تالار گفتگوی بیداری اندیشه

ما معمولا خیلی نگران جسم مادیمون هستیم که فانیه. نگران این هستیم چی بخوریم ، کم بخوریم، زیاد بخوریم، چی نخوریم. چی بپوشیم زیبا تر به نظر بیام و ....

اما چیزی که کمترین اهمیت رو نزد ما داره روحمونه. به زیباشدنش اهمیت نمیدیم، غذای روح ما علم و دانشه ولی اونطور که باید دغدغه مون نیست. انگار نه انگار که ابد در پیش داریم. اگه بتونیم دانشمون رو تو این دنیا که محلی برای آدم شدنه وسعت بدیم مطمئنا بهره ی بسیاری از فیوضات الهی هم در اینجا، هم در اونجا خواهیم برد.

یه تعبیر جالب شنیده بودم در مورد مرگ اینکه نذارید از این دنیا سقط شده و ناقص به اون دنیا کوچ کنید وقتی سعه ی وجودی پیدا نکنیم اگه لطف الهی هم شامل حالمونم بشه و بخوان فیضی افاضه کنن، چون قابلیت گرفتنشو در خودمون ایجاد نکردیم، از گرفتنش هم محروم میشیم.