تالار گفتگوی بیداری اندیشه

مشاهده تالار در قالب اصلی: زندگی خصوصی ای که می‌تواند مستهجن نباشد!
شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
صفحه: 1 2
زندگی خصوصی ای که می‌تواند مستهجن نباشد!


زندگی خصوصی آقا و خانوم میم و فیلم های دیگری وجود دارند که عده ای آنها را در حد یک فیلم فارسی و مستهجن پایین می آوردند اما آیا این فیلم ها واقعا اینگونه اند؟ و چگونه می توانند مستهجن نباشند؟


سینمای انقلاب اسلامی سینمایی است که می خواهد سینمای دهه 50 ایران نباشد، سینمایی که ایدئولوژی خاصی را دنبال نمی کرد، سینمایی که طعم ابتذال را می چشاند و فرهنگ ایرانی را با خوانش غربی ترجمه می کرد!

[تصویر: 2267150238142867014521922218314923414217711.jpg]

سینمایی که فیلم های آن را فیلم فارسی می گفتند اما با انقلاب اسلامی توقع می رفت که تحول بنیادین در این عرصه نیز دیده شود تا سینما علاوه بر وظیفه تفریحی و سرگرمی خود بتواند زبان گویا و مبلغ ارزش ها و سنت های مردم باشد. نه تنها در داخل بلکه در بیرون مرزهای نیز از عهده این وظیفه برآید. این خواست تا حدودی در داخل محقق شد و سینمای ایران توانست در جهت ترویج ارزش ها نیز حرکت کند. گامی که بیشتر و شاید تا حدودی انحصاری در موضوع دفاع مقدس برداشته شده است اما آیا سینمایی دینی سینمایی است که فقط در دل جبهه ها می رود و در آن یک بازیگر در نقش روحانی حضور دارد؟

سینمای ایران در دهه های اخیر در کنار تلاش خود در ساخت و نمایش فیلم های دینی، به سینمایی بیشتر تفریحی! یا گیشه رسیده است. سینمایی که شاید بتوان با اقتباس از عرصه روزنامه نگاری آن را سینمای زرد نامید یا با تکیه بر تاریخ گذشته سینما آن را سینمای فیلم فارسی دهه هشتادی خواند. در این سینما، فیلم هایی را می بینیم که وقتی در درون ویدئو خانگی وارد می شوند یا گاهی در شبکه های رسانه ملی پخش می شوند مورد سانسور قرار می گیرند! یا اثرات روابط، شخصیت ها و مدهای آن را در ناهنجاری هایی می بینیم که خط قرمزهای گشت ارشادند!

[تصویر: 1801718081178265941190101121213771816554.jpg]

منتقدین سینمای حاضر می گویند که این سینما ظرفیتی دارد به پشتوانه تاریخ ایرانی اسلامی ما، اما مغفول مانده است. می گویند در این زمینه خلاهایی وجود دارد که می توان آنها را با وجود ساخت فیلم هایی با موضوعاتی چون زندگی ائمه اطهار، شهید چمران ،میرزا کوچک خان و سایر شخصیت های ملی و دینی مان برطرف کرد، اما آیا واقعا سینمای انقلاب اسلامی به مثابه یک رسانه دینی تنها دچار چنین خلاهایی است؟

سینمای فیلم فارسی ما در طول این چند سال با فیلم هایی روبرو بوده است که بیش از چند نقد کوچک، با اعتراضات گسترده تری روبرو بوده اند، اعتراض هایی که برخی از فیلم های موجود را در انحراف سینمای ایران، نقاطی عطف و فرزندی ناخلف می دانستند. فیلم های چون من مادر هستم، دعوت، سعادت آباد، زندگی خصوصی آقا و خانم میم و... . فیلم هایی که در سیر ورود به زندگی اجتماعی ایرانیان، از دریچه آسیب های اجتماعی، فرهنگی و خانوادگی وارد شدند و کمی باز تر از فضای گفتمانی موجود و با صراحت این موارد را بیان داشتند. عده ای این فیلم ها را بیش از آنکه در مقام بیان نقد گونه و معترضانه به فضای موجود جامعه بدانند، آن ها را مروج آسیب هایی اجتماعی و بر خلاف ظرفیت و وظایف سینمای انقلاب اسلامی می دانستند. باید دید این یک قضاوت عجولانه و سوگیرانه است یا یک حقیقت مطلق؟!

