تالار گفتگوی بیداری اندیشه

با دو کیفیت

نقل قول:[b]
بیداری اندیشه
[/i]

دوست عزیز لینک ها کار نمیکنه.

خواهش میکنم حتما مستندش رو اونایی که دارند بزارند من ادواردو رو از 10 سال پیش میشناسم.خیلی دوسش دارم.انسان بسیار بزرگی بود حیف که کشتنش.به هش حسودیم میشه.

نمی دونم چرا تو این 10 سال هر وقت یاد ادواردو می افتم دلم میگیره، شاید به این خاطر که خیلی مظلوم بود.

نقل قول:دوست عزیز لینک ها کار نمیکنه.

سلام دوست خوبم

من دوباره امتحان کردم مشکلی نداشت

برای دیدن آنلاین و دانلود به سایت آپارت با فرمت فرمت 3gp

http://www.aparat.com/v/3956e4b06bd53a18...593c108162

سلام
دوران دانشجویی بود که اولین بار این مستند رو دیدم ، خیلی زیبا بود ، اما نقطه اوج مستند برای من زمانی بود که مرحوم امام خمینی که واقعا بنده عاشق ایشون هستم ، با عروسشون صحبت می کنند ، و من از سادگی و بی آلایشی ایشون خیلی لذت بردم ، کسی همین بخش رو داره؟

ادم دیگه نمیتونه هیچی بگه.
حتما ی چیزی از اسلام دیده بوده که ما ندیدیم و نخواهیم دید

شما کافیه فقط چشماتونو بیشتر بازکنید تا همه چیو ببینید (توتالار هم بگردید بدنیست)
تا وقتی که نخای هیچی نمی تونی ببینی

سلام دوستان من الان حدود یه سال هس که درباره ی آلینی تحقیق کردم راستش الان یک ساله که هرشب قبل از خواب یه فاتحه براش میخونم شاید من اولین کسی هستم که براش فاتحه میخونم یا....

بسم الله الرحمن الرحیم
سلام
تنها خارجی که امام پیشانی او را بوسید + عکس

در بخشی از کتاب هدیه مسیح برگرفته از زندگی ادواردو آنیلی می خوانیم: «چشمم افتاد به قرآن، شروع کردم به ورق زدن و آیاتش را به انگلیسی خواندم،احساس کردم که این کلمات نورانی است.»



به گزارش «شیعه نیوز»، چاپ چهارم کتاب هدیه مسیح تالیف مصطفی غفاری ساروی توسط انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی با قیمت هزار تومان به چاپ رسید.




مسلمان شدن ادواردو آنیلی، فرزند سوپرمیلیاردر ایتالیایی‌، با پدری مسیحی کاتولیک و مادری یهودی و ایستادگی او بر یافته، باور و ایمان خویش، به‌رغم تهدید به محرومیت از ثروتی افسانه‌ای و شهادت مظلومانه‌ی او به خاطر استواری در عقیده به‌ دست خبیث‌ترین افراد روی زمین یعنی صهیونیست‌ها، به شدت مورد توجه افکار عمومی ایران، به‌ویژه جوانان این مرز و بوم قرارگرفت و او را به یکی از محبوب‌ترین شخصیت‌ها و الگویی از ایمان و ایثار مبدل ساخت.

ادواردو آنیلی در 6 ژوئن 1954 در نیویورک به دنیا آمد.او تحصیلات مقدماتی را در ایتالیا و سپس در کالج آتلانتیک در ویلز در کشور بریتانیا گذراند. پس از آن در رشته ادیان و فلسفه شرق از دانشگاه پرینستون آمریکا با درجه دکترا فارغ‌التحصیل شد.

خانواده آنیلی پدرش سناتور جیانی آنیلی ثروتمند ایتالیایی و مالک کارخانجات اتومبیل سازی فیات، فراری، لامبورگینی، لانچیا، آلفارمو، ایویکو، به همراه چندین کارخانه تولید قطعات صنعتی، چند بانک خصوصی، شرکتهای طراحی مد و لباس، روزنامه‌های پرتیراژ لاستامپا و کوریره دلاسرا، باشگاه اتومبیل‌رانی فراری و باشگاه فوتبال یوونتوس بود. افزون بر این‌ها چندین شرکت ساختمان‌سازی، راه‌سازی، تولید لوازم پزشکی و بالگردسازی هم وجود دارد که خانواده آنیلی جزء سهام‌داران اصلی آن‌ها است.

نخستین آشنایی وی با تشیع و انقلاب اسلامی ایران از طریق یکی از مصاحبه‌های دکتر محمد حسن قدیری ابیانه (رایزن مطبوعاتی سفارت ایران در ایتالیا بین سالهای 1358 تا 1361) از طریق تلویزیون ایتالیا بوده‌است و پس از آن برای دیدار با وی به سفارت مراجعه می‌کند و پیوند دوستی بین آن‌ها ایجاد می‌شود.

