تالار گفتگوی بیداری اندیشه

کلا یا نخوندی مباحث رو یا دقت نکردی . شورا در اسلام هست . در قران هم هست . اما در مورد خلافت نیست .
ایه شورا در مورد چی بود ؟ خلافت ؟ شما که میگی حتما باید در قران باشه کجای ایه نوشته خلافت . ن.شته در امر خودتون با خودتون مشورت کنید
ولی از اونور میگه در امر خدا خودش خلیفه و امام میاره

اصلا رفتی بخونی خلافت و امامت یعنی چی؟ رفتی بخونی مثال های قرانی این ۲ تا رو؟
در مورد اثبات امامت و اسم اوردن دیامبر بحث ادامه داره و دلایل زیادی باقی مونده

در مورد شورا اثبات شد شورایی نبوده و یک چند نفر محدودی بودن ؟؟؟

شما هم بمونید تا هر وقت مایلید . اینها تصمیم خودتونه .

موفق باشی

ادامه بحث

استنادات و اعترافات علمای اهل سنت ( پیروان 4 مکتب مالکی - حنفی - شافعی - حنبلی ) ادامه دارد...

سلام
دوستان ان شا الله دیگه تو مباحث بحث وقتی سر حدیث غدیر که میرسه دیگه این دو ایراد که این حدیث به تواتر ( معنوی و لفظ ) نرسیده رو دیگه مطرح نکنند و هم اینکه حداقل دوستان اهل سنت که دنبال حقیقت هستن کمی با تامل به مطالب بزرگان خودشون در این موارد دقت کنن.
کسی قرار نیست با اجبار شیعه بشه اما قرار هم نیست سکوت کنیم پاسخی ندیم ،اما شیعه عقیدش رو با مباحثه مطرح میکنه نه با چیز دیگه.

بسم الله الرحمن الرحیم
در ابتدای بحث
مولی که در حدیث خطبه غدیر از مواردی اختلافی بین نظر و عقیده علمای شیعه و اهل سنت هست جا داره که روش بحث کار بشه تا شبهات رفع بشه.
با توجه به مطالبی که در این بحث بصورت سلسله و مرتبت با هم به گفتگو میپردازیم ، مورد توجه و استفاده دوستان قرار بگیره.

نه تنها اهل لغت تصريح كرده‌اند كه كلمه «مولي» به معناي «أولي» مي‌آيد ؛ بلكه اكثر دانشمندان و بزرگاني كه در تشريح و تفسير آيات كتاب مقدس ما مسلمانان قرآن كريم قلم فرسائي كرده و زحماتي ارزشمند متحمل شده‌اند نيز بر اين مطلب تصريح كرده‌اند ، كه نام پانزده تن از آنان را مشاهده مي‌كنيد : 1 . محمد بن اسماعيل بخاري (متوفاي 256هـ) : وي در تفسير سوره حديد مي‌نويسد : باب تفسير سُورَةُ الْحَدِيدِ قال مُجَاهِدٌ ... «مَوْلَاكُمْ» أَوْلَى بِكُمْ . مجاهد گفته است : (مولاكم) به معناي (اولي) و برتر به شما است . البخاري الجعفي ، محمد بن إسماعيل أبو عبدالله (متوفاي256هـ) ، صحيح البخاري ، ج 4 ص 1358 ، تحقيق د. مصطفى ديب البغا ، ناشر : دار ابن كثير ، اليمامة - بيروت ، الطبعة : الثالثة ، 1407 - 1987 . ابن حجر عسقلاني در شرح اين مطلب مي‌نويسد :

قوله مولاكم أولى بكم قال الفراء في قوله تعالى «مأواكم النار هي مولاكم» يعني أولى بكم وكذا قال أبو عبيدة وفي بعض نسخ البخاري هو أولي بكم وكذا هو في كلام أبي عبيدة .

فراء در توضيح آيه شريفه : (ماواكم النار هي مولاكم) گفته است : مولي به معناي اولي و برتر به شما است ، ابوعبيده نيز چنين گفته است و در بعضي از نسخه‌هاي بخاري به معناي «او اولي به شما است» آمده است ، و همچنين است در سخن ابوعبيده .

العسقلاني الشافعي ، أحمد بن علي بن حجر أبو الفضل (متوفاي852هـ) ، فتح الباري شرح صحيح البخاري ، ج 8 ، ص 628 ، تحقيق : محب الدين الخطيب ، ناشر : دار المعرفة - بيروت . و عيني نيز در عمدة القاري مولا را به معناي اولي تفسير كرده ومي‌نويسد : مَوْلاكُمْ أوْلَى بِكُمْ . أشار به إلى قوله تعالى : «مأواكم النار هي مولاكم» ( الحديد : 51 ) أي : ( أولى بكم ) كذا قاله الفراء وأبو عبيدة وفي بعض النسخ : مولاكم هو أولى بكم ، وكذا وقع في كلام أبي عبيدة . العيني ، بدر الدين محمود بن أحمد (متوفاي855هـ) ، عمدة القاري شرح صحيح البخاري ، ج 19 ، ص 628 ، ناشر : دار إحياء التراث العربي – بيروت . 2 . أبو عبد الرحمن سلمي (متوفاي 412هـ) : وي كه از مشاهير قرن پنجم هجري به حساب مي‌آيد در تفسير آيه «هي مولاكم» مي‌نويسد : «مأواكم النار هي مولاكم» أي أولى الأشياء بكم واقربها إليكم . جايگاه شما آتش است ؛ يعني سزاوار تر و نزديكترين چيزها به شما است .

السلمي ، أبو عبد الرحمن محمد بن الحسين بن موسى الأزدي (متوفاي412هـ) ، تفسير السلمي وهو حقائق التفسير ، ج 2 ، ص 309 ، تحقيق : سيد عمران ، ناشر : دار الكتب العلمية - لبنان/ بيروت ، الطبعة : الأولى ، 1421هـ - 2001م .

3 . أبو القاسم القشيري (متوفاي 465هـ) : أبو القاسم قشيري نيز در تفسير آيه «هي مولاكم» مولا را به اَولي معني كرده است : و «هي مولاكم» أي هي أوْلَى بكم .

القشيري النيسابوري الشافعي ، أبو القاسم عبد الكريم بن هوازن بن عبد الملك، تفسير القشيري المسمى لطائف الإشارات ، ج 3 ، ص 380 ، ، تحقيق : عبد اللطيف حسن عبد الرحمن ، ناشر : دار الكتب العلمية - بيروت /لبنان ، الطبعة : الأولى ، 1420هـ ـ 2000م .

4 . علي بن احمد واحدي (متوفاي 468هـ) : واحدي ، مفسر مشهور اهل سنت در اين باره مي‌نويسد : مأواكم النار ( منزلكم النار ) هي مولاكم ( أولى بكم ) جايگاه ومنزل شما است، يعني آتش سزاوار و اولي براي شما است.

الواحدي ، علي بن أحمد أبو الحسن (متوفاي468هـ) ، الوجيز في تفسير الكتاب العزيز ، ج 2 ، ص 1068 ، اسم المؤلف: تحقيق : صفوان عدنان داوودي ، ناشر : دار القلم , الدار الشامية - دمشق , بيروت ، الطبعة : الأولى ، 1415هـ .

5 . محمد بن فتوح حميدي (متوفاي 488هـ) :

حميدي ، محدث و مفسر سني ، صاحب كتاب الجمع بين الصحيحين در باره معناي كلمه مولي مي‌گويد :

ومنه قوله «ذلك بأن الله مولى الذين آمنوا » أي وليهم والقائم بأمورهم والمولى الأولى بك ودليله قوله « مأواكم النار هي مولاكم » أي هي أولى بكم .

از مواردي كه مولي به معناي اولي آمده اين آيه است كه فرمود : »اين به خاطر آن است كه خداوند مولاي مؤمنان است» ؛ يعني سرپرست و مسؤول كارهاي شما است ، و مولي در اين آيه به معناي اولي و سزاوار به تو است ، دليل بر اين معني سخن خداوند در اين آيه است ، جايگاه شما آتش است ، آتش مولاي شما است ؛ يعني اولي و برتر و شايسته براي شما است.

الحميدي الأزدي ، محمد بن أبي نصر فتوح بن عبد الله بن فتوح بن حميد بن بن يصل (متوفاي488هـ) ، تفسير غريب ما في الصحيحين البخاري ومسلم ، ج 1 ، ص 322 ، تحقيق : الدكتورة : زبيدة محمد سعيد عبد العزيز ، ناشر : مكتبة السنة - القاهرة - مصر ، الطبعة : الأولى ، 1415هـ – 1995م .

6 . ابن عطيه اندلسي (متوفاي 546هـ) : ابن عطيه اندلسي ، مفسر و اديب نامور سني در تفسيرش مي‌نويسد : وقوله «هي مولاكم» قال المفسرون: معناه هي اولى بكم . مفسران در باره (هي مولاكم) گفته‌اند : معناي آن اين است كه آتش براي شما اولي است .