این نوشتار در پی تایید همه جانبه اینگونه فیلم ها نمی باشد و می خواهد فراتر از جریان یک یا چند فیلم خاص از نگاهی دیگر به وجود اینگونه فیلم ها در سینما بپردازد.

فیلم هایی چون زندگی خصوصی آقا و خانم میم می تواند مستهجن نباشد اگر در نوع ساخت آن بیشتر دقت شود، هدف از ساخت آن با فلسفه سینمای دینی مطابق باشد و در فرم و محتوا به طور آگاهانه یا ناآگاهانه از این دایره خارج نشده باشند

آیا اینگونه ژانرها و قصه ها نمی توانند جزئی از یک رسانه دینی باشند؟ به نظر اینچنین نمی رسد بلکه خلا موجود در سینمای ما در کنار اولویت های اصلی (مانند پرداختن به فرهنگ غنی ملی و دینمان)، وجود نگاه هایی است که در اینگونه فیلم ها وجود دارد. خلا رسانه ای ما فقط داستان صریح انقلاب نیست. در واقع رسانه ای دینی، رسانه ای نیست که فقط به موضوعات دینی چون تاریخ جنگ و روحانیت به گونه مستقیم و تابلودار بپردازد بلکه باید به تمام شئون زندگی انسان توجه کند.

[تصویر: 15724325418830202421396281189932451102.jpg]

نگاه رسانه دینی نگاهی است که در کنار امر به معروف به نهی از منکر هم می پردازد. نگاهی است که همه وظایف تبلیغاتی، تفریحی، اطلاع رسانی، آموزشی و.... را با هم در برگیرد. دین اسلام فقط واجب و حرام ندارد بلکه مباح، مستحب و مکروه هم دارد و یک رسانه انقلابی هم باید اینچنین باشد، به همه ابعاد اجتماعی، سیاسی، عبادی اسلام در بطن خود توجه کند. در سینما، هم باید روحانی ، عبادت ،مسجد و رزمندگان باشند و هم صله رحم، خانواده و حق همسایه! و در کنار این موارد، نهی و نمایش جلوه نازیبای آنچه در احکام شرعی و سبک زندگی دینی ما مکروه و حرام است چون اباحه گری، خیانت،، دروغ و...

فیلم هایی چون دعوت، زندگی خصوصی آقا و خانوم میم، سعادت آباد و من مادر هستم می تواند و باید گام هایی در این زمینه باشند. اگر غیر از نیت بیان آسیب ها برای رفع و ساخت سبک زندگی مطلوب را داشته باشند در راه کج پا گذاشته اند و اگر در این راه بودند باید با رفع ایرادهای موجود شروعی برای یک سینمای دینی در تمام وجوه خود باشند.

[تصویر: 1014524416101021925320820212211181252225103.jpg]

گاهی بیان آسیب های اجتماعی و ناهنجاری ها در غالب فیلم های چون من مادر هستم با اینکه بیان مستقیم از شئونات دینی ندارند اما در پیام رسانی غیر مستقیم و با بیان هنرمندانه می توانند معارف، اخلاقیات و سبک زندگی دینی را رهنمون باشند. اگر تعریف و حیطه سینمای دینی تنها در فیلم هایی چون از کرخه تا راین و.. خلاصه شود با یک سینمای دینی ناقص و شاید کم اثر مواجه خواهیم بود. این کار مانند این است که به فردی فقط خواندن نماز را بیاموزیم و او را از دانستن دیگر جنبه ها مانند حقوق همسایه داری محروم کنیم.

