تالار گفتگوی بیداری اندیشه

(۲/مهر/۹۱ ۱۳:۱۷)mohammade نوشته است: [ -> ]
خلافت حضرت علی هیچ وقت نه به صورت جانشینی بو نه به اون صورتی بوده که رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بگویند.
حضرت علی داره به این موضوع صراحتن در نامه ششم نهج البلاغه اشاره میکنن.
که خلافت امریست مردمی.
[/font]

نقل قول:
همانا كسانى با من بيعت كرده‏اند كه با ابابكر و عمر و عثمان، با همان شرايط بيعت كردند، «1» پس آن كه در بيعت حضور داشت نمى‏تواند خليفه‏اى ديگر انتخاب كند، و آن كس كه غايب بود نمى‏تواند بيعت مردم را نپذيرد.
همانا شوراى مسلمين از آن مهاجرين و انصار است «2»،
پس اگر بر امامت كسى گرد آمدند، و او را امام خود خواندند، خشنودى خدا هم در آن است، حال اگر كسى كار آنان را نكوهش كند يا بدعتى پديد آورد، او را به جايگاه بيعت قانونى باز مى‏گردانند،
اگر سرباز زد با او پيكار مى‏كنند، زيرا كه به راه مسلمانان در نيامده، خدا هم او را در گمراهى‏اش رها مى‏كند،
به جانم سوگند! اى معاويه اگر دور از هواى نفس، به ديده عقل بنگرى، خواهى ديد كه من نسبت به خون عثمان پاك‏ترين افرادم، و مى‏دانى كه من از آن ماجرا دور بوده‏ام، جز اينكه از راه خيانت مرا متّهم كنى، و حق آشكارى را بپوشانى. با درود.
نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص: 487

نقل قول:

ضرورت امامت پس از پيامبران الهى‏
رسول گرامى اسلام، [b]در ميان شما مردم جانشينانى برگزيد همانگونه كه تمام پيامبران گذشته براى امّت‏هاى خود برگزيدند، زيرا آنها هرگز انسان‏ها را سرگردان رها نكردند و بدون معرّفى راهى روشن و نشانه‏هاى استوار، از ميان مردم نرفتند نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص: 41، خطبه 1

نقل قول:
كسى را با خاندان رسالت نمى‏شود مقايسه كرد و آنان كه پرورده نعمت هدايت اهل بيت پيامبرند با آنان برابر نخواهند بود.
عترت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اساس دين، و ستون‏هاى استوار يقين مى‏باشند.
شتاب كننده، بايد به آنان بازگردد و عقب مانده بايد به آنان بپيوندد؛
زيرا ويژگى‏هاى حقّ ولايت به آنها اختصاص دارد و وصيّت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نسبت به خلافت مسلمين و ميراث رسالت، به آنها تعلّق دارد.
هم اكنون (كه خلافت را به من سپرديد) حق به اهل آن بازگشت، و دوباره به جايگاهى كه از آن دور مانده بود، باز گردانده شد.
نهج البلاغة-ترجمه دشتى، ص: 45، خطبه 2

نقل قول:
همانا امامان (دوازده گانه) همه از قريش بوده كه درخت آن را در خاندان بنى هاشم كاشته‏اند، مقام ولايت و امامت در خور ديگران نيست، و ديگر مدعيّان زمامدارى، شايستگى آن را ندارند.