بسم الله الرحمن الرحیم
در پی ارسال این مطلب:
http://forum.bidari-andishe.ir/thread-17...#pid172046
یکی از بازدید کنندگان که لطف کرده بودند مطلب رو خونده بودن این نظر رو داده بودند:
نقل قول: "سلام
نگفتید این جناب استاد کی هستن؛ ولی شاید ایشون استاد حوزه یا دانشگاه و ... باشن؛ نه استاد اخلاق و عرفان به معنای واقعی. چون اساتید عرفان تاکید میکنند که وقتی شما در طول روز مراقب اعمالت باشی و حداقلی از لیاقت رو پیدا کنی، شب اصلا "نمیگذارند" که شما بخوابی! نه اینکه به زور به زور بخوای خودت پاشی و در حال چرت زدن توی رخت خوابت بشینی!!!
بنده خودم هم اینو تجربه کردم. اصلا مومنین گذشته رو در نظر بگیرید! این بندگان خدا که ساعت یا موبایل نداشتن که بخوان با صدای زنگش بیدار بشن و عبادت کنن. پس چطور بیدار میشدن؟ بیدارشون میکردند! لابد شنیدید که یه وقتی شیخ عباس قمی نماز شبش قضا شد؛ فرداش گریه میکرد که چرا اینجور شده؟ پسرش بهش گفت باباجان نماز واجبت که قضا نشده! نماز شبه! جواب داد: من به خاطر قضا شدن نماز شب گریه نمیکنم، به خاطر این گریه میکنم که دیروز حتما یه کاری کردم که شب بیدارم نکردن!
به نظرم اولویت ما باید کنترل نگاه، فکر، خوش قول بودن، خوش رو بودن، راستگو بودن و اینجور چیزا باشه؛ در ادامه، توفیق تهجد و ... خودش به سراغمون میاد.
یا علی."
ابتدا تشکر می کنم از این بنده ی خدا که زحمت کشیدند و مطالبی که فکر میکردند مفید است را برای بنده نگاشتند
اما توضیحاتی در مورد مطلب ارسالی و نظرات این بنده ی خدا
نقل قول: "سلام
نگفتید این جناب استاد کی هستن؛ "
ببینید اولاْ مهم نیست که ایشان چه کسی هستند
به قول مولا امیرالمومنین ببینید چه می گوید نه اینکه چه کسی می گوید!
اما در مورد این قسمت از فرمایشات ایشان:
نقل قول: "شاید ایشون استاد حوزه یا دانشگاه و ... باشن؛ نه استاد اخلاق و عرفان به معنای واقعی. چون اساتید عرفان تاکید میکنند که وقتی شما در طول روز مراقب اعمالت باشی و حداقلی از لیاقت رو پیدا کنی، شب اصلا "نمیگذارند" که شما بخوابی!"
تمام این مطالبی را هم خود بنده ی حقیر میدانم و از من خیلی بیشتر و بهتر از اینها رو خود حضرت استاد میدانند و
این مطالبی که ایشان نوشته اند همه از بدیهیات حداقلی است که هر کسی که حداقل گامی بخواهد در مسیر خود سازی بردارد اینها را میداند
بنده هم به طور مثال این حدیث و روایات متعدد دیگر را در این زمینه و حتی آیات قرآن را میدانم مانند:
مرحوم صدوق که درکتاب علل الشرایع نقل میکند که کسی خدمت حضرت امیر(علیه السلام) رسید و پرسید:
چرا توفیق نماز شب ندارم؟
حضرت فرمود:
انت رجل قد قیدتک ذنوبک.
تو کسی هستی که گناهان روزت تو را به بند کشیده.
مشکل حقیر و فقیر سراپا تقصیر ندانستن این بدیهیاتی که این بنده ی خدا لطف کرده اند و در نظرشون درج کرده اند نیست!
استاد هم میدانند که من همه ی اینها و بیش از اینها را بلد هستم
اما مشکل حقیر چیز دیگری است!!!
این بنده ی خدا گفته است:
نقل قول: "
به نظرم اولویت ما باید کنترل نگاه، فکر، خوش قول بودن، خوش رو بودن، راستگو بودن و اینجور چیزا باشه؛ در ادامه، توفیق تهجد و ... خودش به سراغمون میاد.
یا علی."