از نقدهایی که به اینگونه فیلم ها وارد می شود، وجود صحنه های مبتذل، مشروبات الکی، روابط خارج از شرع و... .می باشد. مواردی که وجود آنان در ابتدا و در صورت استفاده ابزاری از این موارد برای برتری پیام اصلی که نهی از آسیب های اجتماعی است می تواند مشکل خاصی ایجاد نکند اما عدم برنامه ریزی و کج سلیقگی هایی در استفاده از این امور باعث می شود تا هدف اصلی با مانع روبرو شود و نتیجه مطلوب در مخاطب شکل نگیرد. نباید نمایش یک آسیب اجتماعی شکل افراط گونه و خارج از عرف و شرع به خود گیرد تا آنچه باید از نمایش فیلم محقق شود، حالت عکس پیدا کند. در این صورت به هوای زدودن آسیب ها در دام ترویج شان خواهیم افتاد. باید آنچه در آخر می ماند، دلزدگی مخاطب از آن آسیب اجتماعی باشد که می توان در همان فیلم یا فیلم هایی دیگر برای او راه درست را تعریف کرد و این بسته به برنامه ریزی و محیط ارتباطی ما فرق خواهد داشت.

نباید با روند این فیلم ها برخود حذفی انجام داد بلکه باید آن را اصلاح کرد تا دیگر نه نگاه تک بعدی بر سینمای ما حاکم شود و نه دچار سیاه نمایی و ابتذال شویم
آخر کلام

فیلم هایی چون زندگی خصوصی آقا و خانم میم می تواند مستهجن نباشد اگر در نوع ساخت آن بیشتر دقت شود، هدف از ساخت آن با فلسفه سینمای دینی مطابق باشد و در فرم و محتوا به طور آگاهانه یا ناآگاهانه از این دایره خارج نشده باشند.

[تصویر: 19113523522642021331841862219719541441966.jpg]

این فیلم ها ظرفیت هایی هستند که در کنار سایر اولویت ها باید به نوع نگاه آنان توجه شود و با رفع ایرادات موجود از پتانسیل آنها سود جست.

خلا موجود سینمای ما تنها نگاه مستقیم و ساخت فیلم هایی چون آژانس شیشه ای و یوسف پیامبر نیست بلکه در اولویت های بعدی ساخت اینچنین فیلم ها و پیام رسانی غیر مستقیم در ترویج ارزش ها نیز هست. نباید با روند این فیلم ها برخود حذفی انجام داد بلکه باید آن را اصلاح کرد تا دیگر نه نگاه تک بعدی بر سینمای ما حاکم شود و نه دچار سیاه نمایی و ابتذال شویم.
عطالله باباپور


[/b]
بسم الله الرحمن الرحیم

سینمای انقلاب اسلامی برای پیشرفت و بالنده شدن نیاز به انقلاب سینمای اسلامی دارد
این انقلاب اسلامی به معنی این نیست که رئیس فلان سازمان بچه مسلمان باشد
محتوا باید واقعا اسلامی باشد


نقل قول:سینمایی که ایدئولوژی خاصی را دنبال نمی کرد

اتفاقا تفکر خاصی را دنبال میکرد

اباحی گری + اسلام ستیزی که سیبل آن حجاب+روحانیت بود


نقل قول:خلا موجود سینمای ما تنها نگاه مستقیم و ساخت فیلم هایی چون آژانس شیشه ای و یوسف پیامبر نیست

