس ایران در ماه آینده چه اتفاقى روى خواهد داد.
آلبرایت افزود: ما مى توانیم گروههایى از مردم را مشاهده كنیم كه در انتظار انجام اصلاحات هستند و آمریكا مشتاقانه در انتظار میزان برآورده شدن آرزوى مردم در انعكاس آرایِشان در مجلس مى باشد.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 11/11/78)

12 – خبرگزارى ایتالیا (آن ) به نقل از وزیر امور خارجه ایتالیا اعلام كرد: ((دوره نوین )) كه توسط خاتمى آغاز شده نیازمند ((حمایت قوى از سوى غرب )) است .
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 15/12/77)

13 – ((ماسیودالما)) نخست وزیر ایتالیا در بوستون آمریكا اعلام كرد: ایتالیا همواره مساءله حقوق بشر را خاطر نشان مى سازد و مساءله این است كه خاتمى نماینده امید به اصلاحات در ایران است و به عقیده ما باید تشویق شود و این كارى است كه ما قصد انجام آن را داریم ، اگر چه روشن است من نمى گویم ایران الگویى از دموكراسى است .
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 15/12/77)

14 – كریستین امانپور، خبرنگار ایرانى تبار شبكه خبرى آمریكایى ((سى ان ان )) شب گذشته در ضیافت شامى به مناسبت عید نوروز و قدردانى از وى بعنوان یك خبرنگار برجسته ایرانى تبار، انتخاب سه ساله پیش حجت الاسلام خاتمى به ریاست جمهورى را نقطه عطفى در ((روند اصلاحات و دمكراسى )) ایران خوانده و تاءكید كرد كه مردم ایران در چهارچوب نظام جمهورى اسلامى خواهان ایجاد تحولات در كشورشان هستند.
(واشنگتن – خبرگزارى جمهورى اسلامى – 29/12/78)

15 – خانم ((آنالیند)) وزیر امور خارجه سوئد با ارسال یادداشتى به سفارت جمهورى اسلامى ایران در استكهلم ، ابراز امیدوارى كرد ((اصلاحات دولت آقاى خاتمى ادامه یابد.)) در این یادداشت آمده است : امیدواریم كه نیروهاى دمكراتیك و اصلاحگر در درون رژیم بیش از پیش شوند زیرا ما با آنها مى توانیم همكارى كنیم .
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 22/4/78)

16 – ((برناروالرو)) یك سخنگوى وزارت امور خارجه فرانسه در جمع خبرنگاران گفت : ما فكر مى كنیم كه سیاست گشایش و اصلاحات محمد خاتمى شایسته حمایت است .وى در ارتباط با درگیرى دانشجویان ایرانى و نیروهاى انتظامى اظهار داشت : فرانسه به دقّت وقایع ایران را دنبال مى كند و در هر شرایطى بر رعایت احترام به آزادیهاى بنیادى تاءكید دارد.
(پاریس – خبرگزارى جمهورى اسلامى – 22/4/78)

17 – ((گرى سیك )) مشاور سابق رئیس جمهورى آمریكا طى مقاله خود كه در هفته نامه ساندى تایمز به چاپ رسیده است مى افزایدSad(ایجاد اصلاحات جدید در یك نظام دیكتاتورمآبانه یكى از مخاطره انگیز ترین كارهایى است كه یك رهبر ملّى مى تواند براى خود برگزیند. اگر وى با سرعت حركت كند، ممكن است باعث بحران شود و یا عكس العمل گروههاى پرقدرت را در پى داشته باشد. اگر وى سرعت كندى داشته باشد ممكن است طرفداران او حمایت خود را پس بگیرند. در دو سال گذشته رئیس جمهور خاتمى مهارت خارق العاده خود را طى این مسیر از میان منابع متعدد قدرت در ایران نشان داده است .
(لندن – خبرگزارى جمهورى اسلامى – 28/4/78)

