۲۱/اردیبهشت/۹۱, ۱۹:۲۶
بـــــه نـــــام خــــالــــق بـــی هـــمـــتـــا
سخن عشوه گرانه ممنوع!
عفت کلام، یعنی پرهیز از بد زبانی، بد دهنی و گناهانی که به وسیله زبان انجام میشود و به ویژه با عشوه و طنازی سخن نگفتن با نامحرم؛ .
«فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَیطْمَعَ الَّذِی فِی قَلْبِهِ مَرَضٌ وَ قُلْنَ قَوْلاً مَعْرُوفاً» (1)
پس در گفتار خود ، نرمى و طنّازى نداشته باشيد تا كسى كه بيمار دل است طمع كند ، و سخن پسنديده گوييد
.
خوشرویی و خوشخویی زن برای نامحرم، او را به یاد هوسهای نابهجا و تمایلات شهوانی میاندازد؛ پس استفاده از کلماتی که بوی انس و محبت میدهد و امید به نفوذ در شخصیت زن را افزایش میدهد، ممنوع ...
چشم، دریچه دل و اندیشه انسان است. اگر ما چگونه نگریستن را یاد بگیریم و چگونه دیدن را تجربه کنیم، چشم، چشمه امید و ایمان میشود و نگاه ما، عبادت و سبب رشد و تکامل خواهدشد؛ اما اگر آن را رها کنیم، به هرچه هوا و هوس دستور داده، زیانهای متعدد و گناهان ناخواستهای را به ما تحمیل میکند. مگر فاصله نگاه تا گناه چه قدر است؟ .
چون زن به خاطر جاذبه طبیعی خود، در همه جنبههای رفتاریاش میتواند بر مردان تأثیر بگذارد؛ مثلاً هنگام سخن گفتن، با نرم و نازک کردن صدایش و استفاده از لحن فریبنده، حرکات لب و دهان و شوخیها، میتواند تأثیر زیادی در قلب افرادی که بیمار دل هستند و ایمانی ندارند تا در برابر تحریکها مقاومت کنند، بگذارد!
.
چشم چرانی ممنوع!
.
چشم چرانی همان طور که بر مرد حرام است، بر زن نیز حرام است. نگاه به نامحرم، بذر گناه و شهوت را در دل آدمی مینشاند و او را به فتنه میاندازد و به همین خاطر است که قرآن دستور غض بصر (چشم پوشی) میدهد.
.
قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَٰلِكَ أَزْكَىٰ لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا يَصْنَعُونَ (2)
چشم، دروازه قلب و روح است و هر چه دیده بیند، دل کند یاد. کمترین کوتاهی در چشم پوشی از نگاه به نامحرم، تیری مسموم از سوی شیطان است و چشم، دل را به دنبال خود میکشد و قلب، عقل انسان را نشانه گرفته، دل و فکر او را مشغول میکند و به دنبال آن، غریزه را مشتعل میکند و از آن پس، فتنه هایی به دنبال میآورد که گاهی جبران ناپذیر است.
.
خودآرایی و خودنمایی ممنوع!
همه دوست دارند زیبا باشند؛ پس چرا دین این قدر سخت میگیرد؟ چه اشکالی دارد مرتب و منظم و زیبا باشیم؟ما دوست نداریم بد تیپ و بی ریخت بیرون بیاییم؛ تا احساس کمبود کنیم و دیگران برای ما قیافه بگیرند. مگر ما چه کم از آنها داریم؟
اینها شاید سؤال هزاران دختر جوان باشند؛ وقتی دستور دین مبنی بر عدم خودآرایی و خودنمایی به آنها گفته میشود.
.
میل به زیبایی هر چه بیشتر، در همه افراد وجود دارد؛ چه مرد و چه زن؛ با این تفاوت که این میل در زن بیشتر است؛ زیرا زن به تبع آفرینش لطیفش،میل به تمجید شدن و تعریف دارد و تمایل دارد زیباییاش را به رخ همگان بکشاند وبه همین علت، به خودآرایی میپردازد؛ تا هر چه بیشتر، تحسین دیگران را بر انگیزد؛
.
میل به زیبایی هر چه بیشتر، در همه افراد وجود دارد؛ چه مرد و چه زن؛ با این تفاوت که این میل در زن بیشتر است؛ زیرا زن به تبع آفرینش لطیفش،میل به تمجید شدن و تعریف دارد و تمایل دارد زیباییاش را به رخ همگان بکشاند وبه همین علت، به خودآرایی میپردازد؛ تا هر چه بیشتر، تحسین دیگران را بر انگیزد؛
.
اما همانطور که بیتوجهی به غریزه خودنمایی و تبرّج، برای زن زیان بخش است، خودنمایی و تبرّج بیش از اندازه و خارج از چهارچوبه حجاب نیز زیان بخش خواهد بود و سلامت روانی زن را به مخاطره میاندازد و به همین علت است که قرآن به زن دستور میدهد از هر گونه خودنمایی و تبرج پرهیز کند.(3)
........................................
1- احزاب، آیه ۳۲
2- نور، آیه 30
3- احزاب، آیه ۳۳