شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
آمرزش براى آباء و اجداد و مؤمنان
مرتبه بندگان صالح به اعتبار مرتبه عبوديّت و بندگى، نزد خداوند متعال متفاوت است؛ زيرا هر بندهاى از بندگان درستكار به اعتبار مقام يا اسمى كه در او غلبه ظهورى دارد مرتبه ويژهاى پيدا مىكند. ما در نماز بعد از سلام بر نبىّ مكرّم صلى الله عليه و آله منزلت آنان را با خطاب مخصوص «السَّلامُ علينا و على عِبادِ اللّهِ الصَّالِحينَ»بيان مىكنيم. اگر چه در خطاب عباد، به ويژگى و صلاحيّت آنان اشاره دارد و خود را هم در شمار آنان مىداند ولكن مقصود مقامى است كه در كائنات و عرش الهى به آنان اختصاص دادهاند، به ويژه كسانى كه در مراتب ايمان و اسلام و تقوا حقوق دينى برترى دارند.
بسيارى از نياكان و پيشگامان حقيقى و حقوقى كه در عصرهاى پيشين مىزيستهاند؛ و به گردن همه نسلهاى جديد حق حيات و سرافرازى دارند؛ و در طلب مغفرت و عفو اهل استحقاق هستند. محبّت و پيوند رشتههاى دوستى بين دو نسل گذشته و آينده در تحكيم مبانى اعتقادى و اخلاقى مؤثّر است.
امير المؤمنين عليه السلام در حكمتهاى خويش مىفرمايد:
«دوستى پدران، خويشاوندى بين فرزندان است، و خويشاوندى به دوستى محتاجتر از دوستى به خويشاوندى است.»
و نيز مىفرمايد:
«رساترين پندها نگاه كردن به آرامگاه مردگان و عبرت گرفتن از سرنوشت پدران و مادران است.»
در روايت آمده است:
«امام موسى بن جعفر عليه السلام به مرد زشترويى از اهالى عراق برخورد كرد و به او سلام كرد و در كنارش نشست و مدّتى طولانى با وى گفتگو كرد. و سپس فرمود: اگر برايت مشكلى يا حاجتى پيش آيد حاضرم آن را برآورده سازم.شخص ديگرى گفت: يابن رسول اللّه صلى الله عليه و آله! نزد اين مرد مىنشينى و سپس از نيازهايش مىپرسى، در صورتى كه او به شما نيازمندتر است، حضرت فرمود:او بندهاى از بندگان خداست و به حكم كتاب خدا با ما برادر است و در سرزمين خدا به سر مىبرد. ما و او را، از بهترين پدران يعنى آدم عليه السلام و برترين اديان يعنى اسلام به هم پيوند داده است وشايد روزى زمانه ما را در كارى نيازمند او كند و آنگاه ما را ببيند كه ديروز بر او بزرگى فروختيم و امروز در برابرش فروتنى مىكنيم ... »
پيشگامان در نيكىها و پيشينيان در اعمال صالح نبايد فراموش شوند؛ زيرا مقام معنوى آنان بالاتر از كاميابى مادّى آنهاست، به ويژه سبقت آنان در ايمان و جهاد و انفاق در راه خدا، براى تقرّب به پروردگار بوده است. و خداوند متعال هم در تجليل از آنان فرموده است:
«وَ السبِقُونَ السبِقُونَ* أُوْلئِكَ الْمُقَرَّبُونَ* فِى جَنتِ النَّعِيمِ»
«و پيشى گيرندگان [به اعمال نيك] كه پيشى گيرندگان [به رحمت و آمرزش] اند،* اينان مقرباناند،* در بهشتهاى پر نعمتاند.»