اتفاقا خود فیلم آژانس شیشه ای هم نقد های جدی بهش هست

نقل قول:سینمای فیلم فارسی ما در طول این چند سال با فیلم هایی روبرو بوده است که بیش از چند نقد کوچک، با اعتراضات گسترده تری روبرو بوده اند، اعتراض هایی که برخی از فیلم های موجود را در انحراف سینمای ایران، نقاطی عطف و فرزندی ناخلف می دانستند. فیلم های چون من مادر هستم، دعوت، سعادت آباد، زندگی خصوصی آقا و خانم میم و... . فیلم هایی که در سیر ورود به زندگی اجتماعی ایرانیان، از دریچه آسیب های اجتماعی، فرهنگی و خانوادگی وارد شدند و کمی باز تر از فضای گفتمانی موجود و با صراحت این موارد را بیان داشتند. عده ای این فیلم ها را بیش از آنکه در مقام بیان نقد گونه و معترضانه به فضای موجود جامعه بدانند، آن ها را مروج آسیب هایی اجتماعی و بر خلاف ظرفیت و وظایف سینمای انقلاب اسلامی می دانستند. باید دید این یک قضاوت عجولانه و سوگیرانه است یا یک حقیقت مطلق؟!

منظور از نقد کوچک و اعتراضات اینه که افرادی که اعتراض کردند ، سواد نداشتند و بقول خیلی از سینماگرا عوام نفهم بودند و تفکر در انصار آنهاست؟
کاری که تو این سالها انجام شد بالا بردن آستانه تحمل مخاطب بود از هر لحاظ
پوشش،برخورد ها،صحبت ها و خیلی موارد دیگه
اگر همین فیلم ها چند سال پیش ساخته میشد همین مردم وزارت ارشاد رو پلمپ میکردن
خیلی آسیب های اجتماعی تو جامعه وجود دارند
مثلا جمعیت بسیار قلیل دو جنسه
حالا بیاییم روش زوم کنیم که آی حق اینا ضایع شد و ...
اصلا سینماگران ما تو جوی بزرگ شدند و الان هم هستند که کلا سطح فکرشون هم در همون حده
توی هالیوود براشون خط مشی تعریف میشه
ظاهرش اینه که آزاد هستند ولی تمام فیلمهاشون با برنامه ساخته میشه
ولی تو ایران طرف سینماگرمون کلا توی یه باغ دیگه داره سیر میکنه و دغدغش نهایتا دغدغه های افرادی هست که تو در بعضی جاها میشینن به همه چی ایراد میگیرن(مثال نزدم که مسخره نشه...)
سینماگر ما دو حالت داره
یا ایرانیه و از مسلمون شدن خودش پشیمونه که بره هزاران متن غنی ادبی کشورمون رو پیاده کنه
از روی اُتلو و دزدمونا چندتا فیلم ساخته شده؟
حالا از رستم و سهراب چندتا ساخته شده؟
بحث اینه که ادعای ایران ایرانشون میشه ولی چیزایی که از خارج بهشون مستقیم یا غیر مستقیم القا میکنن رو میسازن
اگر هم سینماگر ما گوهر مسلمونی خودش رو واقعا قبول داره بیاد این هم موضوع خوب رو اجرا کنه
سبک زندگی که این همه ولی فقیه میگن رو بیان واقعا اجرا کنن
هر زندگی نشون میده ایرانیا رو آدمای بی فرهنگ و بی شعور نشون میده و هزارتا عیب و ایراد بهشون میچسبونن
یک زندگی خوب نشون نداده
کودک امروز از چی الگو بگیره؟
این همه موضوع بعد سینماگر ما بره فیلمها سخیف بسازه
خب بیدار شن دیگه
باید بیدار شد
دیگر نباید خفت