الأندلسي ، أبو محمد عبد الحق بن غالب بن عطية ، المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز ، ج 5 ، ص 263 ، تحقيق : عبد السلام عبد الشافي محمد ، ناشر : دار الكتب العلمية - لبنان ، الطبعة : الاولى ، 1413هـ- 1993م .

7 . بيضاوي (متوفاي 685هـ) : عبد الله بن عمر بيضاوي در تفسير آيه «هي مولاكم» آن را به اولي گرفته و مي‌نويسد : «هي مولاكم» هي أولى بكم كقول لبيد : فغدت كلا الفرجين تحسب * أنه مولى المخافة خلفها وأمامها . البيضاوي ، ناصر الدين أبو الخير عبدالله بن عمر بن محمد (متوفاي685هـ) ، أنوار التنزيل وأسرار التأويل (تفسير البيضاوي) ، ج 5 ، ص 300 ، ناشر : دار الفكر – بيروت . 8 . أبو عبد الله قرطبي (متوفاي 671هـ) :

قرطبي ، مفسر پرآوازه اهل سنت ، از كساني است كه «مولي» را به معناي «اولي» گرفته و تصريح مي‌كند كه مولي به معناي كسي است كه سرپرست و متولي مصالح انسان باشد، سپس در باره كسي كه همراه چيزي باشد استعمال شده است:

( هي مولاكم ) أي أولى بكم والمولى من يتولى مصالح الإنسان ثم استعمل فيمن كان ملازما للشيء .

الأنصاري القرطبي ، أبو عبد الله محمد بن أحمد (متوفاي671 ، الجامع لأحكام القرآن ، ج 17 ، ص 248 ، ناشر : دار الشعب – القاهرة .

9. نسفي (متوفاي 710هـ) :

نسفي ، مفسر مشهور اهل سنت و صاحب كتاب عقائد النسفيه كه از كتاب‌هاي درسي حوزه‌هاي علميه اهل سنت است ، كلمه «مولي» را به اولي تفسير كرده و مي‌گويد :

«هي مولاكم» هي أولى بكم . النسفي ، أبي البركات عبد الله ابن أحمد بن محمود (متوفاي710 هـ)، تفسير النسفي ، ج 4 ، ص 217 . 10 . علاء الدين خازن (متوفاي 725هـ) : وي در تفسير آيه «هي مولاكم» مي‌گويد : «هي مولاكم» أي وليكم وقيل هي أولى بكم . اين مولاي شما است يعني سرپرست، وگفته شده اولي و برتر به شما است. 11 . سعد الدين تفتازاني (متوفاي791هـ) : 12 . فيروز آبادي ، متوفاي 817هـ) : 13 . ابن عادل حنبلي (متوفاي880هـ) : 14 . جلال الدين محمد بن احمد المحلي (متوفاي 854هـ) : 15 . محمد علي شوكاني (متوفاي 1250هـ) :

سلام
اللهم صلی علی محمد و آل محمد
قبل از ورود به بحث میخوام دوستان بحث رو دقیق مطالعه بفرمایند تا در اخر به پرسشی که مطرح میکنم پاسخ بدند به خودشون که ...
متن رو بخونین بعد سوال رو

حالا ایها رو خوندین؟ ممکنه بعضی از همکاران بگن که از کجا معلوم ایم متون صحیح و کتابها صحیح باشه ، این دیگه بار صحتش تا جایی که نیاز بود گفته شد و برسی شده که بیان میشه ولی برای ردش باید شمای منکر این مطالب دلیل بیاری.
و اما سوال
با وجود استعمال فراوان واژه « وليّ » در فرهنگ ادبي پيروان مكتب خلفا و استفاده از آن در معناي جانشيني و حاكميت، و دلالت صريح آن بر نيابت و رهبري مردم ، چرا وقتي كه نوبت به پيروان مكتب اهل بيت مي رسد با تمام توان كوشش مي كنند تا با تحريف و تاويل غير عالمانه معناي درست و واقعي اين واژه را تغيير دهند؟ و يا چون نام علي عليه السلام به ميان مي آيد حساسيتها بر انگيخته مي شود، ومغزها و قلمها به تكاپو مي افتد و در اين مورد هم مانند ديگر جريانات تاريخي حقايق را نا جوانمردانه انكار و واژه اي به اين روشني و وضوح را از محتواي اصلي بيگانه مي كنند، آيا شما مي دانيد چرا؟ پس به ما هم بگوئيد چرا؟
ان شا لله در بحث بعدی به چند سوال و موضوع استناد به این خطبه توسط امیر المومنین میپردازیم.
[/b]

سلام
یکی از سوالات که اهل سنت خیلی زیبا مطرح میکنند

امروز، با قبول ولايت من و به خلافت نشستن من، حق به حق‌دار رسيد و حقيقت به جاي اصليش برگشت. همه اينها از علماي اهل سنت هستند و هيچ كدام شيعه نيستند. اميرالمؤمنين (عليه السلام) خطاب به آقاي ابوبكر و يارانش فرمود: تأخذونه منا اهل البيت غصبا. شما اين خلافت را از ما اهل بيت به غصب داريد مي گيريد. اصحاب من مثل ستارگان هستند، به هر كدام كه اقتداء كنيد، هدايت مي‌شويد . چه زود بر پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) دروغ بستيد! و لكنك استبددت علينا بالأمر تو در امر خلافت، در حق ما اهل بيت و من، استبداد و ظلم كردي. صحيح بخاري، ج5، ص83 - صحيح مسلم، ج5، ص154 صحيح بخاري، ج5، ص83 - صحيح مسلم، ج5، ص154 اولا: اما اينكه چرا اميرالمؤمنين (عليه السلام) براي گرفتن حق خود، قيام نكرد؟ حضرت نوح (عليه السلام) در برابر آن همه جنايات، مي‌گويد: اگر من نيروي كمكي داشتم، در برابر آنها قيام مي كردم. اميرالمؤمنين (عليه السلام) در خطبه شقشقيه مي فرمايد: من فكر كردم كه چه كار كنم؟ آيا با دست خالي قيام كنم يا صبر كنم بر يك ظلمي كه: يهرم فيها الكبير و يشيب فيها الصغير، فرأيت أن الصبر على هاتا أحجى، فصبرت و في العين قذى. نهج البلاغه صبحي صالح، ص48 در خطبه 217 مي فرمايد: در برخي منابع آمده كه: فلم يستجب الا اربعه. و همچنين در عبارات ديگر از آن حضرت نقل شده كه: لو وجدت اربعين رجلا لما كففت يدي. اشعث بن قيس به حضرت علي (عليه السلام) اعتراض كرد و گفت: ثانيا: شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد، ج1، ص307

مابقی سوالات در روزهای اینده.