منظور از قرب در آيه، قرب منزلتى است نه مكانى؛ و تقرّب به خداوند با ادّعا حاصل نمىشود؛ روش و دليل دارد.يهوديان مىگفتند: ما مقربان درگاه خدا هستيم ولى خداوند در پاسخ آنان مقرّبان را كسانى مىداند كه در كمالات و ارزشهاى دينى پيش قدم باشند. آنانى كه در شرايط سخت و گرفتارى براى تعالى اسلام ايستادگى مىنمودند و همه تلخىها را به جان مىخريدند تا نور حق بر دلهاى مردم تابيده شود.و خداوند هم در برابر حقشناسى و قدردانى از آنان، بالاتر از غفران و بهشت؛ درجه و مدال افتخار مقرّبان و رضايت خويش را به آنان عطا فرموده است:
«وَ السبِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهجِرِينَ وَالْأَنصَارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسنٍ رَّضِىَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُواْ عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنتٍ تَجْرِى تَحْتَهَا الْأَنْهرُ خلِدِينَ فِيهَآ أَبَدًا ذَ لِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»
«پيشگامان نخستين از مهاجران و انصار و كسانى كه به نيكى و درستى از آنان پيروى كردند، خدا از ايشان خشنود است و آنان هم از خدا راضى هستند؛ براى ايشان بهشتهايى آماده كرده كه از زيرِ [درختانِ] آن نهرها جارى است، در آنجا براى ابد جاودانهاند؛ اين است كاميابى بزرگ.»
از مصاديق بارز «سابقون» مىتوان به موارد ذيل اشاره كرد:
انبيا و اولياى الهى به ويژه رسول اللّه صلى الله عليه و آله و امير المؤمنين عليه السلام و فاطمه زهرا عليها السلام واهل بيت وانصار و مهاجرين و تابعين و مؤمنان و شهيدان و پدران و مادران صالحى كه براى هدايت و ديانت بسيار كوشا و جانفشانى كردند و جان عزيزشان را در راه هدف الهى به حق سپردند.و همه مسلمانان و نسلهاى بعد در قرون اخير، مديون پايدارى و همّت بلند آن بزرگواران هستند؛ زيرا آنان راه شناخت خدا و سعادت و راهيابى به بهشت را به ما نشان دادند.
« از تفسير كلام خدا كه فرمود:
وَ السبِقُونَ السبِقُونَ* أُوْلئِكَ الْمُقَرَّبُونَ* فِى جَنتِ النَّعِيمِ
از رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسيدم، فرمود:
"اينان على و شيعيان اويند، آنانند كه به بهشت پيشى گيرند به خاطر كرامتى كه خداوند به آنان نموده و مقرّبان درگاه خداوند مىباشند." »
خودسازى فردى و اجتماعى بدون استمرار از خداوند ممكن نمىشود، بلكه بايد به سراغ ريشه گناهانى همچون حسادت و كينه رفت و با دعاى خير و طلب آمرزش، كينهها را از دل دور كنيم، تا همدلى و محبّت در دلهاى همه انسانها موج بزند.
ادامه دارد، ان شاء الله
از جمله حقوقى كه سيد ساجدان و زينت عابدان امام سجّاد عليه السلام درباره بزرگان مىفرمايد:
«حق بزرگتر اين است كه او را به خاطر سنّش احترام كرده و به خاطر سبقت او بر تو، در اسلام او را بزرگ شمارى و در مقام ستيزه جويى او؛ رويارويى با او نكنى و در هيچ راهى بر او سبقت نجويى و او را به نادانى نگيرى و اگر او اقدام به جهالت با تو كرد، او را تحمّل نمايى و به خاطر حقّ بزرگى در اسلام و احترام آن، او را عزيز و گرامى دارى.»
.
سپس حضرت در ادامه حقوق اهل دين و شريعت را كه در پناه قرآن و رسالت پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله هستند برمىشمرد و مىفرمايد:
«و حق همكيشان تو اين است كه در نهان خانه دل، خواستار سلامت آنان بوده و نسبت به آنان دلسوز باشى و با بدانشان مدارا كرده، و با آنان انس و الفت برقرار كرده و خواستار اصلاحشان باشى، و نيكوكارشان را سپاسگزار بوده و دست آزار خويش از آنان باز دارى و براى آنان دوست بدارى آنچه براى خود دوست مىدارى؛ و برايشان ناپسند شمارى آنچه براى خود نمىپسندى و بايد كه پيرمردان آنان برايت به منزله پدر و جوانانشان به منزله برادر و پيرزنان آنان به جاى مادرت و كوچكان به مانند فرزندانت باشند.»
همه در جامعه اسلامى داراى حقوق فردى و اجتماعى هستند و اسلام در ميان آنها پيوند همكيشى ايجاد كرده است و در دل ارتباط و محبّت و دوستى به خاطر خدا مىكنند و هيچ هدفى آنان را از تلاش و سير به سوى خدا باز نمىدارد.
