تالار گفتگوی بیداری اندیشه

نقل قول:شکسته شدن سر حضرت زينب با کوبيدن اَن به محمل که دروغ است.
.
.
.
این مطلب نیز دروغ است و در این رابطه می توان بیان داشت که:

.
راوي اين داستان فردي است بنام مسلم جصّاص(گچکار) و او ماجرا را اين‏گونه نقل مي‏کند:‏
.

"من از طرف ابن زياد اجير شده بودم كه دارالاماره‌ی كوفه (و يا به قولي دروازه‌ی شهر) را تعمير و گچ‌كاري كنم. مشغول كار بودم كه هياهويي در شهر بلند شد. دست از كار شستم و به سوي هياهو و ازدحام مردم رفتم. ديدم سرها را بر سر نيزه‌ها كرده‌اند و همراه با اسرا كه در چهل كجاوه بودند، وارد شهر مي‌كنند. زينب دختر علي، عليهماالسلام، خطبه مي‌خواند و مردم كوفه را به باد ملامت گرفته بود كه ناگهان سر حسين، علیه‌السلام، را بالاي نيزه كرده، جلوي كجاوه زينب آوردند. زينب چون چشمش به سر بريده برادر افتاد و ديد كه باد موي محاسن برادرش را گاه به سمت راست و گاه به سمت چپ مي‌برد، از شدت تأثر و ناراحتي سرش را به چوب محمل كوبيد؛ چنانچه خون از زير مقنعه‌اش جاري شد و با چشم گريان رو به برادر كرد و اين اشعار را خواند:
يا هلالاً! لمـّا اسـتتمّ كمالا غالـه خسـفة فابدي غروبا
ما توهّمت يا شقيق فـؤادي كـان هـذا مـقـدّراً مكتوباً
يا اخي فاطم الصغيرة كلّمها فقد كاد قلـبهـا أن يـذوبـا
يا اخي قلبك الشفيق علينا ما لَه قد قسي و صار صليبا ..."
.
.
.
اولاً:‏ از نظر سندي اين داستان شديداً ضعيف است؛ اين مطلب برگرفته از کتابي بنام نورالعين في مشهدالحسين است که نويسندة آن مشخص نيست و تنها برخي آن را به ابراهيم بن محمد نيشابوري اسفرايني نسبت داده‏اند که شخصي اشعري مذهب و شافعي مسلک بوده.‏
بسياري از علما به بي‏اعتباري آن صحّه گذاشته‏اند؛ چنانچه عالم بزرگوار آيت الله حاج ميرزا محمد ارباب در خصوص بي‏اعتبار بودن کتاب نورالعين و بي‏اساس بودن گفته‏هاي مسلم جصّاص تاکيد دارد.‏
.
[b]همچنين محدث بزرگوار مرحوم شيخ عباس قمي صاحب منتهي‏الآمال و مفاتيح الجنان، در اين خصوص مي‏نويسند:‏
[b].
نسبت سر شکستن به حضرت زينب(سلام الله علیها) بعيد است؛ چون ايشان عقيلة بني هاشم و صاحب مقام رضا و تسليم است.‏
وي سپس با استناد به کتابهاي معتبر تاريخي اثبات مي‏کند که اسراي کربلا را بر ناقه‏هاي عريان و بي‏جهاز نشانده بودند و اصلاً محمل و هودجي در کار نبود تا آن حضرت سرش را به آن بکوبد!‏
مشکل دومِ سندي اين روايت، آن است که سلسله سند و راويان آن در هيچ منبعي ذکر نشده است.‏
.
.
ثانياً:‏ همان طور كه در روايات قبل ديديد، اين‏گونه رفتارها مورد نهي حضرات معصومين است؛
.
خصوصاً امام حسين(علیه السلام)، مصيبت ديدگان کربلا را، از چنين اعمالي نهي ‏كرده بودند.
‏ سؤالي كه در اينجا مطرح است، اين است كه اگر امام حسين(علیه السلام) خواهرشان را قسم دادند و حتي تذكر دادند كه مبادا شيطان صبر از کَفَت برُبايد، با اين فرض چطور ممکن است حضرت زينب(سلام الله علیها) اقدام به شكستن سر خود كنند؟!‏
.
آيا تذكرامام حسين در شب عاشورا را فراموش كردند؟!‏ به يقين حضرت زينب(سلام الله علیها) که از اولياي خاص الهي هستند و از علم لدنّي بهره‏ مند بوده اند، ممكن نيست برخلاف تذكّر امام(علیه السلام) چنين عملي را مرتكب شده باشند.‏
لذا با توجه به رواياتي که حضرت زينب (سلام الله علیها) را اسوة صبر، رضا و خويشتن‏داري معرفي کرده اند، قبول چنين وقايعي بسيار سخت ( وغیر ممکن ) است.‏
.
.
ثالثاً:‏ در ضعف مضمون و غير قابل اتکا بودن اين روايت، همين بس که در بيتي از اشعار منتسب به حضرت زينب (سلام الله علیها) در اين روايت، حضرت امام حسين(علیه السلام) به سنگدلي و قساوت قلب متهم شده است؛ بديهي است که معرفت بي‏بديل عقيلة بني‏هاشم اجازه اهانت به امامي چنان والا مقام را ولو با انگيزه تمسّک به صنايع ادبي، قابل توجيه نمي‏داند.‏
.
.
مؤيد اين مطلب آن است كه نه در مورد حضرت زينب(سلام الله علیها) و نه در مورد ساير زنان حرم، نقل نشده كه در سالگرد عاشورا به اعمالي مثل آن اقدام کرده باشند.