18 – در همین حال در كاخ سفید، سندى برگر، مشاور امنیت ملّى با جیمز روبین سخنگوى وزارت خارجه آمریكا همصدا شد و خاطر نشان كرد در حالیكه نگرانیهاى جدى در مورد ایران باقى مانده است نتایج انتخابات ایران نیازمند پاداش است .
برگر نیز ضمن خوددارى از تاءیید كاهش تحریمها كه شاید یك راز به شدت پنهان نگه داشته شده واشنگتن محسوب شود گفت : همچنان مشكلات جدّى در مورد فعالیتهاى ایران وجود دارد. ولى من فكر مى كنم تشویق فرایند اصلاحات براى ما دلگرم كننده باشد.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 27/12/78)

19 – پیروزى وسیع متحدان خاتمى در انتخابات ماه گذشته امید آمریكا را در مورد اینكه امكان مذاكره درباره مسائل مورد نظر با مقامات ایران فراهم آید تشدید كرده است .
روبین (سخنگوى وزارت خارجه آمریكا) گفت : ما از موفقیت اصلاح طلبان در تبدیل این موضوع به حاكمیت قانون در داخل ایران دلگرم شده ایم .
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 27/12/78)

- به گزارش خبرگزارى فرانسه از ابوظبى ، انگلیس روز سه شنبه از اصلاحات ((محمد خاتمى )) رئیس جمهورى ایران حمایت كرد و گفت : علاقمند است در تغییر تصویر ایران به عنوان ((یك تهدید كننده مهاجم )) كمك كند.
((پیتر هین )) مقام دوّم وزارت خارجه انگلیس در یك كنفرانس مطبوعاتى گفت : ((بسیار مهم است كه برنامه اصلاحات موفقیت آمیز باشد و ما مى خواهیم از دولت خاتمى در این موفقیت حمایت كنیم .))
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 5/8/78)

21 – روزنامه ((هرالد تریبون )) چاپ لندن طى مقاله اى ، مى نویسد: حضور اصلاح طلبان در مجلس ششم باید دولت كلینتون را دلگرم كرده باشد و این دولت باید بار دیگر در زمینه ذوب كردن یخهاى موجود در روابط واشنگتن – تهران تلاش كند. به نوشته این روزنامه تلاشهاى پیشین در این راستا تا حدّى ناكام مانده ، زیرا كه رهبران روحانى ضدآمریكایى ایران مانع هرگونه فعالیت رئیس جمهور خاتمى در این باره بودند.
در ادامه مى افزاید. آن رهبران ، اعم از آیت ا… خامنه اى با قانونگذارى هنوز هم مى توانند سدّ راه باشند، هر چند كه راءى مردم در انتخابات اخیر موضع آنها را تضعیف كرده است و اینها دیگر نمى توانند راءى مردم را مبنى بر بیرون آمدن ایران از انزواى بین المللى نادیده بگیرند.
خبرگزارى جمهورى اسلامى – 8/12/78 رادیو آزادى )

22 – هفته نامه ((اكونومیست )) چاپ لندن مى نویسد: اگر آمریكاییان با دادن امتیازاتى ایران را تشویق به مذاكره نمایند، ایران در مقابل چه چیزى براى عرضه دارد؟… در ادامه مى افزاید: با این همه انتخابات به آمریكا فرصت بى نظیرى مى دهند تا به اصلاح طلبان كمك كندو منافع راهبردى خود را هر چه بیشتر به پیش برد. آمریكا باید از این فرصت استفاده كند.
(خبرگزارى جمهورى اسلامى – 1/12/78 لندن )





اگر خدا بخواهد ادامه دارد.......................
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۱:۲۵, ۲/آذر/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۳/آذر/۸۹ ۱۴:۲۹ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #9

با سلام

با همه این تفاسیر ایا باز هم شک دارید...............!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

چند سوال ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟


1- اتاق فکر حلقه کیان کجاست؟


2_اکثر خائنین به ایران اسلامی ( مثل اکبر گنجی ، مهاجرانی ، سروش و..........) کجا هستند؟


3- اقا زاده های فراری امثال مهدی هاشمی کجا هستند؟


4-اقا زاده های دیگری که به عنوان تحصیل به خارج میروند و پایان نامه های آنها جاسو سی و دادن اطلاعات محرمانه به انگلیس است ، الان کجا هستند؟

5-اکثر عوامل فتنه از اول انقلاب تا الان به پشتوانه چه کسی این همه به ملت بزرگ ایران ضربه زدند.؟