از فرازهاى دعاى حضرت چنين برداشت مىشود؛
توجّه و عنايت به گذشتگان از پدر و مادران و بزرگان دينى، انسان را از دايره ذهن كوچك و شخصيّت محدود بيرون كشيده و او را به گذشته و آيندهاش پيوند مىزند. تجربه نياكان و خاطرات زندگى آنان، ره توشه آيندگان مىشود.
.
از سوى ديگر اين ديد گسترده، پرده از نياز انسان به دعاى ديگران بر مىدارد كه در دل خود هر چه را ديگران براى خود مىخواهند و زمينههاى سعادت را براى خويش فراهم كردهاند براى او نيز بسازند، تا با عبور از او نسل بعد هم بهرهمند گردد.
.از اين رو طلب عفو و مغفرت براى آنان و دعا براى شادى روح آنان، در تداوم نظارت و عنايت آنان در عالم ارواح بر زندگان و توفيق يافتن در راه حق، مؤثّر است.
.
با درود پيوسته بر مقام رسالت و اهل بيت نبوّت و بزرگوارانى كه ما را با ياد دادن آموزههاى دينى و فراخواندن به رفتار و كردار نيك و نظام تربيتى به حق رهنمون شدند و در انسان انگيزه بيشترى براى تكامل و رسيدن به كمالات معنوى برتر، پديد آوردند.حضرت على عليه السلام در رابطه با فضائل آل محمد صلى الله عليه و آله و كرامت اهل بيت عليهم السلام چنين مىفرمايد:
«اينان حيات دانش، و مرگ جهلند. بردبارى آنان از دانششان، و آشكارشان از نهانشان، و سكوتشان از حكمت گفتارشان شما را خبر مىدهد. با حق مخالفت نمىورزند و در آن اختلاف نمىنمايند. ستونهاى اسلام، و پناهگاه مردمند. حق به آنان به جاى اصليش بازگشت، و باطل از جايگاهش دور شد، و زبانش از ريشه قطع گرديد. دين را همراه با فراگيرى و عمل درك كردند، نه فقط از راه شنيدن و روايت كردن؛ زيرا راويان دانش فراونند، و عمل كنندگان به حق اندك.»
.
صبر بر مسائل و مشكلات اجر و مزد بالايى دارد. در همه امور بزرگان حقيقى، بارى را به دوش مىگيرند و تا پاى جان بر آن مىايستند، تا نور حق و حقيقت بر هر جا بتابد. البته كسانى كه خدا را به عنوان معبود خود مىپذيرند بايد ايستادگى كنندتا بركات و ثمرات آن را ببينند.
.
قرآن درباره صابران و جويندگان راه مستقيم مىفرمايد:
«إِنَّ الَّذِينَ قَالُواْ رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقمُواْ تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلئِكَةُ أَلَّا تَخَافُواْ وَ لَاتَحْزَنُواْ وَ أَبْشِرُواْ بِالْجَنَّةِ الَّتِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ»
«بىترديد كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداست؛ سپس [در ميدان عمل بر اين حقيقت] استقامت ورزيدند، فرشتگان بر آنان نازل مىشوند [و مىگويند:] مترسيد و اندوهگين نباشيد و شما را به بهشتى كه وعده مىدادند، بشارت باد.»
.
آنچه ايمان را بارور مىكند و به نتيجه مىرساند، مقاومت است وگرنه چه بسيار مؤمنانى كه براى اسلام هم زحمت كشيدهاند ولى بد عاقبت شدند. استقامت در كنار ايمان ارزشمند و مفيد است. انسان در اثر ايمان و اميدى كه به هدف دارد مقاومت مىورزد و فرشتگان را به خود جلب مىكند؛ در نتيجه ترس و اندوه نسبت به گذشته از او برطرف مىشود.
بالاترين هديه آسمانى كه فرشتگان براى مؤمنان مقام مىآورند؛ آرامش روحى و روانى است. سپس امنيّت اجتماعى در پى خواهد داشت. اگر مقاومت رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله در راه دين و ايستادگى ائمه اطهار عليهم السلام به خاطر پاسدارى از كيان دين و استقامت مبارزان و انقلابيون در راه جهاد با دشمنان و كافران نبود؛ تاكنون بويى از شريعت هم به مشام نسل نو نمىرسيد و شناختى از اصول دين پيدا نمىكردند. اگر در بين جوانان ارتباط و احترام بزرگان بر اساس سيره پسنديده اسلامى باشد، بسيارى از مشكلات آنان برطرف مىشود و خداوند متعال عنايت ويژهاى به اين آداب دارد.