سلام
در ادامه بحث این سوالات و شبهات چند شبهه هست که :
اگر به قول شيعه در غدير خم چندين هزار نفر حضور داشتند ، چرا بعد رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) با ابوبكر بيعت كردند ؟ آيا همه اين افراد ، سخنان رسول خدا را آن‌هم بعد از چند روز فراموش كردند ؟
پاسخ :
هيچ يك از كساني كه در واقعه غدير خم حضور داشتند ، سخنان رسول خدا را فراموش نكرده بودند ؛
بلكه :
1-برخي به خاطر ترس از جان و مال
2-برخي ديگر به خاطر حبّ دنيا و رياست
3- برخی به خاطر بغض و كينه‌اي كه از امير المؤمنين عليه السلام در سينه داشتند ،خود را به فراموشي زدند .
چنانچه غزالي ، عالم مشهور اهل سنت در باره پيمان شكني عمر بن خطاب مي‌گويد :
من خطبته في يوم غديرحم باتفاق الجميع وهو يقول: « من كنت مولاه فعلي مولاه » فقال عمر بخ بخ يا أبا الحسن لقد أصبحت مولاي ومولى كل مولى فهذا تسليم ورضى وتحكيم ثم بعد هذا غلب الهوى تحب الرياسة وحمل عمود الخلافة وعقود النبوة وخفقان الهوى في قعقعة الرايات واشتباك ازدحام الخيول وفتح الأمصار وسقاهم كأس الهوى فعادوا إلى الخلاف الأول: فنبذوه وراء ظهورهم واشتروا به ثمناً قليلا.
سر العالمين وكشف ما في الدارين ، ابوحامد غزالي ، ج1 ، ص4 ، باب في ترتيب الخلافة والمملكة
از خطبه‌هاي رسول گرامي اسلام (صلي الله عليه وآله وسلم) خطبه آن حضرت به اتفاق همه مسلمانان در روز عيد غدير خم است كه در آن فرمود : هر كس من مولا و سرپرست او هستم ، علي مولا و سرپرست او است . عمر پس از اين فرمايش رسول خدا (صلي الله عليه وآله وسلم) به علي (عليه السلام) اين گونه تبريك گفت :
«افتخار ، افتخار اي ابوالحسن ، تو اكنون مولا و رهبر من و هر مولاي ديگري هستي .»
اين سخن عمر حكايت از تسليم او در برابر فرمان پيامبر و امامت و رهبري علي (عليه السلام) و نشانه رضايتش از انتخاب علي (عليه السلام) به رهبري امت دارد ؛ اما پس از گذشت آن روز‌ها ، عمر تحت تأثير هواي نفس و علاقه به رياست و رهبري خودش قرار گرفت و استوانه خلافت را از مكان اصلي تغيير داد و با لشكر كشي‌ها ، برافراشتن پرچم‌ها و گشودن سرزمين‌هاي ديگر ، راه امت را به اختلاف و بازگشت به دوران جاهلي هموار كرد و [مصداق اين آيه قرآن شد :]
پس، آن [عهد] را پشتِ سرِ خود انداختند و در برابر آن ، بهايى ناچيز به دست آوردند، و چه بد معامله‏اى كردند.
البته ذهبي ، يكي ديگر از بزرگان اهل سنت ، همين مطلب را از غزالي نقل كرده‌ ؛ اما مثل هميشه دستان امانت‌دارش تغييراتي را به نفع عمر بن الخطاب اعمال كرده است .
رك : سير أعلام النبلاء، ج 19، ص 328 ، ترجمه ابوحامد غزالي .
ضمن اين كه بسياري از مسلمانان ؛ همانند فاطمه زهرا ، سعد بن عباده و ... تا آخر عمر و برخي ديگر تا ماهها بعد با ابوبكر بيعت نكردند ؛ ولي بعد از آن كه ابوبكر به قدرت كامل رسيد ، با زور شمشير و سرنيزه مخالفين را مجبور به بيعت كردند .
چنانچه محمد بن اسماعيل بخاري در صحيح ترين كتاب اهل سنت بعد از قرآن در باره عدم بيعت حضرت زهرا سلام الله عليها و ناراحتي آن حضرت از دست ابوبكر مي‌نويسد :
فَغَضِبَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ - صلى الله عليه وسلم - فَهَجَرَتْ أَبَا بَكْرٍ ، فَلَمْ تَزَلْ مُهَاجِرَتَهُ حَتَّى تُوُفِّيَت .
صحيح البخارى ، ج4 ، ص42، ح 2862.
فاطمه دختر رسول خدا (صلي الله عليه وآله وسلم) از دست ابوبكر ناراحت شد ، و تا زماني كه از دنيا نرفته بود ، از دست او ناراحت بود .
و نيز در باره تخلف بسياري ديگر از صحابه مي‌نويسد :
حِينَ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِيَّهُ - صلى الله عليه وسلم - إِلاَّ أَنَّ الأَنْصَارَ خَالَفُونَا وَاجْتَمَعُوا بِأَسْرِهِمْ فِى سَقِيفَةِ بَنِى سَاعِدَةَ ، وَخَالَفَ عَنَّا عَلِىٌّ وَالزُّبَيْرُ وَمَنْ مَعَهُمَا .
صحيح بخاري ، ج8 ، ص 26 ، كتاب المحاربين .
زماني كه رسول خدا (صلي الله عليه وآله وسلم) از دنيا رفت ، تمامي انصار باما مخالفت كردند و در سقيفه بني ساعده جمع شدند ، و نيز علي (عليه السلام) و زبير و كساني كه همراه آن‌ها بودند ، با ما مخالفت كردند .
=====================================================
دلایل ریشه ای که چرا مردم (صحابه) با توجه به جریان مهم غدیر،علی(علیه السلام) را انتخاب نکردند
الف-کینه داشتن و بد بودن قریش با بنی هاشم :
1-تاریخ نشان میدهد که قریش همیشه با بنی هاشم بد بود و حتی در زمان حیات پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) هم با صراحت یا کنایه و یا اشاره آنها را اذیت میکردند
ینابیع الموده ص156و157و2220
روزی رسول الله (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمودند:
عده ای هستند که مرا در باره اهل بیتم اذیت می کنند پس انصار قیام کرده ومسلح وآماده جنگ شدند
و از محب طبری و بزاز نقل کرده که روزی قریش بر بنی هاشم عیب جویی کرده و گفتند: درخت گاهی در مزبله می روید (یعنی نعوذ باالله کنایه به پیامبر است که از بنی هاشم در آمده است) که این سخن رسول الله (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) را غضبناک نمود.
ینابیع الموده ص156و157و2220
به همین اصل قهرا قریش از خلافت بنی هاشم راضی نبودند و می کوشیدند که خلافت را از بنی هاشم بگیرند
شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج3/ص283-ینابیع الموده ص273
2- عمر ابن خطاب :قسم به خدا ای ابن عباس حقیقتا علی (پسر عموی تو )سزاوارترین مردم است به خلافت و لکن قریش نمی تواند او را ببیند
تاریخ یعقوبی ج2/ص137
3- در جریان جیش یمن ،«بریده» را وادار کردند که پیش پیامبر از علی شکایت نمایند تا بدین وسیله محبت پیامبر نسبت به علی کم شود.
ینابیع الموده ص226و253
4-پیامبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم): اهل بیت من بعد از من از دست امت کشتارها و دربدری ها خواهند دید.
النصائح الکافیه ص111-ینابیع الموده ص111
5-علی (علیه السلام) فرمودند:قریش (مهاجرین) هر کینه وعداوتی که با پیامبر داشتند در باره من اظهار نمودند و در باره اولاد من نیز اعمال خواهند کرد. مرا با قریش چه کار بود من با آنها به امر خدا و رسولش جنگیدم.
ینابیع الموده ص111

ب-کم بودن سن حضرت علی (علیه السلام)
ابن عباس به نقل از عمر ابن الخطاب :
من بطور مسلم علی را مظلوم می دانم و مهاجرین از علی اعراض ننمودند مگر بجهت اینکه سنش را کم دیدند.
شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج2/ص18-تاریخ طبری ج3/ص288-الغدیر ج7/ص79و80

ج-اهل سازش ونرمش نبودن علی (علیه السلام)
1-مردم بخصوص مهاجرین می دانستند که علی (علیه السلام) در اجرا احکام مصالحه وگذشت ندارد واهل سازش ونرمش نیست(درشت وریز نمی شناسد وپارتی قبول نمی کند)واگر روی کار بیاید برایشان دشوار خواهد بود.
عمر خود بر این موضوع تصریح کرده می گوید :
بخدا اگر علی زمامدار مسلمانها شود آنها را به راه راست وا می دارد ومردم را بحق مواخذه می کند که تلخ است وقهرا علیه او قیام خواهند کرد.
شیعه/علامه طباطبائی /ص295 بخش توضیحات


د- برنامه از پیش تائین شده با توجه به کینه ها نسبت به علی وآل رسول (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم)
1-مسلما برنامه ازپیش چیده شده بود زیرا با نبود همه صحابه باین سرعت به دنبال انتخاب خلیفه نمی شدند چون گیریم که رسول خدا (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) بدون نگرانی از اختلاف امت بعد از خودش انتخاب جانشین را به مردم واگذار کرد یعنی به متانت و آرامش وبالا بودن سطح معرفت صحابه را اعتقاد داشت که با آرامش بعد از مراسم تدفینش همه با هم مینشینند وفرد اصلح را انتخاب می کنند ولی چرا این امید واعتقاد رسول خدا را نادیده گرفتند وبا آن سرعت که هنوز پیکر مطهر رسول خدا در حال غسل وکفن بود عده ای صحنه را ترک کردند و به قول اهل سنت احساس خطر کردند که نکند اسلام دچار هرج ومرج شود وبه دنبال خلیفه تراشی رفتند عجیب است این عده این احساس مسئولیت وخطر را برای دین کردند ولی رسول خدا(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) که صاحب دین است متوجه نشد که امکان دارد بعد از خودش هرج ومرج شود وامت را به حال خود گذاشت اصلا این مطلب با این موضوع رسالت نبی اسلام را زیر سئوال میبرد که فقط به فکر قدرت رسیدن وحاکمیت خود بود که امت را به حال خود رها نمود.
2-وقتی علی (علیه السلام) را برای بیعت با ابوبکر آورده بودند رو به عمر کرد وفرمود:شیر را بدوش که نصفش مال توست امروز برای ابوبکر بیعت بگیر تا فردا آنرا به تو برگرداند
الامامه والسیاسه ج2-شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج2/ص5
3- حتی در اواخر عمر ابوبکر و انتخاب جانشین از سوی وی همه کارها طوری برنامه ریزی شده بود که خلافت به علی (علیه السلام) نرسد حتی در جریان شورای 6 نفره عمر وقتی که علی(علیه السلام) از خانه عمر بیرون آمد رو به عباس کرد وفرمود خلافت به من نمیرسد – همه این قرائن می رساند که برنامه تعیین خلیفه چه در زمان ابوبکر وچه در زمان عمر از قبل تعیین شده بود که فقط علی(علیه السلام)به حکومت نرسد.

ه- اعتقاد به اینکه خلافت ونبوت در یک خاندان جمع نمی شود
که این خلاف سخن قرآن است چون عهد ولایت را در خاندان ابراهیم(علیه السلام) به شرط عدم ظلم قرار داده بود.پس این سخن کاملا غلط است.
====================================================
ادامه داره این مباحث....