خوب اینها هم همه از بدیهیات است
اما
مشکل بنده ی حقیر این است که
فاصله ی بسیار بعیدی است بین آنچه من میدانم و آنچه میتوانم عمل کنم و در مقابل این نفس سرکش بیاستم
پس
حضرت استاد با توصیه های گوهر بار خود خواستند از طریقی وارد شوند که توان من در انجام آن بیشتر است و برای شروع برای من بیشتر قابلیت عملی شدن دارد[/b]
یعنی یک مرحله عمیق تر
من را توجه دادند به این نکته ی حیاتی که درست است که تو باید تمام تلاش و جهد خود رو برای مجاهده ی بانفس و ترک معصیت کنی
اما اگر بخواهی در این مسیر به خودت متکی باشی قطعاْ توانش نیست
چه این که این معنا بر اساس لا حول و لا قوه الا بالله هم همین شکل است و حتی امام معصوم با آن عظمت از خدا چنین طلب می کنند برای ایستادگی در برابر آنچه خدا نمی پسندد
ضمن آنکه این روش تبعیت از روش امام معصوم است!!!!!!!!!!!!!!
اما برای من سوال شد که چرا از بین این همه دعا در صحیفه ی سجادیه استاد دعای ۲۲ را انتخاب کرده اند
[u]حالا ببینیم در دعای ۲۲ صحیفه سجادیه امام سجاد چه نکاتی فرموده اند که اگر به استجابت برسد نتیجه اش می شود رهایی از گناهان روز و به امید خدا کسب توفیق سحر پیدا کردن و نماز شب!
اللَّهُمَّ إِنَّكَ كَلَّفْتَنِي مِنْ نَفْسِي مَا أَنْتَ أَمْلَكُ بِهِ مِنِّي، وَ قُدْرَتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلَيَّ أَغْلَبُ مِنْ قُدْرَتِي، فَأَعْطِنِي مِنْ نَفْسِي مَا يُرْضِيكَ عَنِّي، وَ خُذْ لِنَفْسِكَ رِضَاهَا مِنْ نَفْسِي فِي عَافِيَةٍ.
خدايا، مرا در اصلاح نفسِ خويش به كاري فرمان دادهاي كه خود در انجام دادن آن از من تواناتري، و قدرت تو بر آن كار و بر من، از قدرت من افزونتر است. پس مرا چنان نيرويي ده كه با آن به كاري مشغول شوم كه تو را از من خشنود ميسازد، و خشنودي خود را در حال تن درستي [نه در گرفتاري و سختي] از من بخواه.
اینجا اقرار می کنیم که خدایا با تمام تلاشی هم که دارم در مجاهده ی با نفس میکنم باز اقرار میکنم که نیازمند به تو ام در تمام اینها به مدد تو و من توان آن را بی مدد تو ندارم!!![/b]
این بنده ی خدا گفته است:
نقل قول: "به نظرم اولویت ما باید کنترل نگاه، فکر، خوش قول بودن، خوش رو بودن، راستگو بودن و اینجور چیزا باشه؛ در ادامه، توفیق تهجد و ... خودش به سراغمون میاد.
"
ببینیم از خدا مگر چه میخواهیم :
5. خدايا درود بر محمد و آل او فرست،
و مرا از حسد پاك كن و از گناهان باز دار،
و از حرام پرهيز ده،
و جراءت بر نافرمانى مده،
و خواهش دل مرا به سوى خودت بگردان ...
و مرا در همه حالات حفظ كن و نگاهدار...
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِهِ،
خداوندا بر محمد و آلش درود فرست،
وَاقْضِ عَنّى كُلَّ ما اَلْزَمْتَنيهِ وَ فَرَضْتَهُ عَلَىَّ لَكَ فى وَجْهٍ مِنْ وُجُوهِ طاعَتِكَ اَوْ لِخَلْقٍمِنْ خَلْقِكَ،
و [u]آنچه از اطاعت براى خودت يا نسبت به فردى از بندگانت بر من واجب نمودهاى مرا بر انجامش موفق دار،
خوب اینها همان ترک معصیت و انجام واجب است و مصادیق متعددش که این بنده ی خدا میگفت باید اینها را استاد به شما می گفتند
که البته بدیهیات راه است منتها مگر میشود به لطف و مدد خداوند و اظهار فقر و عجز در برابر آن رب رحمان و رحیم
که اگر میشد امام معصوم اینگونه خدای خویش را نمی خواند!!!!!!!!
