تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۱۷/دی/۹۰ ۱۲:۳۲)Mohammad Trust نوشته است: [ -> ]

دزفول ، پایتخت مقاومت ایران

شهر من

سلام.
و همچنین شهر من.

----------------------------------

خوزستان دین خود را به اسلام ادا کرد.(امام خمینی ره)
حقیر در شهری در خوزستان زندگی می کنم.شهری به نام دزفول.به خودم می بالم که در این شهر زندگی می کنم.شهری که در دوران دفاع مقدس بیش2600 شهید تقدیم به اسلام کرد.دزفول پایتخت مقاومت ایران نام دارد.همانطور که می دانید،خوزستان در مرز با عراق است.به همین خاطر خیلی مورد حمله،به خصوص حمله هوایی قرار گرفت.در میان،دزفول،بیش تمام شهر ها مورد حمله هموایی قرار گرفت.بیش از170موشک زندگی بسیاری را ویران کرد.
به همین خاطر پس از پایان دفاع مقدس فلکه ای در دزفول ساختند،که وسط آن به این شکل است:



خیلی مفهوم از آن برداشت میشود.دستی که موشک آمریکا را گرفته و ...
پدر حقیر،برخی اوقات از جبهه برایم حرف میزند.البته با زور و التماس من!چون هر وقت درباره اش صحبت میکند،بغض میکند و بی اختیار میگرید.
از فضای جبهه،از خودگذشتگی،شهدایی که1000تا1000تا صلوات نذر میکردن که شهید بشن و ....
چه قدر آدم باید مرد خدا باشه،که دعا کنه شهید بشه...

روزها فکر من این است و همه شب سخنم/که چرا غافل از احوال دل خویشتنم؟
از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود/به کجا میروی آخر ننمایی وطنم.

کجایند مردان بی ادعا؟
التماس دعا.

تا به حال فکرش را هم نکرده بودم که چند نفر جانشان را داده اند در راه خدا تا من و خانواده ام و خاندانم و ...راحت نفس بکشیم در شهر آبا و اجدادیمان و دیگر شبها دلمان نریزد از صدای تانک و خمپاره و نارنجک و دیگر چشمهایمان اشک نیاید از گازهای شیمیایی...و پا بگذاریم روی پا و لم بدهیم روی کاناپه ی رو به روی تلویزیون و زیر سرمای کولر گازی در روزهای 50 درجه با خیال راحت تخمه بشکنیم و یادمان برود که یک آدمهایی بودند آن قبل قبل ترهاا که نفسشان را دادن برای این آسوده خاطری ما و یادمان برود که کسانی بودند که آمدند از نقطه نقطه های خاک ایران در راه یک خدای بزرگ تا بگیرند از دشمن نخلستانهای پر عطش را که ناجوانمرادانه آتش می انداختند بر عطش این نخلهای قهرمان ما...


بعد امروز که دل زدیم به طبیعت رفتیم همین حوالی..همین 40 50 کیلومتری خانه امان ..

توی راه تازه فهمیدم که روستای کوچک اجدادیمان بیشترین شهید را نسبت به جمعیتش داده است...یک روستا که سر و ته اش میشود یک خیابان ساده و 10 تا خانه ی گلی و یک جوی که از وسط خیابان می گذرد با یک عالمه نی های سبز بلند 96لاله ی پرپر داشت...روستا کوچک بود خانه هایش هم شاید کم بود اما آنجا آدمهایی زندگی میکردند که نفسشان گرم بود و امیدشان به همه ی آدمهای از خود گذشته ای بود که آمدند از جای جای ایران تا فرزندان کوچکشان را نجات دهند از توپ و تانک دشمن...از تجاوز دشمن...از بی رحمی دشمن





هرچه جلوتر میرفتیم دلم بیشتر می گرفت...به دشت آزادگان که رسیدیم روی سر در وردی شهر نوشته بود : یک سوم شهدای جنگ در دشت آزادگان به شهادت رسیدند
یک لحظه فکر کردم و با خودم گفتم :حتما آن موقع ها دشت آزادگان خاکش سرخ بوده است...حتما


.
.
.

روز طبیعت یک چیزهای یادم آورد که اگر خوزستان زنده است و

اگر امروز در روز طبیعت ماهی کباب شده میخوریم




اگر امروز سوسنگرد و بستان و دهلاویه و چذابه و رفیع و معرض و...سبز و آباد است




که اگر امروز توی نیزارهای حر جیلیغه به تن و با دلی شاد قایق سواری می کنیم





که اگر امروز کاهوی آبدار حمیدیه می شود سوغات راهیان نور


همه اش را مدیون یک آدمهایی هستیم
آدمهایی که رفتند
آدمهایی که هستند و درد می کشند نفس نفس میزنند تا ما بخندیم


بخندید اما مثل من یادتان نرود آن هم در دیار خوزستان قهرمان
.

___________

تنها روستایی که بیشترین شهدا دادند روستای ابو حمیظه سوسنگرد با 96 شهید است.
و بعد از آن روستای کوت سید نعیم