۶/تیر/۹۱, ۱۲:۰۶
اگر قرار باشد غیبت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) به دلیل حكمتهاى خاص الهى باشد، دعا كردن ما براى فرج چه خاصیتى دارد؟
1- اساساً غیبت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بر اساس اسباب و حكمت هایى صورت گرفته است كه اگر چه به برخى آنها در روایات مختلف تصریح شده، اما دانستن همه آنها در دوران غیبت آن بزرگوار، ممكن نیست. امام صادق(علیه السلام) مىفرماید:
حكمت غیبت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) روشن نمىشود، مگر بعد از ظهور آن حضرت.
بنابر این، ممكن است یكى از حكمتهاى غیبت دچار ساختن انسانها به بلا و مشكلاتى باشد كه باعث روى آوردن آنها به خدا و دعا كردن براى فرج است. چنانكه در قرآن آمده است:
ما انسانها را به شداید و سختىهاى روزگار مبتلا مىسازیم، باشد كه به درگاه ما تضرع و زارى نمایند و به دعا روى آورند.(1)
بر این اساس، دعا براى فرج نه تنها منافاتى با حكمتهاى الهى ندارد، بلكه خود مىتواند از زمره همین حكمتها به شمار آید.
2- دعا براى فرج امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) وظیفه و تكلیفى است كه در عصر غیبت در روایات بسیارى بر آن تأكید شده است. پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) و ائمه هدى(علیهم السلام) بر چنین دعایى امر فرمودهاند، حضرت ولى عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) نیز نه تنها شیعیان خود را به دعا كردن براى تعجیل فرج فرمان داده، بلكه كثرت دعا را از آنان خواستهاند.(2)
به خدا، فرزندم مهدى را غیبتى است كه در آن هیچ كس از هلاكت نجات نمىیابد، مگر كسى كه خداى (عزوجل) او را بر اعتقاد نسبت به امامتش ثابت قدم بدارد و او را در دعا براى تعجیل فرجش توفیق عنایتفرماید.(3)
در پایان باید گفت: وقتى كه انتظار فرج والاترین نوع عبادت به شمار مىآید، دعا براى فرج نیز زیباترین جلوه انتظار به حساب مىآید و اصل دعا گرامىترین و محبوبترین چیزها در نزد خداست و تأثیر آن در تغییر دادن تقدیر است. چنانكه در روایات پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) آمده است:
زیاد دعا كن، زیرا دعا قضاى الهى را باز مىگرداند. (4)
پی نوشت:
1. انعام (6) آیه 42.
2. أكثروا الدعا بتعجیل الفرج. (شیخ صدوق، اكمال الدین واتمام النعمه، ج 2، ص 485).
3. شیخ صدوق، اكمال الدین و اتمام النعمه، ج 2، ص 384.
4. نهج الفصاحه، ص 84، ح 446.
[b]
منبع: سایت موعود
1- اساساً غیبت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) بر اساس اسباب و حكمت هایى صورت گرفته است كه اگر چه به برخى آنها در روایات مختلف تصریح شده، اما دانستن همه آنها در دوران غیبت آن بزرگوار، ممكن نیست. امام صادق(علیه السلام) مىفرماید:
حكمت غیبت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) روشن نمىشود، مگر بعد از ظهور آن حضرت.
بنابر این، ممكن است یكى از حكمتهاى غیبت دچار ساختن انسانها به بلا و مشكلاتى باشد كه باعث روى آوردن آنها به خدا و دعا كردن براى فرج است. چنانكه در قرآن آمده است:
ما انسانها را به شداید و سختىهاى روزگار مبتلا مىسازیم، باشد كه به درگاه ما تضرع و زارى نمایند و به دعا روى آورند.(1)
بر این اساس، دعا براى فرج نه تنها منافاتى با حكمتهاى الهى ندارد، بلكه خود مىتواند از زمره همین حكمتها به شمار آید.
2- دعا براى فرج امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) وظیفه و تكلیفى است كه در عصر غیبت در روایات بسیارى بر آن تأكید شده است. پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) و ائمه هدى(علیهم السلام) بر چنین دعایى امر فرمودهاند، حضرت ولى عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) نیز نه تنها شیعیان خود را به دعا كردن براى تعجیل فرج فرمان داده، بلكه كثرت دعا را از آنان خواستهاند.(2)
وقتى كه انتظار فرج والاترین نوع عبادت به شمار مىآید، دعا براى فرج نیز زیباترین جلوه انتظار به حساب مىآید و اصل دعا گرامىترین و محبوبترین چیزها در نزد خداست و تأثیر آن در تغییر دادن تقدیر است. چنانكه در روایات پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) آمده است: زیاد دعا كن، زیرا دعا قضاى الهى را باز مىگرداند
3- در برخى روایات، دعا براى فرج وسیلهاى براى نجات از هلاكت به شمار آمده است. امام حسن عسكرى(علیه السلام) مىفرماید:به خدا، فرزندم مهدى را غیبتى است كه در آن هیچ كس از هلاكت نجات نمىیابد، مگر كسى كه خداى (عزوجل) او را بر اعتقاد نسبت به امامتش ثابت قدم بدارد و او را در دعا براى تعجیل فرجش توفیق عنایتفرماید.(3)
در پایان باید گفت: وقتى كه انتظار فرج والاترین نوع عبادت به شمار مىآید، دعا براى فرج نیز زیباترین جلوه انتظار به حساب مىآید و اصل دعا گرامىترین و محبوبترین چیزها در نزد خداست و تأثیر آن در تغییر دادن تقدیر است. چنانكه در روایات پیامبر اكرم(صلی الله علیه و آله) آمده است:
زیاد دعا كن، زیرا دعا قضاى الهى را باز مىگرداند. (4)
پی نوشت:
1. انعام (6) آیه 42.
2. أكثروا الدعا بتعجیل الفرج. (شیخ صدوق، اكمال الدین واتمام النعمه، ج 2، ص 485).
3. شیخ صدوق، اكمال الدین و اتمام النعمه، ج 2، ص 384.
4. نهج الفصاحه، ص 84، ح 446.
[b]
منبع: سایت موعود