[/u]
(8) اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ،
وَ ارْزُقْنِى [b]الرَّغْبَةَ فِى الْعَمَلِ لَكَ لاِخِرَتِى
حَتَّى أَعْرِفَ صِدْقَ ذَلِكَ مِنْ
قَلْبِى،
وَ حَتَّى يَكُونَ الْغَالِبُ عَلَيَّ الزُّهْدَ فِى دُنْيَاىَ،
وَ حَتَّى أَعْمَلَ الْحَسَنَاتِ
شَوْقا،
وَ آمَنَ مِنَ السَّيِّئَاتِ
فَرَقا وَ خَوْفا،
8. خدايا! درود بر محمد و آل او فرست،
و
مرا راغب گردان كه براى آخرت خود در راه توبكوشم
و اين رغبت را
با دل خود آميخته بينم،
و
بى رغبتى به دنيا بر وجود من غالب گردد
و هر عمل نيك را
از روى شوق به جاى آرم
و از اعمال زشت
به ترس و بيم بپرهيزم، ...
نکاتی فوق عظیم در بند 8 این دعا است [/b]
امام نمی فرمایند که خدایا به من توفیق بده تا برای آخرت بکوشم
یا از دنیا در گذرم
یا عمل نیک به جای آورم
یا از اعمال زشت بپرهیزم
کلام بسیار بالاتر است
اینجا امام می فرمایند که رغبت در این امور ممدوح نزد خودت را در قلبم قرار بده
و ترس و بیم و خوف از اموری که نزد تو ناپسند است را به من ارزانی دار!!!
که اگر رغبت این ها که مورد پسند خداست و خوف آنها که مورد پسند خدا نیست در قلب واقع شد دیگر کار کردن برای آخرت و ترک دنیایی که برای همه ی آدمها معمولاْ بسیار سخت است دیگر بسیار شیرین خواهد شد چون مطابق میل قلب شده است
و این همان است که عرفا از آن به مبدأ میل یاد میکنند
خداوند إن شاء الله جهت قلوب ما را و محبوب و مطلوب ما را به سمت رضایتش قرار دهد که در آن صورت دیگر مجاهده می شود معاشقه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
اینجا امام از خداوند می خواهند که دو بال خوف و رجا و حب و بغض را به او ببخشند که بدون این موتور حرکت نمی شود در سلوک الی الله قدم از قدم برداشت و این را همانگونه که خود امام معصوم به ما می آموزدند باید عاجزانه از خود خداوند خواست!
در این صورت است که:
ریاضت نفس برای دیگران می شود لذت روح برای ما که ما میتوانیم آن را بچشیم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
یک نکته ی عظیم دیگر هم نهفته در این عبارت وَ ارْزُقْنِى (خدایا روزیم کن) است
یعنی تمام این رغبت به آخرت و بی رغبتی به دنیا و حب و بغض و خوف و ... تمام اینها باید توسط خدا روزی انسان شود و انسان ضمن تلاش و مجاهده با تمام وجود که توفیق و حول و قوه ی همین تلاش را هم خود خدا به انسان داده است باید فقیرانه از خدا بخواهد تا جهت قلبش را تغییر دهد و این کسب کردنی نیست و باید ما گداها به در خانه ی آن غنیِ کریمِ رحیمِ مانند امامانمان و به تعبیت از ایشان اینها را عاجزانه از خداوند طلب کنیم
[u]و نکته ی بسیار عظیمی است که چرا امام سجاد علیه السلام قبل از تمام فقرات این دعا های بسیار بسیار مهم طلب صلوات بر محمد و آل محمد می کنند!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
یعنی کلید این که این دعا ها اصلاْ بالاهم برود توسل به این محبوبین خدا است!!!!!!!!!!!!!!!
و در تصریح همین معنای تغییر جهت قلوب که
نتیجه اش میشود لذت از بندگی و انجام واجب و ترک حرام و رغبت در روی آوردن به آخرت و رغبت و میل به ترک حب دنیا که از سخت ترین کارها برای بنده است امام در ادامه ی فقرات دعا در بند ۹ می فرمایند:
اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِهِ،
بارخدايا بر محمد و آلش درود فرست،
وَارْزُقْنى خَوْفَ غَمِّ الْوَعيدِ، وَ شَوْقَ ثَوابِ الْمَوْعُودِ،
و ترس و وحشت اندوه عذاب، و شوق وعده ثواب را روزيم ساز،
حَتّى اَجِدَ لَذَّةَ ما اَدْعُوكَ لَهُ، وَ كَاْبَةَ مااَسْتَجيرُ بِكَ مِنْهُ.