فعلا


الان گشتم دیدم حداقل 80 تا فیلم در مورد داستان اتلو ساخته شده!
سلام
بله سینمای ما از بیس مشکل داره.
بازیگران ما همون بازیگرای زمان شاه هستند ، پس چه فرقی کردند؟
کارکردان ها و بازیگرای ما هم که یکی در میون می رن پناهنده می شن یا اعمال زشت انجام می دن.
کاش حداقل با پول امام زمان این کارها انجام نمی شد!
باید ابتدا یک سری اصول اسلامی تدوین بشه و با تخلف ها برخورد بشه.
حتی باید بریم به سمت سینمایی که کمتر به خانواده مستقیما بپردازه.چون نمیشه روابط خصوصی یک خانواده رو علنا مطرح کرد.همین طور مرد و زن نامحرم حق ندارند مثل زندگی خصوصی شون با هم برخورد کنند.
بنده نقد شما رو راجع به فیلم من مادر هستم و آقا و خانومه میم وارد نمی بینم .
1.در فیلم آقا و خانومه میم ، مردی رو به چالش کشید که داشت خودش رو هماهنگ می کرد با زندگی مدرن اما یه مشکلی اینجا بود ، زندگی مدرن با عقایده سنتی او سازگار نبود .
2.فیلم من مادر هستم هم داشت زندگیه چند تا خانواده سکولار و مدرن رو نشون می داد که دارن توی لجن خودشون دست و پا می زنن... جیرانیه بنده خدا داره می کوبه به طبقه ی مدرن که اتفاقا خودش هم جزو اونهاست ، به جای دستت درد نکنه...
3.شما که نگرانه وضع لباس اینها هستین و به جای این که بعد نماز جمعه برین راهپیمایی که فیلم من ماذر هستم رو بیارین پایین ، یه نگاه به فیلم رسوایی ، عامل انقلابی خودمون بنداز، به شاکر دوست نگاه کن.
به نظر من رسوایی از من مادر هستم هم ایروتیک تره ......
نقل قول:به نظر من رسوایی از من مادر هستم هم ایروتیک تره ......

تعریف شما از فیلم اروتیک چیه؟

البته من قصد دفاع از ده نمکی رو ندارم.

میدونید محتوای اروتیک شامل چه چیزایی میشه؟
(۹/مهر/۹۲ ۲:۱۵)تلمیخا نوشته است: [ -> ]تعریف شما از فیلم اروتیک چیه؟

البته من قصد دفاع از ده نمکی رو ندارم.

میدونید محتوای اروتیک شامل چه چیزایی میشه؟

من که نمیدونم ایروتیک چیه ولی رسوایی افتضاح بود. اون چه وضعیه؟

من چشامو بستم فیلمو دیدمBig Grin

چه آرایش زننده ای...
جور دیگه ای هم میشد کار کرد....
اروتیک یعنی شهوانی


من هم موافق این جور آرایش ها نیستم


ولی یک موقع داستان طوریست که بدون هیچ آرایشی محتوایش بدتر از چنین فیلمیست


همه چیز در ظاهر خلاصه نمی شود


در واقع داستان هایی که از لحاظ اروتیک خیلی عمقی تر هستند تقریبا بدون هیچ آرایش یا صحنه ای هستند ولی خود داستان شیطانی نوشته می شود

[/b]
توی فیلم ، خانومه الناز شاکر دوست ، هر ده دقیقه یه بار به حاجیه میگه : شما امشب رو بزار خونت بمونم ، یکی طلبت!!! از خجالتت در مییام !!!!! دیگه از این ضایع تر ندیده بودم !!!!!
البته من توی جشنواره این رو دیدم و نمی دونم رو پرده یا سی دی چه بلایی سرش اومد، ما بچه مذهبی ها رو جمع کرده بودن توی سینما قلهک، حالا نمی دونم برای راحتی ما این کار رو کرده بودن یا راحتیه بچه های بالا که تو برج میلاد جمع شده بودن !!!!!! خلاصه کنم که بعد این فیلم ، ده نمکی اومد برای جلسه نقد و بررسی. بهش گفتن که فیلمت جنسی بود . گفت یعنی شما اذیت شدین؟؟؟ همه یه صدا گفتن بله . ده نمکی گفت : مشکل از خودتونه ، یه فکری به حال خودتون بکنید !!!!!!! نصف سالون به خاطر این توهین رفتن بیرون که من هم جزوشون بودم ...