6_ رهبر فرزانه انقلاب، ایت الله خامنه ای چه کسی را خبیث و مکار معرفی می کند؟

و هزاران سوال دیگر


بله.... جواب همه سوالات انگلیس است



اگر خدا بخواهد ادامه دارد.................
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
۱۴:۴۳, ۴/آذر/۸۹ (آخرین ویرایش ارسال: ۴/آذر/۸۹ ۱۷:۴۰ توسط SAEED_KOSAR.)
شماره ارسال: #10

بازخوانی اندکی از افاضات تئوریسین های اصلاحات



قسمت اول



سید محمد خاتمی، همبستگی، 16/8/79 ص2، مصاحبه با شبكه ان اچ كی : اگر این حجاب و پوشش مانع حضور زن و بروز شخصیت زن شود، قطعاً مضر است ... مشکل این نیست که زنان چگونه لباس بپوشند، مشکل اینست که زنان بتوانند در عرصه­های مختلف حضور داشته باشند.

مهاجرانی، نشاط، 1/6/78: رقص را نباید همواره ناپسند دانست.

عطاءالله مهاجرانی، آریا، 16/1/79: نظریه غیرت دینی ویران کننده اندیشه و فرهنگ و تمدن است.

محمد رضا خاتمی، جمهوری اسلامی، 8/6/79: مبنای مشروعیت هر کاری رأی مردم است و قرائتی از اسلام در جمهوری اسلامی پذیرفته شده که همه چیز را بر اساس رأی مردم می­داند.

ابراهیم اصغر زاده، آفتاب امروز، 2/6/78: اگر مجوز راهپیمایی به هر گروه بر اساس قانون داده شود اشکال ندارد، حتی علیه خدا...

ابراهیم اصغر زاده، کیهان، 6/2/77 : حتی علیه خدا هم می­توان تظاهرات کرد.

بهزاد نبوی، جمهوری اسلامی، 13/2/79: خواستم سخنانم را مثل سوره توبه بدون بسم­الله شروع کرده باشم.

سالار بهزادی، روزنامه صبح امروز 23/8/78 : سیره حضرت علی(علیه السلام) و سایر فرق مذهبی صدر اسلام، دموکراسی در انتخاب رهبری و عدم تعیین رهبر برای مردم بوده است.

علیرضا علوی تبار، یالثارات، 4/3/79: جامعه ایران فاز سنتی خود را پشت سر گذاشته و می­خواهد مدرن و صنعتی شود. اما در این جامعه هنوز خدا نمرده است. بنابراین ما چگونه می­توانیم به این وضعیت چیره شویم.

رجبعلی مزروعی، حریم، 23/11/78: حضرت علی مشروعیت خود را از مردم گرفته همانطور که معاویه مشروعیت خود را از مردم گرفته است.

مزروعی، رسالت، 16/7/79: در نظام ما هیچ کس مقدس نیست.

هاشم آغاجری ، بن‌بار گزارشگر روزنامه واشنگتن پست 14/5/79): وقت آن رسیده نهاد مذهبی از نهاد حکومتی جدا شود.
گزارشگر آمریکایی سخنان ایشان را به عنوان صریح‌ترین لحن در ابراز اینگونه عقاید بر درخواست رفرم می‌داند.

اکبر گنجی در مصاحبه روزنامه تاگس اشپیگل آلمان (کیهان 24/1/79): دین یک قسمت از فرهنگ است، حرکت اصلاح طلبان ما عاقبت به جدایی دین از سیاست خواهد انجامید. در یک جامعه مدرن جدایی دین از سیاست یک امر بدیهی است. وقتی شما جامعه را مدرنیزه کنید این جدایی بالاخره پیش خواهد آمد. ایران در حال حاضر از فاز قبل از مدرن به فاز مدرن پیش می‌رود.

