شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
سلام خدمت همه دوستان
یه سوال برام پیش اومده:
ما اعتقاد داریم که سربازان ایرانی بعد از مرگ شهید به حساب می آیند و به بهشت می روند. اما سربازان عراقی که در جنگ کشته شده اند به کجا می روند؟ آیا اونها هم شهید به حساب میان؟
خب اونها هم از کشورشون دفاع می کردند. به خصوص که خیلی از اونها ایران رو شروع کننده جنگ می دونستند. (حالا به درستی یا نادرستی این موضوع کاری ندارم)
ممنون میشم نظرتون رو بدونم
به نظرم وقتی خدا میگه "قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ" تکلیف مشخصه.
ایرانی ها کافر بودند، باشه. اسرائیلی ها که کافرتر بودند.
به کشته شدن در راه حق و خدا شهادت میگن . و آیا سربازان عراقی بر حق بودند یا بر علیه حق ؟!!!
به هر کشته ای که نمیشود شهید گفت .
نه دوستان، من اصلا قصد توهین به سربازای ایران رو ندارم.
اما به هر حال سرباز یه کشور دیگه هم برای کشورش جانش رو فدا می کنه.
سلام.
حرف شما رو قبول ندارم.
بیشتر سربازان عراقی از ترس دولت عراق که خانواده هاشون رو تهدید میکردن به جنگ اومدن
بله درسته برای کشورش فدا کرده نه فی سبیل الله
خب مگه سربازای ایرانی برای کشورشون فداکاری نکردند؟
(۱۷/دی/۹۰ ۱۷:۵۱)emadm نوشته است: [ -> ]خب مگه سربازای ایرانی برای کشورشون فداکاری نکردند؟
احساس میکنم افکارتون یک سیر منطقی رو دنبال نمیکنه . حرف همان بود که عرض کردم . ملاک تنها و تنها بر حق بودن و بر علیه حق بودن است .
حالا چه اصراری دارین این بر علیه حق بودن رو اسمش رو فداکاری بزارین نمیدونم . !!!!
بله درسته.
ملاک بر حق بودن چیست؟
عماد جان سوال قشنگیه. کلی تر هم میشه گفت. همین موضوع زمان حضرت علی (علیه السلام) هم بود. سربازهای معاویه با اون حجم عظیم تبلیغاتی معاویه که قطع به یقین ناشی از پیشینه یهودی و دانش یهود بوده، احتمال کمی داشتند که به حق واقعی برسند و متوجه بشن که حضرت علی (علیه السلام) حق واقعی بوده. در واقع اصلاً به گوششون نخورده بود. شام با معاویه و زمان دومی مسلمان شد (اگر اطلاعات تاریخی من یاری کنه)، سوال اینه که آیا اونها در برابر خداوند عذر دارند؟
همین سوال در مورد عراقی ها هم هست. با اون حجم تبلیغات ضد ایرانی رژیم حتی انسان های خوب هم به گوششون نرسیده بود و از حق اطلاع نداشتند، ایا عذر تقصیر دارند؟
در مورد معیار شناخت حق باید بگم،
امام علي (علیه السّلام) فرمودند: حق را به افراد و شخصّيتها نمي توان شناخت. خود حق را بشناس تا پيروان آن را بشناسي.
برای عذرهای موجه پیش خدا خواب موندن رو دیدم که موجه بدونند ولی ندیدم ندونستن رو موجه بدونن. کسی جهل رو موجه نمی دونه. چرا؟ چون کافی بود کمی به خودشون زحمت بدن، حق به گوششون می رسید. مگه خدا نمی گه که به درستی حق از باطل شناسانده شده.
در هر دو مورد به دنبال حقیقت نبودن تقصیر اصلی سربازان معاویه و عراق بوده، وظیفه اونها این بوده که خود حق رو بشناسند به تبع طرف حق هم براشون مشخص میشده، البته فقط اونهایی که در رده معدود مثلاً خوبهای نادان بودند، بقیه که تکلیفشون مشخصه.
ممنونم محمد جان.
اما شاید ما هم تحت تاثیر تبلیغات قرار بگیریم و دچار اشتباه در تشخیصمون بشیم. از کجا می تونیم بفهمیم که تشخیص ما درسته یا نه؟
و یک سوال: وقتی ما میگیم شهیدان "فی سبیل الله" جانشان را فدا کرده اند به چه معناست؟ یعنی چه هدفی است؟