---

این بند ه رو طبق احادیث از نقل قول صحابه رسول خدا هست.
این حرف که نبوت و خلافت در یک خانه جمع نمیشه رو در ماجرای سقیفه خلیفه دوم نقل میکنن : لا يجتمع النبوه والملك في اهل بيت واحد .
جا داره اینجا بگیم اگه این حدیث درست باشه پس موضوع حضرت داوود و سلیمان و نمونه هایی که در تاریخ و .... موجود هست.
حالا یکی مباحثی که تو مورد شورا برای اجکاع و موضوع شورا میگن چون حدیث نقل کردن که توش گفته شده : ( ولا تجتمع أمتي على ضلال أو على خطأ ) /
حالا دقت کنین که ، بحث نبوت و خلافت تو یک خانه جمع نمیشه چطور تو بحث شورا ( برای انتخاب فرد خلیفه بعد از عمر بن الخطاب ) ، این نبوت و خلافت با هم جمع میشه؟
خواستم این رو تاکید کنم که چطور میشه در اول راه نبوت و خلافت یک جا جمع نمیشه ، ولی بعد از گرفتن حق و انحراف و ... این نبوت و خلافت رو باهم جمع میکنن.
یک توضیحی کلی براتون قرار میدم که برای دوستان اهل کتاب اشنا تر هست
يكي از اشكالاتي كه برخلاف اميرالمومنين(علیه السلام) داشتند، اين بود كه خلافت و نبوت بايكديگر در يك خاندان جمع نمي‌شود. فلهذا رسول خدا و اميرالمومنين ـ عليهما الصلاه والسلام ـ كه هردو ازيك خاندان هستند نمي‌توانند هم نبوت و هم خلافت را دارا باشند. و چون نبوت از رسول خدا مسلم است، نمي‌تواند علي بن ابيطالب حائز خلافت گردد.
ابن ابي الحديد گويد: وطائفه ديگري بر عدم خلافت اميرالمومنين(علیه السلام) استدلال كرده‌اند به كراهت داشتن و خوشاين نبودن جمع بين نبوت و خلافت در خانه واحد؛ زيرا موجب فخريه و تكبر اين خاندان بر مردم مي‌شود. «شرح‌ نهج‌ البلاغه‌» ابن‌ أبي‌ الحديد، تحقيق‌ محمد أبوالفضل‌ ابراهيم‌، ج‌ 11، ص‌ 113.
ما پس از جستجو در تواريخ و كتب حديث، ريشه اين سخن را دركلام ابوبكر و عمر يافتيم. ايشان اولين كسي هستند كه به اين احدوثه لب گشوده‌اند. با اينكه خودشان در سقفه بني ساعده براي غلبه بر انصار درپاسخ خطابه حباب بن منذر كه فضل و شرف و اولويت انصار را بيان كرد، استدلال به قرب و خويشاوندي با پيغمبر نموده و گفتند: اصولا معقول نيست كه نبوت و خلافت در دو خانواده قرار گيرد؛ هر جا كه نبوت است بايد خلافت هم همانجا باشد. در سقيفه در حضور بعضي از مهاجران و ابوبكر و ابوعبيده جراح و معاذبن حبل، و جميع انصار از جمله سعدبن عباده رئيس طائفه اوس، و بشيربن سعد از بزرگان طائفه خزرج كه حباب بن منذر از اولويت و افضليت انصار بياني كرد و خطبه‌اي خواند ودر پايان گفت: فانتم اعظم الناس نصيبا في هذا الامر، و ان ابي القوم فمنا اميرومنهم امير.« پس شما در امر خلافت نصيبتان بزرگتر است. و اگر قريش و شيوخ مهاجر از اين مطلب ابا دارند؛ از ما يك امير و از مهاجرين هم يك امير باشد».
فقام عمر فقال: هيهات لايجمع سيفان في‌عمد واحد، و انه والله لايرضی العرب ان تومركم و نبيها من غيركم؛ ولكن العرب لاينبغي ان توليهذا الامرالامن كانت النبوه فيهم و اولوا الامرمنهم.
لنا بذلك علي من خلفنا من العرب الحجه الظاهره والسطان المبين. من ينازعنا سلطان محمد وميراثه ـ و نحن اولياوه وعشرته ـ الا مدل بباطل، او متجانف لاثم، او متورط ي هلكه؟ «الإمامة‌ و السياسة‌» ص‌ 9.
«دراين حال عمربن خطاب برخاست و گفت: هيهات، چه دوراست اين ارادهو نظريه. دوشمشير دريك غلاف قرار نمي‌گيرند. سوگند به خداوندي كه عرب راضي نيست شما را امير گرداند و پيغمبرش از طائفه غير شما باشد. آري عرب سزاوار نمي‌داند كه امر خلافت و امامت را به كسي بسپارد مگر آن كه نبوت هم در ميان همانها بوده است، و اولوا الامر صاحبان اختيار و اراده و حكومت نيز بايد از همانها بوده باشد.
دراين گفتار ما براي آن دسته از اعرابي كه مخالفت ما را مي‌كنند، دليل قاطع و برهان ساطع و حجت ظاهره و غلبه آشكارا در منازعه و استدلال است. آخر چه كسي قدرت دارد با ما در قدرت و حكومت و سلطان محمد نزاع كند، در حالي كه ما از اقرباء و عشيره او هستيم؟ مگر كسي كه به حجت باطل گرايد، و يا از طريق عدل اعراض نموده و به گناه و انحراف ميل كند، و يا در مرداب هلاكت غوطه ور شده و اميد خلاصي براي او نباشد».
عمر در حضور و امضاي ابوبكر بدين گونه استدلال كرد، و بر اين نهج توجه انصار را به بيعت با قريش كه ابوبكر و خود را از اقرباء و عشيره پيامبر مي‌دانست، جلب كرد. آنگاه مي‌بينيم كه همين عمر و همين ابوبكر وقتي در محاكمه اميرالمومنين(علیه السلام) قرار مي‌گيرند كه شما خيانت كرديد، و استدلال به شجره نموده، و ثمره را ضايع و خراب كرديد؛ شما به نزديكي و قرب بارسول خدا مردم را به بيعت خودمخفيانه و زيركانه با خدعه ونيرنگ به سوي خود فرا خوانديد؛ و ما ثمره اين شجره هستيم، و ما اهل بيت رسول الله هستيم كه خداوند آيه تطهير را در خانه ما و درباره ما نازل كرده است، و قرآن بر ما فرود آمده است؛ در پاسخ مي‌گويند: نبوت و خلافت دريك جا جمع نمي‌شوند، و عرب راخوشايندنيست كه نبوت و خلافت رادر يك جا جمع كند.
بحث سر این احادیث و احادیثی مثل پیامبران ارث نمیگذارند و حدیث صحابه من همچون ستارگان اسمان هستند .... ، این احادیث که همه جعلی بودنشان معلوم هست را بر خود مقدم گذاشته و بر انها حکم میکنند

حالا چند نکته مهم


امامت الهی هست نه اینکه مردمی باشه ( يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ. ص/26. وَوَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَيَعْقُوبَ نافِلَةً وَكُلاًّ جَعَلْنا صالِحينَ وَجَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا وَأَوْحَيْنا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْراتِ وَإِقامَ الصَّلاةِ وَإيتاءَ الزَّكاةِ وَكانُوا لَنا عابِدينَ. انبياء/73- 72 - وَجَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَكانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ. سجده/ 24 وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ‏. قصص/5 وَالَّذِينَ يقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّياتِنَا قُرَّةَ أَعْينٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا. الفرقان/74- وَاجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي هارُونَ أَخِي اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي وَأَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي كَيْ نُسَبِّحَكَ كَثِيراً.طه/29-32 و.... نصب امام توسط خدا صورت میگیره) چطور میشه:"هيهات لايجمع سيفان في‌عمد واحد" گفته میشه؟

مگه این ایات رو ندیده بودند که:فَقَدْ ءاتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِـٰتَبَ وَ الْحِكْمَةَ وَ ءَاتَيْنَاهُمْ مُلْكًاً عَظِيمًا !!!!!!!!! ـ آيۀ 54، از سورۀ 4: نساء.

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ وَهَبْ لِي‌ مُلْكًا ل‌ يَنْبَغِي‌ لَاحَدٍ مِن‌ بَعْدِي‌ إنَّكَ أنتَ الْوَهَّابُ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ـ آيۀ 251، از سورۀ 2: بقره‌.