سخنرانی آغاجری، مجتمع فرهنگسرانی کوثر 10/2/81: «... نوینسدگان (نامه به امام حسین (علیه السلام)) می‌گویند: این حکومت (حکومت یزید) بدون رضایت مردم است و لذا نامشروع است. اگر حسین (علیه السلام) هم در راس باشد ولی رضایت مردم در آن نباشد نامشروع است .
آغاجری در همین سخنرانی امام حسین (علیه السلام) را با سیاوش در تاریخ ایرانیان مقایسه می‌کند: «... سیاوش در تاریخ ملی ما ایرانیان مظهر معصومیت و پاکی است و بعد از آمدن اسلام، حسین (علیه السلام) جای سیاوش می‌نشیند و آیا ما اثری در مورد حسین (علیه السلام) مانند منظومه‌ای که فردوسی در باب سیاوش سروده است داریم؟»

سخنرانی آغاجری، ساختمان مرکزی دفتر تحکیم، 25/1/81 : «امام علی (علیه السلام) با رفراندوم طبیعی قدرت را به دست گرفت. با این همه از نظر شیعیان امام معصوم بود... منطقی که می‌گوید رضایت خدا خارج از رضایت مردم است، مبنای استبداد است. و فلسفه سیاسی اموی – یزیدی بر همین استوار است.» «... اینکه مارکس می‌گوید دین افیون توده‌هاست، تنها بخشی از حقیقت است. من می‌گویم در حکومت‌های دینی، نه تنها دین افیون توده‌هاست که افیون حکومت‌ها نیز هست.»
«رابطه انسان و دین و یا به عبارت بهتر انسان و خدا یکی از رابطه‌های تعارض آمیزی بوده است که در تاریخ بشر خود را به شکل‌های مختلف نشان داده است. در اکثر دوره‌های تاریخ بشر آنگاه که خدا اثبات می‌شده است. انسان نفی می‌گردیده است... تکیه بر آزادی اندیشه، اصالت دادن به این امر است که ارزش هر انسانی نه به تقلید، نه به طاعت و نه به تن دادن به یک آمریت فکری و دینی محض است بلکه به‌طور اساسی و ریشه‌ای ارزش هر انسانی به تفکر ذاتی و مستقل است. متاسفانه در بسیاری از جوامع اسلامی، حربه‌های گوناگون حتی دینداران را نیز به دلیل تفاوت قرائت دینی به محکمه می‌برند و محکوم می‌کنند.»

آقای کدیور در دانشکده فنی دانشگاه تهران در سال 79 طی سلسله مباحثی تحت عنوان «پژوهش‌های قرآنی» ایراد کرد: «... یک زمانی مردم می‌گفتند چون عیسی (علیه السلام) این سخن را گفته پس درست است اما امروز عیسی که سهل است خود خدا هم اگر حرفی بزند و آن حرف با عقل مردم منطبق نباشد نخواهد پذیرفت. امروز خدا در جامعه هیچ کاره است. همه کاره مردمند.»

عبدالکریم سروش، ماهنامه کیان، بهمن 77: ولایت، منحصر در شخص نبی اکرم است و با رفتن او ولایت نیز خاتمه می­یابد؛ او خاتم نبوت و خاتم ولایت بود، ولایت پیامبر تعد از او به کسی منتقل نشده است.

عبدالکریم سروش، هفته نامه مبین، 3/7/78 : حق اطاعت شدن، زاییده و مشروط به پذیرش مطیع است و الا برای کسی حق طاعتی نیست .

عبدالکریم سروش، هفته نامه آبان، 29/3/78،ش80، ص63: تفکر دینی با استخدام طبیعت منافات دارد یا حداقل خنثی است .

عبدالکریم سروش، روزنامه صبح امروز، 9/3/78 : حقیقت دین همان تجربه فردی دینی است که در مورد پیامبران «تلقی وحی» نام گرفته و دین هیچ ارتباطی به امور اجتماعی و سیاسی و حکومتی ندارد، هر کسی همان قدر دیندار است که به این تجربه فردی رسیده باشد.

عبدالکریم سروش، ماهنامه کیان، مهر و آذر 78 : کار اساسی پیامبر آن بود که اعراب را دچار بحران هویت نمود و آنها را هویت نو بخشید، امروز نیز تمدن متجدد غرب، ما مسلمانان را دچار بحران هویت نموده و دین توان رویارویی با تمدن غربی را ندارد. تنها منجی، عقلانیت مستقل است.

