تالار گفتگوی بیداری اندیشه

مشاهده تالار در قالب اصلی: شور و شعور حسینی
شما درحال مشاهده محتوای قالب بندی نشده این مطلب هستید.برای مشاهده نسخه قالب بندی شده روی لینک فوق کلیک کنید
صفحه: 1 2
بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از آفت های پیروان اهل بیت خارج شدن از حوزه تعادل در مورد شور و شعور است

خیلی افراد بدون اینکه غرض خاصی داشته باشند یکی از این قسمت ها رو بیشتر مورد توجه قرار می دهند

این عدم تعادل باعث دور شدن از حالتیست که مرضی رضای اهل بیت علیهم السلام است

مثال

حالت اول:طرف میگه شور چیه؟ سینه زنی چیه؟ گریه چیه؟ امام حسین شهید نشدن که گریه کنیم و ....

حالت دوم:طرف دیگه میگه جز سینه زنی چیز دیگه ای نداریم. فقط و فقط خودمون رو در همین حوزه محدود کنیم در راستای گرفتن اجر از حضرات

این حالت دومی به انحرافاتی مثل قمه زنی یا کلب گفتن و ... می انجامد که قبلا در تالار بحث کردیم

خب نظرتون رو بگید

آیا میشه یکی از به تنهایی بگیریم و آن یکی را رها کنیم؟
البته جایی که شعور باشد به یقین شور هم دنبالش می اید ولی بر عکسش حتمی نیست
نه الزاما
من همیشه اعتقاد به شعور تنها داشتم
فقطم سخنرانی گوش میدادم
و تا این سنم واسه امام حسین گریه نکرده بودم،نه که خودم نخوام،واقعا گریه ام نمیگرفت
فقط امسال گریه ام گرفت اونم زیاد،بعد دیدم این همه مدت از چه نعمتی محروم بودم،اصلا نمیتونم توصیف کنم
نمیگم من حالا شعوره رو داشتم
اما نه شور بعدش شعوره
و نه شعور بعدش شوره
جفتش دست خداست،با حالی که امسال بهم دست داد حتی مطمئن نیستم بگم شعوره از شوره بالاتره
یه نعمتیه که خدا باید بده
امسال یکی از ترسام این بود که یه روز از دهه بیاد و من اشکم درنیاد
و احساسم این بود که با اطلاعاتی که امسال بدست اوردم،رزق حاصل از اشک هام بود
به نام الله

السلام علیک یا اباعبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک

[تصویر: 138909200841.jpg]

شعور خیلی خیلی مهمه
اما
شور حسین است چه ها می کند ...
اون چیزی که جذبه ست و می کشه و می کشانه و می بره: شورِ


ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَينَ أَنْ يحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا(الأحزاب/72)

هنگامی که خداوند از همه هستی پرسید چه کسی این امانت را قبول خواهد کرد انسان با شعور خود قبول نکرد بلکه با شور و عشق آن را پذیرفت، که خداوند در ادامه می فرماید: انه کان ظلوما جهولا
اما وقتی قبول کرد
شعور را به او عنایت کردیم؛
و علم الانسان ما لم یعلم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


منتها به بهانه آفت زدایی از هیئات مذهبی، با برخی از گزاره هایی دارد برخورد می شود، فتنه می کنند، شبهه به راه می اندازند
وهابی های ملعون : برای چی گریه می کنید؟ تداوم گریه خوب نیس و امثال اینجور موضع گیری ها...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


اما اشک ... اشک ... اشک ... کن فیکون می کنه!
بعضی قطره اشک ها، عرش الهی رو میلرزونه

این اشک جزیی از شورِ


امام صادق (علیه السلام) روایتی دارند که می فرمایند: 5 نفر از بکائین تاریخ بودند(و این تا زمان امام صادق(علیه السلام) است، نه بعد از آن)
1- حضرت آدم(علیه السلام) بخاطر ترک اولی که کردند 40 سال به روایتی اشک ریختند
2- حضرت یعقوب(علیه السلام) که آنقدر اشک ریختند در فراق عزیزش که نابینا شدند
3- حضرت یوسف(علیه السلام)
4- حضرت زهرا(سلام الله علیها)
5ـ امام سجاد(علیه السلام)


و البته آنکه بیش از همه در طول تاریخ اشک ریخته اند برای اباعبدالله(علیه السلام) وجود نازنین حضرت ولیعصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف) می باشد که در زیارت ناحیه مقدسه آمده است هر صبح و شام خون گریه می کنم چرا که در آن زمان نبودم تا با دشمنان شما بجنگم[/u]


[b]حتی از قول آیت الله بهجت(رحمة الله علیه) آمده اگر نمی توانید گریه کنید تباکی کنید،
یعنی انقدر این اشک ریختن اثر داره

احادیث مربوط به اشک ریختن برای امام حسین(علیه السلام) گویای کافی مطلب میتونه باشه،


اباعبدالله(علیه السلام) خود فرمودند: هر کس قطره اشکی در عزای ما بریزد خداوند بهشت را در مقابل به او عنایت خواهد کرد.