ولی چطور فردی که خودش به شورا اعتقاد نداشت دست به دامان شورا میشه/

لو كان سالم حيا ما جعلتها شوري
الاستيعاب ج 2 ص 568، بتحقيق: علي محمد البجاوي، 2، نشر: دار الجيل- بيروت.
اگر سالم زنده میبود شورایی قرار نمیدادم
لو كان سالم حيا ما تخالجني الشك في توليته عليكم أو في تأميره.
تأويل مختلف الحديث ص 115؛ المحصول للرازي ج 4 ص 322؛
اگر سالم زنده بود شك وترديدي راجع به سر پرست (خليفه) قرار دادن او بر شما در من پيدا نميشد.
لو أدركت أبا عبيدة بن الجراح لوليته... ولو أدركت معاذ بن جبل ثم وليته... ولو أدركت خالد بن الوليد ثم وليته.
اگر ابا عبيده جراح زنده بود او را سرپرست (خليفه) شما قرار ميدادم.... اگر معاذ بن جبل و يا خالد بن وليد زنده بود او را سرپرست (خليفه) شما قرار ميدادم.
عمر بن شبة النميري البصري، تاريخ المدينة المنورة، ج2، ص61، ح1496
(اساتید گران اینجا ممکنه بگن این ماجراها و این گفته ها همه جعل باشه و .... ، اما باید بگیم که ذلیل بر جعل بودن رو اثبات کنند)

و در نهایت ذکر این مورد رو هم تکرارکنیم که برای غدیر و بیعت با حضرت حداقل صد و بیست هزار نفر کجا ( اونهم با دستور رسول خدا ) تعدادی که با ابوبکر بیعت کردند( صحابه‌اي که مشروعيت خلافت ابوبکر را قبول نداشتند )

جالب اینجاست که در همین ماجرای سقیفه نمونه هایی وجود داره که : مُنذر بن‌ أرقَم‌ برخاست‌ و گفت‌: مَا نَدْفَعُ فَضْلَ مَن‌ ذَكَرْتَ وَ إنَّ فِيهِم‌ لَرَجُلاً لَوْ طَلَبَ هَذَا الامْرَ لَمْ يُنَازَعْهُ أحَدٌ، يَعني‌ عَلِيَّ بْنَ أبِيطالِبٍ.تاريخ‌ يعقوبي‌، طبع‌ بيروت‌، ج‌ 2، ص‌ 123.

«ما فضيلت‌ افرادي‌ را كه‌ بر شمردي‌ انكار نداريم‌؛ ولي‌ حقّاً در بين‌ مهاجرين‌ مردي‌ هست‌ كه‌ اگر اين‌ خلافت‌ را او طلب‌ كند، يك‌ نفر با او منازعه‌ و مخالفت‌ نمي‌كند؛ يعني‌ عليّ بن‌ أبيطالب‌».
ابن‌ أبي‌ الحديد گويد: بَراء بن‌ عَازب‌ مي‌گويد: من‌ هميشه‌ از مُحبّان‌ بني‌ هاشم‌ بودم‌. چون‌ رسول‌ خدا صلّي‌ الله‌ عليه‌ وآله‌ وسلّم‌ رحلت‌ كرد من‌ ترسيدم‌ كه‌ مبادا قريش‌ براي‌ خارج‌ كردن‌ امر خلافت‌ از بني‌ هاشم‌، با همديگر دستياري‌ و اجتماع‌ كنند، و علاوه‌ بر غصّه‌اي‌ كه‌ در دل‌ از وفات‌ رسول‌ خدا صلّي‌ الله‌ عليه‌ وآله‌ وسلّم‌ داشتم‌، مانند حالت‌ يك‌ زن‌ پريشان‌ و متحيّر و شتاب‌ زده‌، پيوسته‌ چنين‌ حالتي‌ در درون‌ من‌ غوغا مي‌كرد.
من‌ كراراً نزد بني‌ هاشم‌ كه‌ در حجره‌ براي‌ دفع‌ پيامبر مجتمع‌ بودند رفت‌ و آمد مي‌كردم‌، و مراراً از وجوه‌ و بزرگان‌ قريش‌ جويا مي‌شدم‌، و چون‌ يكي‌ از آنها را نمي‌يافتم‌ سؤال‌ و طلب‌ مي‌نمودم‌ و پيوسته‌ در اين‌ تفقّد و احوال‌ پرسي‌ بودم‌ كه‌ ناگهان‌ أبوبكر و عمر را نيافتم‌. و در اين‌ حال‌ شخصي‌ گفت‌: ايشان‌ در سقيفۀ بني‌ ساعِده‌ هستند و شخص‌ ديگري‌ گفت‌: مردم‌ با أبوبكر بيعت‌ كردند.ديري‌ نپائيد كه‌ مواجه‌ با أبوبكر شدم‌ كه‌ روي‌ مي‌آورد و با او عُمَر و أبوعبَيده‌ و جماعتي‌ از اصحاب‌ سقيفه‌ بودند. و همگي‌ دامن‌ لباس‌هاي‌ صَنعاني‌ را كه‌ پوشيده‌ بودند بر كمر بسته‌، و به‌ هر كس‌ كه‌ عبور مي‌كردند او را محكم‌ مي‌زدند و به‌ طرف‌ جلو مي‌آوردند و دست‌ او را مي‌كشيدند بر دست‌ أبوبكر براي‌ بيعت‌؛ چه‌ بخواهد، و چه‌ نخواهد.
من‌ از ديدن‌ اين‌ منظرۀ منكر، بي‌تاب‌ شدم‌، و از آنجا با سرعت‌ هرچه‌ بيشتر به‌ سوي‌ بني‌ هاشم‌ آمدم‌، ديدم‌ كه‌ دَرِ خانۀ رسول‌ خدا كه‌ در آن‌ بني‌ هاشم‌ مشغول‌ تجهيز آن‌ حضرت‌ بودند بسته‌ است‌. مَن‌ دَرِ را محكم‌ كوفتم‌ و گفتم‌: مردم‌ با أبوبكر بن‌ أبي‌ قحافه‌ بيعت‌ كردند.
بماند ماجرای بیعت گرفتن ( و مخالفتهایی که بنی هاشم و عده ای از قریش - بزرگان - که با بحث بیعت با ابوبکر داشتند. اینها پوشه هایی از مباحثی هست که برای رد عدم استفاده حضرت بر امامت و خلافت خویش داشتند.[align=CENTER]بزرگترین و برجسته ترین کلام رو میتونین تو بحث مناشده حضرت بسیار واضح و اشکارا بیان داشتن.
وروى ابن حجر الهيثمي في صواعقه : أخرج الطبراني في الأوسط عن أم سلمة قالت : سمعت رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول : علي مع القرآن ، والقرآن مع علي ، لا يفترقان حتى يردا على الحوض
[align=CENTER] الصواعق المحرقة في الرد على أهل البدع والزندقة ص 191
[align=CENTER][b]مطابقت بدین این رو با حدیث ثقلین ( این حدیث رو میتونین تو کتب معتبر دیگه هم ببینین ( روایت نه جعلی هست نه ضعیف و نه خبر واحد)
[align=CENTER] اللهمَّ العن اولَ ظالم ظلمَ حقَّ محمد و ال محمد و اخِرَ تابِع له علی ذالکَ.

سلام
یکی از شبهات و سوالاتی که اهل مخالف با عقیده شیعه میپرسن این هست که اگه حق با علی رضی الله بود چرا قیام نکرد.

جالب این هست که بدونین این سوال رو افرادی همچون شیخ الاسلام ابن تيميه ، ابن كثير دمشقي و قاضي عبدالجبار معتزلي دارد .كه اگر حضرت علي (عليه السلام) خليفه منصوب پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) بود، چرا از خودش دفاع نكرد؟
امروز، با قبول ولايت من و به خلافت نشستن من، حق به حق‌دار رسيد و حقيقت به جاي اصليش برگشت. همه اينها از علماي اهل سنت هستند و هيچ كدام شيعه نيستند. اميرالمؤمنين (عليه السلام) خطاب به آقاي ابوبكر و يارانش فرمود: تأخذونه منا اهل البيت غصبا. شما اين خلافت را از ما اهل بيت به غصب داريد مي گيريد. اصحاب من مثل ستارگان هستند، به هر كدام كه اقتداء كنيد، هدايت مي‌شويد . چه زود بر پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) دروغ بستيد! و لكنك استبددت علينا بالأمر تو در امر خلافت، در حق ما اهل بيت و من، استبداد و ظلم كردي. صحيح بخاري، ج5، ص83 - صحيح مسلم، ج5، ص154 صحيح بخاري، ج5، ص83 - صحيح مسلم، ج5، ص154 اولا: اما اينكه چرا اميرالمؤمنين (عليه السلام) براي گرفتن حق خود، قيام نكرد؟ حضرت نوح (عليه السلام) در برابر آن همه جنايات، مي‌گويد: اگر من نيروي كمكي داشتم، در برابر آنها قيام مي كردم. اميرالمؤمنين (عليه السلام) در خطبه شقشقيه مي فرمايد: من فكر كردم كه چه كار كنم؟ آيا با دست خالي قيام كنم يا صبر كنم بر يك ظلمي كه: يهرم فيها الكبير و يشيب فيها الصغير، فرأيت أن الصبر على هاتا أحجى، فصبرت و في العين قذى. نهج البلاغه صبحي صالح، ص48 در خطبه 217 مي فرمايد: در برخي منابع آمده كه: فلم يستجب الا اربعه. و همچنين در عبارات ديگر از آن حضرت نقل شده كه: لو وجدت اربعين رجلا لما كففت يدي. اشعث بن قيس به حضرت علي (عليه السلام) اعتراض كرد و گفت: ثانيا: شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد، ج1، ص307

ادامه دارد...