عبدالکریم سروش، ماهنامه کیان، فروردین 78: ارتداد حق طبیعی هر انسانی است و ادیان همگی برحق­اند.

عبدالکریم سروش، روزنامه صبح امروز، 16/6/78 : هیچ دینی عقلا نمی­تواند مردم را از انتخاب دین دیگر منع کند، چون خود آن دین زاییده انتخاب بوده همچنانکه هیچ نماینده­ای نمی­تواند به مردم بگوید: بعد از انتخاب من حق انتخاب کس دیگر را ندارید.

عبدالکریم سروش، روزنامه صبح امروز، 16/6/78 : در تعارض تکالیف دینی و حقوق بشر، حقوق بشر مقدم است؛ متأسفانه فقهای ما اطلاعات برون دینی ندارند و متوجه این نکات نیستند.

عبدالکریم سروش، ماهنامه زنان، دی ماه 78، ش59 : ارزش­های دینی دائما در تغییرند، اگر روزی فاطمه (سلام الله علیها) می­گفت، بهترین زنان کسی است که نامحرم او را نبیند، امروز کسی نمی­تواند این را بپذیرد. اگر آن روز سعادت دختر این بود که در خانه پدر حیض نبیند، ولی امروز این امر خلاف سعادت است و شوهر دادن دختر نه ساله خلاف ارزش است، اینها همه داد می­زند که این کلمات مقطعی و مخصوص جامعه­ای خاص بوده است.

عبدالکریم سروش، روزنامه نشاط، 12/3/78 : فرهنگ شهادت خشونت آفرین است، اگر کشته شدن آسان شد، کشتن هم آسان می­شود .

عبدالکریم سروش، زنان، ش59، دی ماه 78: به نظر من گفتار فاطمه که بهترین زنان کسانی­اند که «لایرین احداً و لایراهنّ» (و) رفتار او (فاطمه) در پنهان شدن از مقابل فرد نابینا نمی­تواند الگوی رفتاری زنان ما باشد.

عبدالکریم سروش، کیان، ش52: در تاریخ جدید خدائی که مؤمنان کشف می­کنند ممکن است با خدائی که گذشتگان کشف و تجربه می­کردند متفاوت باشد.

روزنامه صبح امروز،18/2/78 : تأکید بر جنبه عطفی عاشورا کافی است و انقلاب حسین دیگر در معرض فراموشی نیست، از این پس باید جنبه عقلائی آن پرداخت.

اکبر گنجی، صبح امروز، 23/2/78: پیامبر در بدر و حنین و ... شمشیر زد ... اما آیا جنگهای جبهه حق علیه باطل پیامدهای ناخواسته یا آثار وضعیه به دنبال ندارد؟... خشونت فرزند خشونت است و درخت خشونت میوه­هایی جز خشونت به بار نمی­آورد. هیچ کس حق ندارد به صرف اینکه خود را حق و دیگران را باطل می­داند، دست به خشونت بزند و در صدد نابودی مخالفان خود از طریق حذف فیزیکی برآید.

اکبر گنجی، روزنامه صبح امروز، 26/2/78، ص2: آدم زمینی نباید در پای ایدئولوژی­های ناکجا آبادی قربانی شود؛ ارزش او از ایدئولوژی بالاتر است. ما انسان کامل در بین غیر معصومان نداریم و لذاست که قدرت مطلق، فساد مطلق را به بار می­آورد و جهنمی را روشن می­کند که همگی در آن خواهند سوخت. پس بهترین راه نجات توزیع قدرت است.

سعید حجاریان، روزنامه ایران، 31/1/78،ص10: تفکر فقهی نمی­تواند فرهنگ عاشورا را بازسازی کند، فوقش فقه می­تواند امر به معروف و نهی از منکر را واجب کند، ولی این مسأله گنجایش مبارزه مسلحانه را ندارد؛ عرفان است که فرهنگ عاشورایی می­سازد.

حمیدرضا جلائی پور، کیهان، 26/3/79: شهادت طلبی را مرحوم شریعتی به جامعه یاد داد و این تفکر از پای منابر شکل نگرفته است.