تا لذّت آنچه را كه تو را براى آن مىخوانم، و اندوه چيزى را كه از آن به تو پناه مىبرم بيابم.
باز در پاسخ به این سخنان ایشان
نقل قول:
"به نظرم اولویت ما باید کنترل نگاه، فکر، خوش قول بودن، خوش رو بودن، راستگو بودن و اینجور چیزا باشه؛ در ادامه، توفیق تهجد و ... خودش به سراغمون میاد.
یا علی."
ببینید امام چه فرموده اند و استاد هم گفته اند که در حقیقت تا بنده ی حقیر به تبعیت از امام خود از خداوند چه بخواهم تا توفیق سحر در سایه ی اجابت آن را بدست آورم
(13) اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ ارْزُقْنِى التَّحَفُّظَ مِنَ الْخَطَايَا، وَ الاحْتِرَاسَ مِنَ الزَّلَلِ فِى الدُّنْيَا وَ الاْخِرَةِ فِى حَالِ الرِّضَا وَ الْغَضَبِ، حَتَّى أَكُونَ بِمَا يَرِدُ عَلَيَّ مِنْهُمَا بِمَنْزِلَةٍ سَوَاءٍ، عَامِلا بِطَاعَتِكَ، مؤ ثرا لِرِضَاكَ عَلَى مَا سِوَاهُمَا فِى الْأَوْلِيَاءِ وَ الْأَعْدَاءِ، حَتَّى يَأْمَنَ عَدُوِّى مِنْ ظُلْمِى وَ جَوْرِى ، وَ يَأْيَسَ وَلِيِّى مِنْ مَيْلِى وَ انْحِطَاطِ هَوَاىَ
13. خدايا! درود بر محمد و آل او فرست،
و مرا از گناهان حفظ كن،
و در دنيا و آخرت
در حالت خشنودى و خشم مرا از لغزش نگاه دار،
چنان كه اين دو حال نسبت به من مساوى باشند و من عمل به طاعت تو كنم و رضاى تو را برگزينم و غير رضاى تو نخواهم و جز به فرمان تو درباره دوستان و دشمنان عمل نكنم ...
و مرا از آن كسان قرار ده كه تو را در آسايش چنان به اخلاص خوانند كه بيچارگان در رنج و سختى،
می ماند توضیحی در خصوص این قسمت از سخنان ایشان که گفته اند:
نقل قول: " وقتی شما در طول روز مراقب اعمالت باشی و حداقلی از لیاقت رو پیدا کنی، شب اصلا "نمیگذارند" که شما بخوابی! نه اینکه به زور به زور بخوای خودت پاشی و در حال چرت زدن توی رخت خوابت بشینی!!!
"
که احتمالاْ در خصوص این قسمت از فرمایشات استاد ذکر کرده اند که گفته اند:
هر چند که اصلاً خود بیداری در سحر موضوعیت داره و ارزش داره ولو که چرت هم بزنی و توی رخت خوابت بشینی
در تصریح محبوب بودن همین حالت خستگی و چرت هم صریح حدیثی را تقدیم میکنم که حکایت از این دارد که اگر به هر دلیلی هم (مانند انجام کار سخت در طول روز یا...) بنده ای با زحمت و حالت خواب آلودگی به شب زنده داری بپرداز این مسئله بسیار ارزشمند و محبوب است نزد خداوند رحیم:
علی بن محمّد نوفلی می گوید: از یکی از معصومین شنیدم که فرمود:
«همانا بنده ای در شب از خواب بلند می شود و از شدّت خواب و چرت به راست و چپ می افتد و سرش روی سینه اش می افتد، امّا با این حال مشغول نماز شب می شود،
خداوند به ملائکه اش دستور می فرماید:
به این بندۀ من نگاه کنید که برای تقرّب و نزدیکی به من به چه حالی افتاده،
با اینکه من این نماز را بر او واجب نکرده ام امّا او به امید سه خصلت با این حال مشغول نماز شب است.
1- به خاطر گناهی که من او را بیامرزم
2- به خاطر توبه ای که با او تجدید کنم و توبه اش را قبول کنم.
3- و رزق و روزی اش را زیاد نمایم.
ای ملائکه من! شما را شاهد و گواه می گیرم که من همۀ این خصلت ها را برای او جمع کردم.
علل الشرایع، ج2، ص52
