۸/شهریور/۹۱, ۱۳:۳۹
هو الشافي
مقدمه:
در حوزهی علوم بشری، پزشکی، سرآمد همهی دانشهاست؛ چرا که فلسفهی سایر علوم، بهره وری انسان از مواهب زندگی است و این هدف، جز در پرتو سلامت جسم و جان، میسّر نیست. از این رو، امام باقر علیه السلام میفرماید:بدان که نه هیچ دانشی چون جُستن سلامت است و نه هیچ سلامتی سلامتِ دل.
این سخن، به روشنی نشان میدهد که از نگاه اسلام، طبّ روان، ارجمندتر از طبّ تن، و طبّ تن، ارزشمندتر از سایر علوم است.
قرآن کریم، از ابراهیمِ خلیل علیه السلام نقل میکند که فرمود:
«وَ إذا مَرِضتُ فهوَ یَشفینِ».
این سخن، بدین معناست که طبابت، کار خداوند متعال است و طبیب واقعی اوست. خداوند است که خواصّ درمانی را در داروها نهاد و در نظام آفرینش، برای هر دردی دارویی آفرید و به انسان، استعداد شناخت دردها و داروها و چگونگی درمان آنها را عنایت کرد و بدینسان، او را مظهر نامهای «طبیب» و «شافی» خود، قرار داد، چنان که پیامبران الهی نیز (برای درمان بیماریهای جان) مَظهر این نامههای مقدّس هستند. امام علی علیه السلام، در توصیف پیامبر خدا میفرماید:
"طبیبی بود که طبابت را بر بالین بیماران میبرد. مرهم را درست بر جایی که باید، مینهاد و آن جا که بایسته بود، داغ مینشاند. او این همه را بدان جان میرساند که نیازمندش بود: دلهای بی فروغ، گوشهای ناشنوا و زبانیهای ناگویا. یا درمان خویش، منزلگاههای بی خبری و جایگاههای سرگشتگی انسان را میجست.
بنابراین، از نگاه اسلام، طبیب و دارو خواه برای روح (جان / روان)، و خواه برای تن (بدن / جسم)، تنها نقش یک واسطه را در نظام حکیمانهی آفرینش ایفا میکنند و درمان کننده، فقط خداوند متعال است.از نظر لغت و متون اسلامی، «طب»، شامل درمان بیماریهای جسم و جان است و درمان کنندگان جسم هم مانند درمان کنندهی جان، مظهر اسمای حسنای الهی هستند.
از نگاه اسلام، بزرگترین نعمت الهی، سلامت جسم و بزرگتر از آن، سلامت جان است. همچنین ، خطرناکترین بلاها، بیماری جسم و خطرناکتر از آن، بیماری جان است.
بررسی متون اسلامی به روشنی نشان میدهد که یکی از اهداف اصلی و حکمتهای مهّم احکام و مقرّرات اسلامی، طبّ پیشگیرانه، از طریق پیشگیری از بیماریها و تأمین سلامت انسان است. به طور کلی احادیث طبی را به سه دسته می توان تقسیم کرد : دسته اول احادیثی که اعجاز پیشوایان دین در درمان بیماری هاست ، دسته دوم ، احادیثی که در مورد پیشگیری از بیماری هاست و دسته سوم احادیثی که در مورد درمان بیماری ها نقل شده است که این احادیث خود به دو بخش درمان از طریق شفا خواستن و به وسیله قرآن و دعا و درمان از طریق دارو تقسیم می شوند.
همه مردم خواه نا خواه ممكنه مجبور بشن به پزشك مراجعه كنند. چه براي درمان بيماري چه براي پرسشي كه نگرانشون ميكنه و چه براي پيشگيري يا آموزش. اما گاهي علم و دين همديگه رو به چالش ميكشن و انسانو در تنگناي انتخاب قرار ميدن. خوش بختانه اسلام دينيه كه هيچ مشكليو بدون راه حل و هيچ سواليو بي پاسخ نميذاره و براي جزئي ترين امور هم توصيه هايي داره.
مدت ها قبل فكر ميكردم دستورات پزشكي با شريعت ممكنه تناقض پيدا كنند . كه الحمد لله حالا برام روشن شده كه اين طور نيست. مسايلي وجود دارن كه براي خيليا جاي سوالند. تصميم دارم احكام پزشكي مهم رو براي دوستان اينجا قرار بدم و اگر سوالي داشتين در خدمت خواهم بود. و اگر سوال خصوصي داشتيد به پيام هاتون تا جايي كه بتونم جواب خواهم داد.
اگر بلد نباشم جستجو ميكنم و از منابع در دسترسم پرس و جو ميكنم. و در نهايت براي خودم هم اين بحث مفيد واقع خواهد شد.
متشكرم
![[تصویر: Ahkam_Pezeshki.gif]](http://s1.picofile.com/file/7207622896/Ahkam_Pezeshki.gif)