ببخشین من اشتباه می کنم یا پست 16 و 18 یکی هست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

(۱۹/آذر/۹۲ ۲:۱۰)Atosa نوشته است: [ -> ]ببخشین من اشتباه می کنم یا پست 16 و 18 یکی هست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

علت رو متوجه شدین؟
چون دیدم نخوندین و نخوندن ، دوباره قرار دادم تا کمی شاید مطالعه کنید و کمی به اون درک راست بودن اهل سنت یا شیعه پی ببرید.

(۱۱/آذر/۹۲ ۶:۴۱)Atosa نوشته است: [ -> ]مرسی راست میگین
من دوس دارم گاهی بعضی پستها تکرار شه
هم دوباره بخونم هم اگه ندیدم ببینم!!!!!!!!
مثلا اقا وحید لینک ی ارسال ب من دادن ک من بهش دقت نکرده بودم!!!!!!!!!

اگه مثل یکی از ناظرامون پاورپوینت میکردین ک خلاصه تر و راحت بشه بحثها خعلی بهتر بود!!!!!!!!!!!!

حالا رنگی هم خوبه
ولی جمله های عربی خوب نیس
وقتی تو ارسال هس من سختم میشه اون ارسال بخونم
ب نظرم ارسال سختی می رسه!!!!!!!!!!!!!!!!

اما سوال بعد
ابن تيميه در منهاج السنة مي‌نويسد :

الوجه السادس أن دعاء النبي صلى الله عليه و سلم مجاب و هذا الدعاء ليس بمجاب فعلم انه ليس من دعاء النبي صلى الله عليه و سلم فإنه من المعلوم انه لما تولى كان الصحابة و سائر المسلمين ثلاثة أصناف صنف قاتلوا معه و صنف قاتلوه و صنف قعدوا عن هذا و هذا و اكثر السابقين الأولين كانوا من القعود و قد قيل أن بعض السابقين الأولين قاتلوه ... و العسكر الذين قاتلوا مع معاوية ما خذلوا قط بل و لا في قتال علي فكيف يكون النبي صلى الله عليه و سلم قال اللهم اخذل من خذله و انصر من نصره و الذين قاتلوا معه لم ينصروا على هؤلاء بل الشيعة الذين تزعمون انهم مختصون بعلي ما زالوا مخذولين مقهورين لا ينصرون إلا مع غيرهم أما مسلمين وإما كفار و هم يدعون انهم أنصاره فأين نصر الله لمن نصره و هذا و غيره مما يبين كذب هذا الحديث .

دعاي رسول خدا بدون شك اجابت مي شود ؛ اما از اجابت اين دعا ( اللهم انصر من نصره و اخذل...) اثر و خبري شنيده نشده است، پس معلوم مي شود كه اين دعا از پيامبر اكرم نيست ؛ چون وقتي كه علي به خلافت رسيد صحابه و ديگر مسلمانان سه گروه شدند گروهي همراه او بودند و گروهي با وي جنگيدند و گروهي دست از حمايت علي و معاويه بر داشتند ، و گفته شده است كه حتي برخي از سابقين اولين با وي جنگيدند ... و از لشكر معاويه كسي ذليل و خوار نشد با اينكه مي گوئيد پيامبر خدا در حق آنان نفرين كرد ، و از طرفي همراهان علي نيز ياري نشدند و حتي شيعه كه علي را از خودش مي داند هيچگاه نصرتي نداشته و هميشه ذليل بوده‌اند و اگر هم داشته‌اند يا در جمع ديگر مسلمانان بوده‌اند يا كفار ؛ پس اين نصرت خدا براي آنان كجا است؟ بنابراين ، دروغ بودن اين حديث(غدير) آشكار مي شود.

إبن تيمية الحراني ، أبو العباس أحمد بن عبد الحليم ، منهاج السنة النبوية ، ج 7 ، ص 55 ـ 59 ، تحقيق : د. محمد رشاد سالم ، ناشر : مؤسسة قرطبة ، الطبعة : الأولى ، 1406هـ .

و در مجموع فتاواي ابن تيميه آمده است :

وقوله «اللهم انصر من نصره ... الخ» خلاف الواقع قاتل معه أقوام يوم صفين فما انتصروا وأقوام لم يقاتلوا فما خذلوا كسعد الذى فتح العراق لم يقاتل معه وكذلك اصحاب معاوية وبنى أمية الذين قاتلوه فتحوا كثيرا من بلاد الكفار ونصرهم الله .

اين دعاي پيامبر : اللهم انصر من نصره...، خلاف واقع و دروغ است ؛ زيرا گروهي در صفين همراه با علي جنگيدند ؛ ولي پيروز نشدند و گروهي از ياري‌اش دست كشيدند و ذليل نشدند ؛ بلكه حتي موفق هم بوده‌اند ؛ مانند سعد وقاص كه عراق را فتح كرد و علي را هم كمك نكرده بود ، همچنين دوستان معاويه كه با علي جنگيدند سرزمين‌هاي زيادي را از كفر پاك كردند و نصرت خدا همراه آنان بوده است.

ابن تيميه الحراني ، أحمد عبد الحليم أبو العباس (متوفاي 728 هـ) ، كتب ورسائل وفتاوى شيخ الإسلام ابن تيمية ، ج 4 ، ص 418 ، تحقيق : عبد الرحمن بن محمد بن قاسم العاصمي النجدي ، ناشر : مكتبة ابن تيمية ، الطبعة : الثانية .

خلاصه شبهه :

طبق ادعاي شيعه ، رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلّم در غدير خم بعد از اعلام ولايت امام علي عليه السلام فرموده : «اللهم من انصر من نصره واخذل من خذله ؛ خدايا ! ياري كن هر كس علي را ياري كند و خوار كن كسي كه علي را خوار كند » . ما مي‌دانيم كه رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلّم مستجاب الدعوة است و هر دعائي از آن حضرت به استجابت مي‌رسد ؛ در حالي كه اين دعا به اجابت نرسيده و كساني كه با علي جنگيده‌اند ، مغلوب نشده و علي عليه السلام نيز پيروز نشده است ؛ بنابراين اصل دعاي پيامبر دروغ است .

===

اگر كسي بخواهد با معيارهاي ابن تيميه و همفكران او ، مسائل اسلامي و واژه‌هاي قرآني را بررسي كند ، اصلا عجيب نيست كه بگويد اين دعاي رسول خدا به اجابت نرسيده است ؛ چرا كه اساساً معيار ابن تيميه و همفكران او با معيارهاي قرآني و الهي تفاوت اساسي دارد .

از ديدگاه ابن تيميه ، هركس در ميدان جنگ بر ديگري غلبه ظاهري پيدا كرد ، سربازان دشمن را كشت و بر امور مردم مسلط شد ، پيروز ميدان لقب گرفته و خداوند اين شخص را نصرت و ياري كرده است .

اين سخن ابن تيميه ثابت مي‌كند كه او با مفاهيم و معاني قرآن و واژه‌ هاي سنت نبوي ، كاملاً بيگانه است و معناي «نصرت و خذلان» را از ديدگاه قرآن درك نكرده و فقط معناي لغوي آن را كه همان پيروزي و غلبه ظاهري ، سلطه بر امور مردم ، ظلم و ستم ، كشتن نيكان و ... باشد فهميده است ؛ از اين رو ، طبيعي است كه با معيارهاي ابن تيميه و همفكران او ، معاويه پيروز ميدان جنگ لقب بگيرد و امير مؤمنان و پيروان آن حضرت شكست خورده ميدان .

اين تفسير از «نصرت و خذلان» فقط اختصاص به جنگ امير مؤمنان عليه السلام با معاويه ندارد ؛ بلكه همفكران ابن تيميه همين تفسير را در باره جنگ حسين بن علي عليه السلام با يزيد نيز داشته‌اند و او را «كشته شمشير جدش» دانسته‌اند .

به عنوان نمونه شهاب الدين آلوسي در تفسير روح المعاني مي‌نويسد :

وأبو بكر بن العربي المالكي عليه من الله تعالى ما يستحق أعظم الفرية فزعم أن الحسين قتل بسيف جده صلى الله تعالى عليه وسلم وله من الجهلة موافقون على ذلك .

ابن عربي بزرگترين تهمت و جسارت را در حق حسين روا داشته كه نادانان ديگري هم در اين جسارت او را همراهي كرده‌اند وي مي‌گويد : حسين با شمشير جدش رسول خدا كشته شد.

و باز در ادامه مي‌نويسد :

قال ابن الجوزي عليه الرحمة في كتابه السر المصون: من الأعتقادات العامة التي غلبت على جماعة منتسبين إلى السنة أن يقولوا : إن يزيد كان على الصواب وأن الحسين رضي الله تعالى عنه أخطأ في الخروج عليه .

يكي از مسائل شائع در بين گروهي از اهل سنت كه جنبه اعتقادي هم گرفته اين است كه مي‌گويند : حركت و عمل يزيد در برابر حسين صحيح و درست بود و اين حسين بود كه در قيامش عليه يزيد اشتباه كرد.