در بخشی از کتاب هدیه مسیح می خوانیم: «دکتر قدیری در مورد نخستین ملاقاتش با ادواردو می‌گوید: « بعد از یک میزگرد مطبوعاتی که برگزار کردیم -به عنوان رایزن مطبوعاتی سفارت ایران-، یک روز یک‌شنبه در حالی که من در اقامت‌گاه سفارت بودم، دربان سفارت گفت که یک جوان ایتالیایی آمده و می‌خواهد شما را ببیند. من هم گفتم اگر می‌شود به او بگویید فردا برای ملاقات بیایند. ولی بعد از لحظاتی دربان سفارت دوباره زنگ زد که این جوان می‌گوید خدا هر در بسته‌ای را می‌گشاید. من هم گفتم در را باز کنند و خودم هم رفتم به استقبال‌اش. جوان قدبلند لاغری بود که با یک موتور گازی کهنه آمده بود و خودش را ادواردو آنیلی معرفی کرد. من بدون این‌که انتظار جواب مثبتی از او داشته باشم، از او پرسیدم که شما با خانوادهٔ آنیلی معروف، نسبتی دارید و او گفت که من پسرش هستم.»

زمانی که فخرالدین حجازی (منتخب اول نخستین مجلس شورای ملی ایران از حوزه تهران، و نیز نماینده دوره‌های دوم و سوم مجلس تهران، از سخنرانان مذهبی فعال قبل از انقلاب ایران، از جمله از سخنرانان پراقبال حسینیه ارشاد بود.) در سال 1359 به ایتالیا سفر می‌کند و با ادواردو آشنا می‌شود، از او می‌خواهد که یک بار دیگر تشرف خویش را به تشیع اعلام نماید. سپس فخرالدین حجازی نام مهدی را برای او انتخاب می‌کند. او در مکاتبات خود از نام هشام عزیز که سال‌ها از آن استفاده کرده بود، استفاده می‌کرد و در مکالمات خود با دوستان ایرانیش از نام مهدی بهره می‌گرفت.

ادواردو همواره به دنبال این بود که دوستان و بستگانش را با اسلام آشنا کند. به دعوت او دوستش، لوکا گائتانی لاواتلی اسلام آورد و مسلمان شد. او مدتی در ایتالیا منزوی بود و در یک آپارتمان در شهر رم زندگی می‌کرد.او چند بار به ایران سفر کرده و با سید روح الله خمینی و سید علی خامنه‌ای دیدار کرده و به زیارت علی ابن موسی رضا، امام هشتم شیعیان رفت ادواردو تنها خارجی بود که امام پیشانی او را بوسید.
15 نوامبر سال 2000 (24 آبان 1379) جسد ادواردو در زیر پل «ژنرال فرانکو رومانو» پیدا شد، ظاهر قضیه نشان می‌داد که وی از روی پل به پائین پرت شده‌است.

آثار زیادی پیرامون او تهیه شده‌است. از آن جمله فیلم ادواردو است. کتاب‌های زیادی نیز راجع به شخصیت و زندگی او نوشته شده‌است که از آنها می‌توان به کتاب هدیه مسیح (سیری در زندگی ادواردو آنیلی) از انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی اشاره کرد.

ادواردو شرح مسلمان شدنش را چنین می‌گوید: در نیویورک که بودم یک روز در کتابخانه قدم می‌زدم و کتاب‌ها را نگاه می‌کردم چشمم افتاد به قرآن. کنجکاو شدم که ببینم در قرآن چه چیزی آمده‌است. آنرا برداشتم و شروع کردم به ورق زدن و آیاتش را به انگلیسی خواندم، احساس کردم که این کلمات، کلمات نورانی است و نمی‌تواند گفته بشر باشد. خیلی تحت تأثیر قرار گرفتم، آن را امانت گرفتم و بیشتر مطالعه کردم و احساس کردم که آن را می‌فهمم و قبول دارم.

ماجرای ادواردو، تلنگری شد به کسانی که ممکن است به‌ خاطر امکانات مادی، از ارزش‌های والا دوری کنند و حجتی شد برای بسیاری از افراد که مراقب دین خود باشند. لوح فشرده‌ی مستند ادواردو که به شرح زندگی، اسلام آوردن و شهادت او پرداخته و از سیمای جمهوری اسلامی ایران بارها پخش شده، دست‌به‌دست توزیع شده است.
صلوات
یا الله

خداوند روح همه شهدا اسلام را شاد گرداند

اولین باری که اسم ادواردو به گوشم خورد همان اولین باری بود که مستندش از تلویزیون پخش شد...
کوچک بودم!
نه خیلی کوچک؛ ولی آنقدر هم بزرگ نبودم که عقلم به این چیزها برسد!
بعدها بیشتر با او آشنا شدم، مطالعه کردم، پرسیدم...
و هربار که به یادش می افتم فریاد بی صدایم در گلو خفه میشود که آخر چرا ما هیچ کاری از دستمان بر نمی آید؟؟؟
چرا بهشتی و مطهری و رجای و آنیلی ما را میکشند و جز افسوس نصیبی برای ما نیست؟؟؟
چرا آنقدر بزرگ نمیشویم که از خودمان دفاع کنیم؟؟؟
یا شاید آنقدر غرق در روزمرگی شدیم که هر روز را مرگیست برای آرمان هایمان!!!
به خودم میگویم...
چرا؟؟؟
ادواردو نه...
مهدی جان!
شرمنده چشمان معصوم و مظلوم تو ام از اینهمه کوتاهی...