البته فیلم به جز ایروتیک بودن ، مشکل زیاد داره ...
1. فیلم داره متعه ( صیغه ) رو می زنه ، شریفی نیا دوست داره این رو صیغه کنه ، ولی شاکردوست ترجیح میده ، مردم اون رو بد کاره تصور بکنند ، ولی زیر پرچمه حاجیه نره!!!!!
2. عوام ناس توی فیلم، از بز هم کمترن! چرا ؟ چون که هر کس بلند حرف بزنه دنبالش راه می افتن ، شعار میدن ، شیشه می شکونن. در ادامه هم الناز شاکر دوست بلند گو رو دست می گیره و حرف میزنه و طبیعتا مردم باز قانع میشن/ اگه شما یه ذره شعور تو اینا دیدی ، من هم دیدم...
3. وقتی آخوند رو اینجوری تصویر می کنه که می تونه پشت سرش رو ببینه ، غیب بگه و پیش گویی کنه، می دونین چه اتفاقی می افته ؟؟؟؟؟ جواب اینه که : توقع ما از آخوند ها میره بالا و فکر می کنیم یه آخونده خوب اونیه که مثل اکبر عبدی باشه . بعد جلوی یه حاج آقا رو می گیری به اون میگی :شما از آینده خبر داری ؟ میگه نه! می تونی پشت سرت رو ببینی ؟ میگه نه! تو دلت میگی : پس این به چه دردی می خوره!!!!!!!!
4. فیلم هنوز فرم فیلم فارسی رو داره . یه حاجی بازاری که چشمش دنباله ناموسه مردمه ، یه آدمه خوب ، و یه دختر ، که آدم خوبه همیشه دختره رو از دسته حاجی بازاری نجات میده . کوبیدنه حاجی بازاری ها ماله زمانه قبله انقلابه ، این آقای ده نمکی با خودش نمی گه که زمانه جنگ ، جوون های ما با پوله کی داشتن از این مملکت دفاع می کردن ، ما به این حاجی بازاری ها مدیوونیم ولی هنوز هم کلیشه ی این بد بخت ها از توی فیلم هامون پاک نشده .....
نقل قول:
عوام ناس توی فیلم، از بز هم کمترن! چرا ؟

خب این حقیقته!(نه با لفظی که گفتید)
مردم عمدتا حزب باد هستند!
به امضای بنده توجه کنید

نقل قول:
وقتی آخوند رو اینجوری تصویر می کنه که می تونه پشت سرش رو ببینه ، غیب بگه و پیش گویی کنه، می دونین چه اتفاقی می افته ؟؟؟؟؟ جواب اینه که : توقع ما از آخوند ها میره بالا و فکر می کنیم یه آخونده خوب اونیه که مثل اکبر عبدی باشه . بعد جلوی یه حاج آقا رو می گیری به اون میگی :شما از آینده خبر داری ؟ میگه نه! می تونی پشت سرت رو ببینی ؟ میگه نه! تو دلت میگی : پس این به چه دردی می خوره!!!!!!!!

با این موافق نیستم
فیلم نگفته همه اینطور هستند
کسی که توانایی دارد هم از توانایی های خودش چیزی نمی گوید

این تاپیک هم شد تاپیک نقد رسوایی!!!
1.عوام الناس این همه هم یارو نیستن دیگه به خدا...
نقل قول:کسی که توانایی دارد هم از توانایی های خودش چیزی نمی گوید
2.قربونه دهنت برم ، شما هم داری حرف من رو می زنی ولی باز هم مخالفه منی. آدمی که به این درجه رسیده که واسه مردم دیوید کاپر فیلد بازی در نمیاره....
3.شما درست فرمودید ، اینجا تاپیک نقد رسوایی نبود ولی کشیده شد به اینجا، آخه حرصم می گیره وقتی می بینم اون هایی که واسه من مادر هستم موضع می گیرند ، واسه رسوایی ، ایستاده کف می زنند!!!!!!!!!!!
صفحه: 1 2
آدرس های مرجع