الآلوسي البغدادي ، العلامة أبي الفضل شهاب الدين السيد محمود (متوفاي1270هـ) ، روح المعاني في تفسير القرآن العظيم والسبع المثاني[/b] ، ج 26 ، ص 73 ، ناشر : دار إحياء التراث العربي – بيروت .

اين منطق ، منطق بني اميه در سنجش حقايق و مسائل اسلامي بود ، و كسي كه اين منطق اموي را كه گفته اند: «السلطان ظل الله في الأرض ؛ حاكم سايه خدا در زمين است » بار ديگر احياء كرد ابن تيميه بود، آنان با اين معيار خود ساخته ، پيروزي جباران و سفاكان را در جنگ‌ها نصرت و ياري خداوند مي‌دانند ؛ و حال آنكه اين منطق نه با مشيت و وعده هاي الهي سازگاري دارد و نه با اصول و معيارهاي نظاهم سياسي اسلام ؛ پس در حقيقت چنين منطق و تفكري از نگاه دين باطل است .

زيرا خداوند ، نصرت و ياري را همواره از آنٍ انبياء الهي عليهم السلام و خذلان و خواري را سرنوشت هميشگي دشمنان آن‌ها مي‌داند . با آن كه اكثر انبياء از دشمنان خود در ظاهر شكست خورده و حتي جان خود و بسياري از ياران و پيروان خود را از دست داده‌اند ؛ اما خداوند آن‌ها را پيروز حقيقي مي‌داند .

خداوند در باره نصرت پيامبران خود مي‌فرمايد :

إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا وَ الَّذينَ آمَنُوا فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ يَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهاد .
غافر / 51
.

ما به يقين پيامبران خود و كسانى را كه ايمان آورده‏اند ، در زندگى دنيا و (در آخرت) روزى كه گواهان به پا مى‏خيزند يارى مى‏دهيم !

و در آيه ديگر خطاب به كافراني كه ياران رسول خدا را ضعيف و كم مي‌شمردند ، مي‌فرمايد كه به زودي معلوم مي‌شود كه چه كسي ياوران ضعيف‌تر و كمتري خواهد داشت :

حَتىَّ إِذَا رَأَوْاْ مَا يُوعَدُونَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ أَضْعَفُ نَاصِرًا وَ أَقَلُّ عَدَدًا .
الجن / 24
.

(كار شكنى كفّار هم چنان ادامه مى‏يابد) تا آنچه را به آنها وعده داده شده ببينند آن گاه مى‏دانند چه كسى ياورش ضعيفتر و جمعيّتش كمتر است !

و با اين كه ظاهراً كفار قريش در جنگ احد بر لشكر مسلمانان پيروز شده بودند ؛ اما منطق قرآن ، قريشيان را شكست خورده واقعي مي‌داند و عذاب جهنم را به آن‌ها وعده مي‌دهد :

قُلْ لِلَّذينَ كَفَرُوا سَتُغْلَبُونَ وَ تُحْشَرُونَ إِلى‏ جَهَنَّمَ وَ بِئْسَ الْمِهادُ .
آل عمران / 12
.

به آنها كه كافر شدند بگو : (از پيروزى موقت خود در جنگ احُد ، شاد نباشيد !) به زودى مغلوب شده و سپس (در رستاخيز) به سوى جهنم ، محشور خواهيد شد . و چه بد جايگاهى است !

اگر بخواهيم با معيارهاي بني اميه و ابن تيميه وقايع جنگ احد را بسنجيم[/u] ، بايد رسول خدا را شكست خورده و كفار قريش را پيروز ميدان و منصور خداوند بدانيم ؛ چرا كه پيروزي ظاهري با آن‌ها بود ؛ اما منطق قرآن ، أبو سفيان‌ها را شكست خورده و رسول خدا را پيروز ميدان احد مي‌داند .

معيار و منطق قرآن در شكست و پيروزي اين است كه انبياء و پيامبران و نيز مؤمنان و پيروان آن‌ها همواره پيروز هستند ؛ هرچند كه به ظاهر در برابر لشكر كفر شكسته خورده باشند .

بنابراين حسين بن علي عليهما السلام با خون خود بر يزيد پيروز شد ، انقلابش را جاودانه ساخت و پيامش را به گوش همه آزاد انديشان جهان تا قيام قيامت رساند ؛ هر چند كه با معيارهاي بني اميه ، ابن تيميه و همفكران او مغلوب لشكر يزيد شدند و جان خود و يارانش را از دست دادند .

بر اساس همين منطق است كه خداوند هابيل را مي‌ستايد و از او با تكريم و تعظيم ياد كرده و كردار و رفتار او را الگوي ديگران معرفي مي‌كند ؛ اما وقتي از قابيل سخن مي‌‌گويد او را بازنده و زيانكار واقعي مي‌داند :

فَطَوَّعَتْ لَهُ نَفْسُهُ قَتْلَ أَخيهِ فَقَتَلَهُ فَأَصْبَحَ مِنَ الْخاسِرين‏ .
المائده / 30
.

نفس سركش، كم كم او را به كشتن برادرش ترغيب كرد (سرانجام) او را كشت و از زيانكاران شد .

با اين كه قابيل به ظاهر پيروز و موفق شده بود كه وجود فيزيكي برادرش را از ميان بردارد ؛ اما از ديدگاه قرآن قابيل شكسته خورده و هابيل پيروز شده است .

[b]با توجه به آن چه گذشت مي‌گوييم در مورد حدیث غدیر)

رسول خدا صلي الله عليه وآله وسلّم از خداوند مي‌خواهد كه نصرت و ياري الهي و رباني خود را براي كساني قرار دهد كه امير مؤمنان عليه السلام را ياري و با آن حضرت در مقابل دشمنانش ايستادگي مي‌كنند ، و از آن طرف خذلان و خواري دنيوي و اخروي خود را نصيب كساني نمايد كه در مقابل امير مؤمنان ‌ايستادند‌ ، بيعت با او را شكسته و در صف دشمنان آن حضرت قرار گرفتند .

جنگ

امير مؤمنان با ناكثين ، قاسطين و مارقين به دستور خداوند بود :

طبق آن چه از منطق قرآن دانستيم ، به اين نتيجه مي‌رسيم كه امير مؤمنان عليه السلام پيروز واقعي جنگ‌هاي سه گانه با ناكثين ، قاسطين و مارقين بوده و خداوند او و يارانش را نصرت و ياري كرده ؛ هر چند كه در ظاهر معاويه توانسته باشد حكومت را به دست بگيرد ؛ چرا كه امير مؤمنان عليه السلام به دستور خدا و رسول او با آن‌ها جنگيده است .

بزار در مسند خود مي‌نويسد :

حدثنا عباد بن يعقوب قال نا الربيع بن سعيد قال نا سعيد بن عبيد عن علي بن ربيعة عن علي قال عهد إلي رسول الله صلى الله عليه وسلم في قتال الناكثين والقاسطين والمارقين .

علي فرمود : رسول خدا ، از من براي جنگ با ناكثين و قاسطين و مارقين پيمان گرفت .

البزار ، أبو بكر أحمد بن عمرو بن عبد الخالق (متوفاي292 هـ) ، [i]البحر الزخار (مسند البزار) ، ج 3 ، ص26ـ 27 ، ح774 ، تحقيق : د. محفوظ الرحمن زين الله ، ناشر : مؤسسة علوم القرآن ، مكتبة العلوم والحكم - بيروت ، المدينة الطبعة : الأولى ، 1409 هـ .

هيثمي بعد از نقل اين روايت مي‌گويد :

رواه البزار والطبراني في الأوسط وأحد إسنادي البزار رجاله رجال الصحيح غير الربيع بن سعيد ووثقه ابن حبان .

اين روايت را بزار و طبراني نقل كرده اند كه رجال سند بكي از نقلهاي بزار صحيح است غير از ربيع بن سعيد كه ابن حبان او را توثيق كرده است.

الهيثمي ، أبو الحسن علي بن أبي بكر (متوفاي 807 هـ) ، مجمع الزوائد ومنبع الفوائد ، ج 7 ، ص 238 ، ناشر : دار الريان للتراث/‏ دار الكتاب العربي - القاهرة ، بيروت – 1407هـ .

أبو يعلي در مسند خود مي‌نويسد :

حدثنا الصلت بن مسعود الجحدري حدثنا جعفر بن سليمان حدثنا الخليل بن مرة عن القاسم بن سليمان عن أبيه عن جده قال سمعت عمار بن ياسر يقول أمرت أن أقاتل الناكثين والقاسطين والمارقين .

عمار ياسر گفته است : به من دستور داده شد تا با ناكثين ، قاسطين و مارقين بجنگم.

أبو يعلى الموصلي التميمي ، أحمد بن علي بن المثنى (متوفاي307 هـ) ، مسند أبي يعلى ، ج 3 ، ص 194 ، ح1623 ، تحقيق : حسين سليم أسد ، ناشر : دار المأمون للتراث - دمشق ، الطبعة : الأولى ، 1404 هـ – 1984م .