رامین جهانبگلو كتاب نیمه پنهان جلد30 : « دموكراسی یعنی ابطال پذیری دائم هر چیز. اگر دموكراسی با حقیقت همراه شود، خود را نقض می كند. » «مذهب و دین می تواند مدرن شود، همچنان كه كاتولیك ها مدرن شدند.آنها، پاپ را آكواریوم از این طرف می برند و این یعنی مدرن شدن كاتولیك ها.»

رامین جهانبگلو ، روزنامه عصر آزادگان 3/8/78 : « روحانی هم می تواند روشنفكر باشد، اما بایستی دید كه بینش خداشناختی و اندیشه روشنفكری او تا چه حد مانع یكدیگر می شوند و با هم اصطكاك پیدا می كنند. مشكل اصلی آن است كه یك روشنفكر مدام در پی جستجوی حقیقت است. این در حالی است كه روشنفكر، حقیقت مطلقی را برای همیشه نمی پذیرد. بلكه درست در مقابل آن بینش قرار می گیرد. از این جهت بهتر است یك روحانی روشنفكر بخشی از اعتقادهای خود را برای برجسته كردن بخش ها دیگر كنا ربگذارد.»

محمد بسته نگار، هفته نامه پیام هاجر، 23/1/79 : با اینکه پیامبر مقام عصمت دارد، مع ذلک در قرآن اطاعت از پیامبر در معروف و نیک واجب است نه اطاعت مطلق (ولایعصینک فی معروف ...). مسائل اجتماعی باید با شور و مشورت و بدون استبداد رأی انجام گیرد. از گفتار امام علی هم برمی­آید که نظر مردم و قبول آنها در صحت ولایت مؤثر است.

ابراهیم یزدی، هفته نامه پیام هاجر، فروردین 77 : جامعه ولایی انحصارگر و مستبد است و ارزشی برای توده­ها قائل نیست

محمد مجتهد شبستری، هفته نامه آبان، 28/1/79 : از آیه «اطیعوا الله و اطیعوا الرسول ...» هیچ حق حاکمیتی برای پیامبر و غیره فهمیده نمی­شود، بلکه این آیات می­خواهد بگوید، حالا که ایمان آورده­اید و پیامبر را حاکم خود قرار داده­اید، در این چارچوب از حاکم خود پیروی کنید، چنانچه عقلا هر قومی باید از حاکم خود پیروی کنند و الا امر حکومت دچار اخلال می­شود.

محمد مجتهد شبستری، هفته نامه آبان، 28/1/79 : نظریه حکومت اختصاصی تفویض شده از طرف خداوند به انبیاء دلیل قابل دفاع ندارد، نمی­شود خدا انسان را آزاد آفریده و حاکم بر سرنوشت خود کرده باشد و از سوی دیگر به عده­ای حق حاکمیت بر این انسانها را بدهد، این دو مسأله با هم ناهماهنگ­اند، انسان مختار است.

روزنامه خرداد، 8/10/77 : قرآن، تعیین حاکم و تأسیس حکومت را به مردم سپرده است و هر جا سخن از قدرت سیاسی به میان آورده آن را به جمع و جامعه اسناد می­دهد و حتی اجرای قدرت و اعمال آن را نیز وظیفه مردم می­داند.

محمد کاظم محمدی اصفهانی، روزنامه ایران، 24/4/79: مردم حق دارند همه مسؤولین را به سؤال کشیده و از آنها انتقاد کنند حتی اگر آن مسؤول، پیامبر و امام معصوم باشد، بلکه به خود خدا هم می­توان اعتراض کرد و او را فتنه گر نامید.

تقی رحمانی، روزنامه فتح، 17/1/79 : چرا باید جریان سقیفه را تبدیل به یک کینه تاریخی کنیم؟ سؤال اینست که اگر طراحان سقیفه گناهکارند، پس تمام فرق اسلامی به جز شیعیان گناهکار و فریب خورده­اند و اگر این طور است، چرا آیه­الله بروجردی پذیرفتند که شیعه نیز در کنار چهار مذهب دیگر اهل تسنن قرار گیرد. این تعصب غیر معقول است که طراحان سقیفه را الی الابد گناهکار بدانیم.