ادامه دارد ، ان شاء الله
احترام بزرگان و پيرمردان در رواياتپيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله درباره احترام به بزرگان و ريش سفيدان مىفرمايد:
«هر كه پير مسلمانى را تكريم و احترام نمايد، خداوند او را از ترس روز قيامت ايمنى دهد.»
و نيز فرمود:
«از والا شمردن خداى عزيز و بلند مرتبه؛ احترام موى سپيد مسلمان است.»
و نيز مىفرمايد:
«پيرمرد در خاندانش همچون پيامبر در امّتش است.»
در روايت أنس آمده است: پيرمردى به حضور رسول خدا صلى الله عليه و آله شرفياب شد.
كسانى كه در محضر آن حضرت بودند رعايت احترامش را ننمودند. و در جا دادن كندى نشان دادند.
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله از اين رفتار برخلاف ادب، ناراحت شد و به آنان فرمود:
«كسى كه به خردسالان ما ترحّم نكند و پيران ما را تكريم ننمايد، از ما نيست.»
يعنى وابستگى و رابطهاى بين ما و او ايجاد نشده است، چه رسد به اينكه مورد آمرزش و شفاعت قرار گيرد.
.
.
.
.
پایان نکات پیرامون دعای وداع ماه رمضان (دعای 45 صحیفه سجادیه)
از کتاب تفسیر و شرح صحیفه سجادیه،آقای انصاریان،ج11
خداحافظ ای لحظه های ناب دعا
خداحافظ ای شب های رحمت ولطف وعطاء
خداحافظ ای روزهای پر مهر ووفا
خداحافظ ای افطار های باصفا
خداحافظ ای سحر های بی روی وریا
خداحافظ ای ماه ایمان ومعنا وبندگی
خداحافظ ای روزها وشبهای دلدادگی
خداحافظ ای تجلی اسماء خدا
خداحافظ ای ماه قدر و قرآن ومرتضی
خداحافظ ای ماه معراج اولیاء
خداحافظ ای حامل اسرار کبریاء
وَ قَدْ اَقامَ فينا هذَا الشَّهْرُ مُقامَ حَمْدٍ، وَ صَحِبَنا صُحْبَةَ مَبْرُورٍ،
و همانا اين ماه در نزد ما ستوده زيست، و با ما همنشينى پسنديده بود،
وَ اَرْبَحَنا اَفْضَلَ اَرْباحِ الْعالَمينَ، ثُمَّ قَدْ فارَقَنا عِنْدَ تَمامِ وَقْتِهِ ،
و برترين منفعت جهانيان را براى ما به ارمغان آورد، پس به هنگام پايان گرفتن وقت،
وَانْقِطاعِ مُدَّتِهِ، وَ وَفآءِ عَدَدِهِ، فَنَحْنُ مُوَدِّعُوهُ
و سرآمدن مدت، و كامل شدن روزهايش از ما جدا شد، اينك آن را وداع مىگوئيم
وِداعَ مَنْ عَزَّ فِراقُهُ عَلَيْنا، وَ غَمَّنا وَ اَوْحَشَنَا انْصِرافُهُ عَنّا،
وداع كسى كه هجرانش بر ما غمانگيز است، و روى گرداندنش ما را به اندوه و وحشت دچار كرده،
وَ لَزِمَنا لَهُ الذِّمامُ - الْمَحْفُوظُ، وَ الْحُرْمَةُ الْمَرْعِيَّةُ، وَ الْحَقُّ الْمَقْضِىُّ،
و بر عهده ما پيمان ناگسستنى، و حرمت در خور توجه، و حق لازم دارد،
فَنَحْنُ قآئِلُونَ: اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا شَهْرَ اللَّهِ الْاَكْبَرَ، وَ يا عيدَ اَوْلِيآئِهِ.
به اين خاطر مىگوئيم: سلام بر تو اى بزرگترين ماه خدا، و اى عيد عاشقان حق.
اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَكْرَمَ مَصْحُوبٍ مِنَ الْاَوْقاتِ،
سلام بر تو اى كريمترين همنشين از ميان اوقات،
وَ يا خَيْرَ شَهْرٍ فِى الْاَيّامِ وَ السّاعاتِ.
و اى بهترين ماه در روزها و ساعات.
عید رمضان آمد ماه رمضان رفت صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت
پیشاپیش عید سعید فطر را به شما و مسلمانان جهان تبریک می گویم و امیدوارم که توانسته باشیم تا توشه پرباری را برای خود فراهم کنیم.