دولابي در الكني والأسماء همين مطلب را از عمار ياسر نقل مي‌كند :

641 - حدثنا الحسن بن علي بن عفان ، قال : ثنا الحسن بن عطية ، قال : ثنا أبو الأرقم ، عن أبي الجارود ، عن أبي الربيع الكندي ، عن هند بن عمرو ، قال : سمعت عمارا يقول : أمرني رسول الله [صلى الله عليه وسلم] أن أقاتل مع علي الناكثين والقاسطين والمارقين .

رسول خدا به من(عمار) دستور داد تا در كنار علي با ناكثين و قاسطين و مارقين بجنگم.

الدولابي ، الإمام الحافظ أبو بشر محمد بن أحمد بن حماد (متوفاي310هـ) ، الكنى والأسماء ، ج 1 ، ص 360 ، تحقيق : أبو قتيبة نظر محمد الفاريابي ، ناشر : دار ابن حزم - بيروت/ لبنان ، الطبعة : الأولى ، 1421 هـ ـ 2000م .

شاشي در مسند خود مي‌نويسد :

322 حدثنا أحمد بن زهير بن حرب نا عبدالسلام بن صالح أبو الصلت نا عائذ بن حبيب نا بكر بن ربيعة وكان ثقة نا يزيد بن قيس عن إبراهيم عن علقمة عن عبدالله قال أمر رسول الله صلى الله عليه وعلى آله وسلم عليا أن يقاتل الناكثين والقاسطين والمارقين .

عبد الله بن مسعود مي‌گويد: رسول خدا به علي دستور داد تا با ناكثين و قاسطين و مارقين بجنگد.

الشاشي ، أبو سعيد الهيثم بن كليب (متوفاي335هـ) ، مسند الشاشي ، ج 1 ، ص 342 ، تحقيق : د. محفوظ الرحمن زين الله ، ناشر : مكتبة العلوم والحكم - المدينة المنورة ، الطبعة : الأولى ، 1410هـ .

طبراني همين مطلب را از عبد الله بن مسعود نقل مي‌كند :

حدثنا الْهَيْثَمُ بن خَالِدٍ الدُّورِيُّ ثنا محمد بن عُبَيْدٍ الْمُحَارِبِيُّ ثنا الْوَلِيدُ بن حَمَّادٍ عن أبي عبد الرحمن الْحَارِثِيِّ عن إبراهيم عن عَلْقَمَةَ عن عبد اللَّهِ قال أَمَرَ عَلِيٌّ بِقِتَالِ النَّاكِثِينَ وَالْقَاسِطِينَ وَالْمَارِقِينَ .

عبد الله بن مسعود مي‌گويد : رسول خدا به علي دستور داد تا با ناكثين و قاسطين و مارقين بجنگد.

الطبراني ، سليمان بن أحمد بن أيوب أبو القاسم (متوفاي360هـ) ، المعجم الكبير ، ج 10 ، ص 91 ، ح10054 ، تحقيق : حمدي بن عبدالمجيد السلفي ، ناشر : مكتبة الزهراء - الموصل ، الطبعة : الثانية ، 1404هـ – 1983م .

و حاكم نيشابوري همين مطلب را از أبو أيوب انصاري نقل مي‌كند :

حدثنا أبو سعيد أحمد بن يعقوب الثقفي ثنا الحسن بن علي بن شبيب المعمري ثنا محمد بن حميد ثنا سلمة بن الفضل حدثني أبو زيد الأحول عن عقاب بن ثعلبة حدثني أبو أيوب الأنصاري في خلافة عمر بن الخطاب رضي الله عنه قال أمر رسول الله صلى الله عليه وسلم علي بن أبي طالب بقتال الناكثين والقاسطين والمارقين

ابو ايوب انصاري در دوران خلافت عمر نقل كرد كه: رسول خدا به علي دستور داد تا با ناكثين و قاسطين و مارقين بجنگد.

النيسابوري ، محمد بن عبدالله أبو عبدالله الحاكم (متوفاي405 هـ) ، المستدرك على الصحيحين ، ج 3 ، ص 150 ، ح4674 ، تحقيق : مصطفى عبد القادر عطا ، ناشر : دار الكتب العلمية - بيروت ، الطبعة : الأولى ، 1411هـ - 1990م .

مقدسي در البدأ والتاريخ مي‌نويسد :

فقال علي عليه السلام دعوهم حتى يأخذوا مالا ويسفكوا دما وكان يقول أمرني رسول الله صلى الله عليه وسلم بقتال الناكثين والقاسطين والمارقين فالناكثون أصحاب الجمل والقاسطون أصحاب صفين والمارقون الخوارج .

علي مي‌گفت : رسول خدا به من دستور داد تا با ناكثين و قاسطين و مارقين بجنگم . ناكثان كساني هستند كه جنگ جمل را به راه انداختند و قاسطين كساني هستند كه در صفين جنگيدند و مارقين خوارج هستند.

المقدسي ، مطهر بن طاهر (متوفاي507 هـ) ، البدء والتاريخ ، ج 5 ، ص 224 ، ناشر : مكتبة الثقافة الدينية – بورسعيد .

ابن حجر عسقلاني تصريح مي‌كند كه امير مؤمنان عليه السلام به دستور رسول خدا با ناكثين ، قاسطين و مارقين جنگيده است :

فَائِدَةٌ كانت وَقْعَةُ الْجَمَلِ في سَنَةِ سِتٍّ وَثَلَاثِينَ وَكَانَتْ وَقْعَةُ صَفِّينَ في رَبِيعٍ الْأَوَّلِ سَنَةَ سَبْعٍ وَثَلَاثِينَ وَاسْتَمَرَّتْ ثَلَاثَةَ أَشْهُرٍ وَكَانَتْ النَّهْرَوَانُ في سَنَةِ ثَمَانٍ وَثَلَاثِينَ

قَوْلُهُ ثَبَتَ أَنَّ أَهْلَ الْجَمَلِ وَصِفِّينَ وَالنَّهْرَوَانِ بُغَاةٌ هو كما قال وَيَدُلُّ عليه حَدِيثُ عَلِيٍّ أُمِرْت بِقِتَالِ النَّاكِثِينَ وَالْقَاسِطِينَ وَالْمَارِقِينَ رَوَاهُ النَّسَائِيُّ في الْخَصَائِصِ وَالْبَزَّارُ وَالطَّبَرَانِيُّ وَالنَّاكِثِينَ أَهْلُ الْجَمَلِ لِأَنَّهُمْ نَكَثُوا بَيْعَتَهُ وَالْقَاسِطِينَ أَهْلُ الشَّامِ لِأَنَّهُمْ جَارُوا عن الْحَقِّ في عَدَمِ مُبَايَعَتِهِ وَالْمَارِقِينَ أَهْلُ النَّهْرَوَانِ لِثُبُوتِ الْخَبَرِ الصَّحِيحِ فِيهِمْ

أَنَّهُمْ يَمْرُقُونَ من الدِّينِ كما يَمْرُقُ السَّهْمُ من الرَّمِيَّةِ وَثَبَتَ في أَهْلِ الشَّامِ حَدِيثُ عَمَّارٍ تَقْتُلُهُ الْفِئَةُ الْبَاغِيَةُ وقد تَقَدَّمَ وَغَيْرُ ذلك من الْأَحَادِيثِ .

جنگ جمل در سال سي و شش و جنگ صفين در ربيع الأول سال سي و هفت بود كه سه ماه به طول انجاميد ، جنگ نهروان نيز در سال سي و هشت هجري اتفاق افتاد .

اهل جمل و صفين و نهروان همه متجاوز و ستمگر بودند ؛ زيرا جنگ با اين سه گروه به فرمان پيامبر بوده است كه به علي فرمود : با ناكثين و قاسطين و مارقين مي‌جنگي .

اين روايت را نَسائي در كتاب خصائص و بزّار و طبراني نقل كرده‌اند . اهل جمل همان ناكثان هستند كه بيعت خودشان را با علي شكستند و قاسطين اهل شام هستند ؛ چون عليه حق قيام نموده و از بيعت سرپيچي كردند و مارقين اهل نهروان هستند كه در خبر صحيح نيز آمده است كه آنان از دين همانند خارج شدن تير از كمان بيرون مي‌روند و در باره اهل شام حديث رسول خدا در باره عمار ثابت است كه فرمود : گروهي متجاوز و ستمگر او را مي‌كشند.

تلخيص الحبير في أحاديث الرافعي الكبير ، ج 4 ، ص 44 ، أحمد بن علي بن حجر أبو الفضل العسقلاني (متوفاي852 ، ناشر : - المدينة المنورة - 1384 - 1964 ، تحقيق : السيد عبدالله هاشم اليماني المدني

پس خداوند امير مؤمنان و نيز عمار ياسر را ياري كرده ؛ هر چند كه عمار به دست « فئة باغية ؛ گروه نابكار» و امير مؤمنان به دست عبد الرحمن بن ملجم ـ باقي مانده خوارج ـ به شهادت رسيدند .

هر پستی شبیه بود بدونید علتی داره که شبیه و نزدیک هم مطلب قرار میگیره.
تا پست بعد یا حیدر کرار...