دو هفته نامه ایران فردا، 8/10/78 : علی(علیه السلام) حکومت و ولایت را یک امر مردمی و امانتی از سوی مردم حکومت شونده تلقی می­کند، نه از طرف خدا؛ در ختم جنگ صفین و آتش بس هم، تسلیم رأی عمومی شد.

روزنامه خرداد، 8/10/77 : قرآن، تعیین حاکم و تأسیس حکومت را به مردم سپرده است و هر جا سخن از قدرت سیاسی به میان آورده آن را به جمع و جامعه اسناد می­دهد و حتی اجرای قدرت و اعمال آن را نیز وظیفه مردم می­داند.

هفته نامه آبان، 19/10/77 : حضرت علی(علیه السلام) مشروعیت خود را به رأی و انتخاب مردم می­داند و در قبال معاویه به مشروعیت مدنی خود استناد و مباهات می­نمود.

عزت الله سحابی، روزنامه عصر آزادگان، 16/10/78 : آدم­ها و حتی معصومین(علیه السلام) خود به خود بدون نظارت مردم و به طور اصولی در معرض انحراف هستند.

عزت الله سحابی،روزنامه فتح، 5/10/78 : طیف ملی- مذهبی برای افراد مقام مقدس قائل نیست، تنها خداوند مقدس است، حتی پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و امام علی(علیه السلام) هم خود را از انتقاد و نقد مصون نمی­دانستند.

روزنامه خرداد، 22/8/78، ص6: قرآن بالصراحه یهود را به تورات ارجاع می­دهد و از مراجعه آنها به پیامبر انتقاد می­کند و تورات را هدایت و نور معرفی می­نماید، عیسی و انجیل را تأیید می­کند و انتظار پیامبر هم از یهود و مسیح عمل به تورات و انجیل بوده است نه قرآن.

روزنامه خرداد، 30/8/78، ص6: قرآن عقیده انحصاری بودن یک آئین خاص را مورد نقد قرار می­دهد و بر امکان رستگاری پیروان ادیان مختلف تأکید می­کند. معیار رستگاری از نظر قرآن عام و برون آیینی است و آن ملاک­های معنوی و اخلاقی­اند که می­تواند به صورت جهانی و در همه ادیان یافت شود.

روزنامه خرداد، 20/ 8/78، ص6: پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) از اهل کتاب توقع نداشت و نمی­خواست که اسلام بیاورند؛ «قل یا اهل الکتاب لستم علی شیءٍ حتی تقیموا التوراه و الانجیل» (مائده/68) از آنها اقامه کتاب آسمانی خودشان را می­طلبید.

عمادالدین باقی، روزنامه خرداد، 19/8/78،ص6: آیات قرآن صریحاً اصل «عیسی به دین خود، موسی به دین خود» را تأیید می­کند و هرگز اهل کتاب یا حتی کافران و مشرکان را طرد نمی­کند.

ح.م. تبریز، روزنامه صبح امروز، خرداد 78: صحت قصه حضرت یوسف در قرآن کریم از محالات است.

محمد تقی فاضل میبدی، روزنامه نشاط، اردیبهشت 78: جهاد در جایی معنا دارد که مجاهد مطمئن باشد، پیروز می­شود وگرنه چنین جهادی بی­معناست، بر این مبنا حسین (علیه السلام) برای پیروزی و تشکیل حکومت دست به جهاد زد.

محمد سعید حنایی کاشانی، ماهنامه کیان، فروردین 78: تراژدی حسین بن علی(علیه السلام) مشابه تراژدی­های آنتیگونه، تامس مور و جان پروکتور است.

غلامرضا سالار بهزادی، روزنامه صبح امروز، 23/8/78 : تفکر شیعه گری موجب انحطاط مملکت ما و مانعی برای دموکراسی است. ای کاش سوابق حاکمیت های مردمی صدر اسلام، مورد توجه قرار می­گرفت
ارسال ایمیل به این کاربر یافتن تمامی ارسال های این کاربر
نقل قول این ارسال در صفحه جدید
ارسال پاسخ  به روز آوری


[-]
کاربرانی که این موضوع را مشاهده می کنند:
1 میهمان

پرش در بین بخشها:


بالا