از درگاه خداوند منان خواستارم تا به لطف این عید عزیز ظهور حضرت حجت را نزدیک گرداند تا دل همه ی ما بیش از پیش شاد گردد.
در این ماه اشکهای بسیاری ریخته و دستهای بسیاری به سوی آسمان بلند شد امیدوارم که به لطف خدا تمامی این دلها به حاجات خود برسند.
امام سجاد علیه السلام، بزرگ آموزگار نیایش و مناجات عارفانه، در دعای چهل و پنجم صحیفه سجادیه در قالب یك نیایش و مناجات، شیوه ی وداع با این ماه مبارك را به ما آموزش میدهد. امام در این مناجات پس از حمد و ثناء الهی، از خدا بخاطر آنكه با قرار دادن تكالیفی خاص در این مقطع شریف از زمان، موجبات تقرب مسلمانان به خود را ایجاد كرده است، شكرگزاری میكند و در ادامه می فرماید:
«این ماه مبارك، در میان ما به شایستگی زیست و به نیكی همنشین ما گردید و گران مایه ترین سودهای جهان را به ما بخشید و چون مدتش به سر آمده و شمار روزهایش پایان گرفت، از ما جدا شد.
اینك او را بدرود میگوییم؛ همچون كسی كه رفتنش برای ما دشوار است و ما را دچار اندوده میكند …
بدرود بر تویی كه از گرامی ترین اوقاتی بودی كه با ما همنشین شد …
بدرود بر تو ای همنشینی كه تا هستی پر قدر منزلتی و چون جدا شوی، فراق تو دردناك است…
سلام بر تو ای مددكاری كه ما را در مقابله با شیطان یار بودی و ای رفیقی كه راه های نیكی كردن را پیش پای ما هموار نمودی.
بدرود بر تو كه چه بسیار گناهان ما را نابود كردی و چه بسا عیبها ی گوناگون ما را پوشاندی!
بدرود بر تو كه كه برای گناهان كاران چه طولانی بودی و در دلها ی مومنان چه پرشكوه بودی!
بدرود بر تو كه با بركت بسیار به ما روی آوردی و ما را از چركهای گناهان شستشو دادی!
بدرود بر تو كه دیروز چون با ما بودی، به سختی دلبستهات بودیم و فردا كه از میان ما خواهی رفت، از جان و دل آرزومندت هستیم.
[خدایا] پوزش ما را بپذیر كه در این ماه در در ادای حق تو كوتاهی كردیم و عمر ما را به ماه رمضان آینده برسان …
خدایا، اكنون كه این ماه به پایان رسید و جامه ی زمان را به دور افكند، تو نیز جامه ی گناهان ما را درآور و به دو بیفكن و با رفتن این ماه، بدیهای ما رانیز ببر و ما را به سبب آن از نیكبختترین روزه داران و پرنصیبترین و بهرمندترین آنان قرار ده.
خدایا اگر كسی از روزه داران، چنان كه باید، حق این ماه و حرمتش را پاس داشته و به احكام آن عمل كرده و از گناهان دوری ورزیده است یا به وسیلهای به تو تقرب جسته كه خشنودی و رحمتت را برای او در پی داشته است، همانند آنچه به او میبخشی از خوان بینیازی ات به ما نیز ببخش و چندین برابر آن را از فضل خود به ما ارزانی كن كه فضل تو كاستی نمیگیرد و گنجینه های تو نقصان نمیپذیرد …
خدایا، ما در این روز فطر كه آن را برای مومنان روز عید و شادی و برای دینداران هنگامه ی اجتماع و همكاری قرار دادی، از هر گناهی كه مرتكب شدهایم، از هر زشتی كه پیش از این كردهایم و از هر اندیشه ی بد كه در دل خود نهان داشتیم، دست برمیداریم و به سوی تو میآییم؛ همچون كسی كه دیگر خیال بازگشت به گناه را ندارد و دیگر مرتكب هیچ گناهی نخواهد شد؛ خالصانه و بدون ذره ای شك و تردید. پس بر بازگشت ما آغوش گوشای و از ما خشنود باش و ما را بر ترك گناه استوار بدار! »