پس این اشک مقدسه، این شور مقدسه

فقط
نباید بزاریم این شور به انحراف کشیده بشه
نباید بزاریم شبهات وهابیون این اشک ریختنو ازمون بگیره (که در این مورد دارن کار هم میکنن این ملاعین)

باید شعور خودمون رو به همراه شور بالا ببریم


و یه نکته دیگه اینه که:
راز ظهور در اشک ریختنه!
همونطور که قوم موسی(علیه السلام) با اشک، ظهور حضرت را چند صد سال جلو انداختند


شور و شعور حسینی ـ استاد رائفی پور ـ 91/10/2


تعجیل در فرج امام زمان(علیه السلام) صلوات
ادامه دارد ان شاء الله
شعور شعور شعور شعور
شعور به این معنا که امام و قیام را در زمان حال تفسیر و تحلیل کنیم هر روز خودمون رو عاشورا بدانیم و مکانمان را کربلا
وگرنه همه چیز رو در همان زمان واقعه تفسیر کنیم سودی ندارد و فقط بکار همون شور میخوره که یک طرف این شور قمه زنی میزنه بیرون واز طرف دیگر سگ پنداری و غلام پروری
(۱۳/آذر/۹۲ ۱۲:۰۶)captaincharisma نوشته است: [ -> ]شعور شعور شعور شعور
شعور به این معنا که امام و قیام را در زمان حال تفسیر و تحلیل کنیم هر روز خودمون رو عاشورا بدانیم و مکانمان را کربلا
وگرنه همه چیز رو در همان زمان واقعه تفسیر کنیم سودی ندارد و فقط بکار همون شور میخوره که یک طرف این شور قمه زنی میزنه بیرون واز طرف دیگر سگ پنداری و غلام پروری


البته قمه زنی از شور خالص نیست ، از ..... است.

غلام پنداری هم چیز خوبیست من فقط همان بحث کلب گفتن رو گفتم دیگه جلوتر نروید

عبد دانستن و غلام اهل بیت بودن خیلی خوب است.


====

شور عشق اهل بیت رو بدنبال داره

شعور به تنهایی ، اگر هم شعور باشد صرفاً یک دانسته است و بس

کسی که در دفاع مقدس خودش را فدای اسلام می کرد شعورش را در دفاع از ولی زمانش نشان می داد به همراه شورَش
نقل قول:
عبد دانستن و غلام اهل بیت بودن خیلی خوب است.

ما فقط عبد و بنده خداوندیم بجای واژه غلام بگیم مرید مشتاق وحتی خادم بهتره تا غلام

نقل قول:
شعور به تنهایی ، اگر هم شعور باشد صرفاً یک دانسته است و بس

بله اگر فقط برای خودمون باشه شور خوبه ولی میشه با شور به دیگران انتقالش داد این فرهنگ رو یا با شعور؟؟؟
الان بحث تزریق فرهنگ حسینی از همه چیز واجبتره و اگر همش با شور باشه باعث این بدعتها میشه که فلان مداح معروف میاد فلان شعر خواننده زن معروف رو بعنوان نوحه میخونه ولی اگر اینجا شعوری بود این عمل اجام نمیشد و شان این مجلس پایین نمی آمد تکرار میکنم که شان مجلس نه بزرگی چون سیدالشهدا(علیه السلام)
در کل با این اوضاع ما 90% شعور نیازمندیم
نقل قول:
ما فقط عبد و بنده خداوندیم بجای واژه غلام بگیم مرید مشتاق وحتی خادم بهتره تا غلام
این عبد با آن عبد فرق می کند
مثلا وقتی امام حسین فرمودند مردمان بندگان دنیا هستند نه اینکه دنیا آفریده آنها را
اون هم سلیقه شماست ولی فقط سلیقه شماست
نقل قول:
بله اگر فقط برای خودمون باشه شور خوبه ولی میشه با شور به دیگران انتقالش داد این فرهنگ رو یا با شعور؟؟؟
الان بحث تزریق فرهنگ حسینی از همه چیز واجبتره و اگر همش با شور باشه باعث این بدعتها میشه که فلان مداح معروف میاد فلان شعر خواننده زن معروف رو بعنوان نوحه میخونه ولی اگر اینجا شعوری بود این عمل اجام نمیشد و شان این مجلس پایین نمی آمد تکرار میکنم که شان مجلس نه بزرگی چون سیدالشهدا(علیه السلام)

در کل با این اوضاع ما 90% شعور نیازمندیم


بله شور خاصیتش اینه که به دیگران هم انتقال پیدا میکنه

اینو بچه هیئتی ها میدونن
نقل قول:
بله شور خاصیتش اینه که به دیگران هم انتقال پیدا میکنه


نظر شما محترم هستش و قابل احترام ولی بچه هییتی که یه جمله از کتاب حماسه حسینی شهید مطهری رو میگی بهش چهره اش شبیه علامت سوال میشه به چکار میاد
اول شعور و آگاهی سپس شور که شور قابل کنترل و آگاهانه بشه
همین سین سین سین و عوعوعو کردنا از شور زیاده مختلط یا کم سوادی نشات میگیره واسه همینه که وقتی سوالی درباره رقیه میشود بجای با آرامش و با دلیل منتطق طرف قانع کنن میان با نتد خویی میخان گلوی طرف رو بدرن
بسم الله
سلام علیکم

شور و شعور چه در عزاداری ، چه سرور و جشن گرفتن و چه کارهای دیگر لازم و ملزوم یکدیگرند و هیچکدام بر دیگری چیره نیست ،شور بدون تعقل و تعمق باعث بیرون رفتن از مبانی دین میشود و شعور صرف و راه ندادن دل ،راه لقاء الهی را میبندد . اگر شور صرف را قبول نماییم میشویم غالی که غلو در کلام و رفتارمان سر میزند و اگر شعور صرف باشد میشود عقلگرایی صرف که احساس و دل در آن جایگاهی ندارد و خیلی مباحث از جمله شهادت ،ایثار، انفاق و... زیر سوال میرود .

موفق باشید و خدایی .
صفحه: 1 2
آدرس های مرجع