تالار گفتگوی بیداری اندیشه

هاتفی ازگوشه میخانه دوش ***گفت ببخشند گنه می بنوش

لطفالهی بکند کار خویش ***مژده رحمت برساند سروش

این خرد خام به میخانه بر*** تا می لعل آوردش خون به جوش

گر چه وصالش نه به کوشش دهند*** هر قدر ای دل که توانی بکوش

لطف خدا بیشتر از جرم ماست *** نکته سربسته چه دانی خموش

گوش من و حلقه گیسوی یار *** روی من و خاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب *** با کرم پادشه عیب پوش

داور دین شاه شجاع آن که کرد *** روح قدس حلقه امرش به گوش

ای ملک العرش مرادش بده *** و از خطر چشم بدش دار گوش