منبع : صحیفه ی سجادیه، نیایش چهل و پنجم، نیایش در بدرود ماه مبارك رمضان
اَللَّهُمَّ اِنّا نَتُوبُ اِلَيْكَ فى يَوْمِ فِطْرِنَا الَّذى
بارالها در اين روز فطر كه آن را
جَعَلْتَهُ لِلْمُؤْمِنينَ عيداً وَ سُرُوراً، وَ لِأَهْلِ مِلَّتِكَ مَجْمَعاً
براى اهل ايمان عيد و شادى، و براى اهل آيين خود روز اجتماع و گردهمايى قراردادى به درگاهت
وَ مُحْتَشَداً، مِنْ كُلِّ ذَنْبٍ اَذْنَبْناهُ، اَوْ سُوءٍ اَسْلَفْناهُ، اَوْ خاطِرِ
توبه مىكنيم، از هر معصيتى كه دچارش شديم، يا هر كار بدى كه به آن دست زديم، يا انديشه
شَرٍّ اَضْمَرْناهُ، تَوْبَةَ مَنْ لايَنْطَوى عَلى رُجُوعٍ اِلى ذَنْبٍ،
سوئى كه در دل داشتيم، مانند توبه كسى كه خيال بازگشت به گناه را ندارد،
وَ لايَعوُدُ بَعْدَها فى خَطيئَةٍ، تَوْبَةً نَصُوحاً خَلَصَتْ مِنَ
و پس از توبه به جانب هيچ خطايى برنمىگردد، توبه پاك و خالصى كه از
الشَّكِّ - وَ الْاِرْتِيابِ، فَتَقَبَّلْها مِنّا، وَارْضَ عَنّا، وَ ثَّبِتْنا عَلَيْها.
شك و ترديد پيراسته باشد، پس آن را از ما بپذير، و از ما راضى شو، و ما را بر آن استوار بدار.
عید فطر مبارک
اَللَّهُمَّ فَلَكَ الْحَمْدُ اِقْراراً بِالْاِسآئَةِ، وَ اعْتِرافاً بِالْاِضاعَةِ،
خداوندا پس تو را سپاس همراه با اقرار به بديهامان، و اعتراف به سهلانگاريمان،
وَ لَكَ مِنْ قُلُوبِنا عَقْدُ النَّدَمِ، وَ مِنْ اَلْسِنَتِنا صِدْقُ الْاِعْتِذارِ،
در حالى كه در قلوبمان ندامت قطعى، و بر زبانمان عذر صادقانه داريم،
فَاْجُرْنا عَلى ما اَصابَنا فيهِ مِنَ التَّفْريطِ اَجْراً نَسْتَدْرِكُ بِهِ الْفَضْلَ الْمَرْغُوبَ فيهِ،
پس ما را با توجه به اعتراف به تقصيرى كه در اين ماه داشتيم مزدى عنايت كن كه تدارك كننده فضيلتهاى دلخواهمان،
وَ نَعْتاضُ بِهِ مِنْ اَنْواعِ الذُّخْرِ الْمَحْرُوصِ عَلَيْهِ،
و جايگزين ذخيرههايى كه مورد علاقه ماست باشد،
وَ اَوْجِبْ لَنا عُذْرَكَ عَلى ما قَصَّرْنا فيهِ مِنْ حَقِّكَ،
و عذر ما را در كوتاهى از اداى حقّت قبول كن،
وَ ابْلُغْ بِاَعْمارِنا ما بَيْنَ اَيْدينا مِنْ شَهْرِ رَمَضانَ الْمُقْبِلِ،
و آينده عمرمان را به ماه رمضان آينده كه در پيش داريم برسان،
فَاِذا بَلَّغْتَناهُ فَاَعِنّا عَلى تَناوُلِ ما اَنْتَ اَهْلُهُمِنَ الْعِبادَةِ،
و چون ما را به آن رساندى ما را بر انجام عبادتى كه سزاوار توست يارى ده،
وَ اَدِّنا اِلَى الْقِيامِ بِما يَسْتَحِقَّهُ مِنَ الطّاعَةِ،
و به انجام طاعتى كه شايسته آن ماه است موفق دار،
وَ اَجْرِ لَنا مِنْ صالحِ الْعَمَلِ مايَكُونُ دَرَكاًلِحَقِّكَ فِىالشَّهْرَيْنِ مِنْشُهُورِ الدَّهْرِ.
و عمل صالحى را كه موجب تدارك حق تو در آن دو ماه از ماههاى زمان خواهد بود به دست ما جارى فرما.
اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِهِ، وَ اجْبُرْ مُصيبَتَنا بِشَهْرِنا،
خداوندا بر محمد و آلش درود فرست، و ضايعه دردآور از دست رفتن رمضانمان را جبران كن،
وَ بارِكْ لَنا فى يَوْمِ عيدِنا وَ فِطْرِنا، وَاجْعَلْهُ مِنْ خَيْرِ يَوْمٍ مَرَّ عَلَيْنا،
و روز عيدمان و فطرمان را بر ما مبارك گردان، و آن را از بهترين روزهايى قرار ده كه بر ما گذشته،
اَجْلَبِهِ لِعَفْوٍ، وَ اَمْحاهُ لِذَنْبٍ، وَ اغْفِرْ لَنا ما خَفِىَ مِنْ ذُنُوبِنا وَ ما عَلَنَ.
بيشترين عفو را موجب، و بيشترين معاصى را محو كننده باشد، و گناهان پنهان و آشكار ما را مورد مغفرت قرار ده.
اَللَّهُمَّ اسْلَخْنا بِانْسِلاخِ هذَا الشَّهْرِ مِنْ خَطايانا،
بارالها پايان يافتن اين ماه را پايان يافتن خطاهايمان قرار ده،
وَ اَخْرِجْنا بِخُرُوجِهِ مِنْ سَيِّئاتِنا،
و به دنبال خارج شدنش ما را از بديهامان خارج كن،
وَ اجْعَلْنا مِنْ اَسْعَدِ اَهْلِهِ بِهِ، وَ اَجْزَلِهِمْ قِسْماً فيهِ، وَ اَوْفَرِهِمْ حَظّاً مِنْهُ.
و ما را از سعادتمندترين اهل اين ماه به آن، و پرنصيبترين آنان در آن، و بهرهمندترين ايشان از خودت قرار ده.
اَللَّهُمَّ وَ مَنْ رَعى هذَا الشَّهْرَ حَقَّ رِعايَتِهِ، وَ حَفِظَ
بار الها هر كس كه اين ماه را آن طور كه بايسته است رعايت كرده، و احترامش را
حُرْمَتَهُ حَقَّ حِفْظِها، وَ قامَ بِحُدُودِهِ حَقَّ قِيامِها، وَ اتَّقى ذُنوُبَهُ حَقَّ تُقاتِها،
آنچنان كه بايد حفظ نموده، و حدودش را به بهترين صورت بپاداشته، و از گناهانش به نحو صحيح پرهيز كرده،
اَوْ تَقَرَّبَ اِلَيْكَ بِقُرْبَةٍ اَوْجَبَتْ رِضاكَ لَهُ،
يا به وسيله كار خير به تو تقرب جسته كه موجب خشنوديت از وى گشته،
وَ عَطَفَتْ رَحْمَتَكَ عَلَيْهِ، فَهَبْ لَنا مِثْلَهُ مِنْ وُجْدِكَ،
و رحمتت را متوجه او نموده، پس مانند آنچه به او بخشيدى از توانگرى خود به ما ببخش،
وَ اَعْطِنا اَضْعافَهُ مِنْ فَضْلِكَ، فَاِنَّ فَضْلَكَ لا يَغيضُ،
و چندين برابر آن را از فضل خود به ما عطا فرما، زيرا كه فضلت كاستى نگيرد،
وَ اِنَّ خَزآئِنَكَ لاتَنْقُصُ بَلْ تَفيضُ، وَ اِنَّ مَعادِنَ اِحْسانِكَ
و خزائنت نقصان نپذيرد بلكه افزون مىشود، و معادن احسانت از بين
لاتَفْنى، وَ اِنَّ عَطآءَكَ لَلْعَطآءُ الْمُهَنَّا.
نمىرود، و همانا عطاى تو گوارا عطايى است.
اَللَّهُمَّ صَلِّ عَلىمُحَمَّدٍ وَ الِهِ، وَ اكْتُبْ لَنا مِثْلَ اُجُورِ مَنْ صامَهُ،
بارالها بر محمد و آلش درود فرست، و همانند پاداش آنانكه تا روز رستاخيزاين ماه را روزه گرفتهاند،
اَوْ تَعَبَّدَ لَكَ فيهِ اِلى يَوْمِ الْقِيمَةِ.
يا به بندگى تو در آن اقدام كردهاند براى ما ثبت كن.
بسم الله
صرفا جهت یادآوری این موضوع ارزشمند