۱۵/اسفند/۹۲, ۱۳:۱۹
نقل قول:من قبلا دیدگاهم...چه در زمان مدرسه و چه در اوایل دانشگاه این بود که فقط در صورتی میتونستم بپذیرم با کسی صحبت کنم یا دوست بشم که اون شخص حداقل ۸۰ درصد از مواردی که هر انسان خوبی باید داشته باشه٬میداشت!در این صورت شما نباید هیچ دوستی میداشتید !!!!!!!!!!!!!!
چه کسی رو میشه پیدا کرد ک 80 درصد خوبی ها رو داشته باشه , بلاخره هر کسی ی نقطه ضعفی داره دیگه
من همیشه اخلاق بد و نقطه ضعف انسان ها رو پیدا می کنم بعد اگه دیدم میتونم باهاشون کنار بیام طرح دوستی میریزم .
نقل قول:الان یک ویژگی که احساس میکنم مدتیه پیدا کردم اینه که دیگه از آدم های اطرافم اون ۸۰درصد خوبی رو نمیخوام....چون دیگه نمیبینم....
و اون حساس بودنه دیگه از بین رفته!!!
شاید ب خاطر اینکه شما خودتون دیگه اون ویژگی ها رو ک گفتید ( مثل راستگو بودن و دهن لق نبودن و..) دارا نیستید (شوخی کردما)
خب سن ک بالا میره دید انسان ها برای دوستی هم عوض میشه احتمالا شما قبلا دنبال ی نفر میگشتید ک بتونید اعتماد کامل داشته باشید بهش و به عنوان ی دوست صمیمی روش حساب باز کنید پس این آدم باید خیلی خوب می بوده ولی الان دیگه از اون دوستی های صمیمی خبری نیست پس دلیلی هم نداره همه خیلی خوب باشند . مطمئنا الان شما اون اعتماد قلبی رو ب این دوستای جدید تون ندارید .
نقل قول:ولی دیگه نمیتونم با دیدن دو سه تا ویژگی منفی یک فرد کلا توی ذهنم سیاهش کنم..
من از زمانی ک بیاد دارم هیچ وقت با دیدن دو یا سه مورد منفی از کسی درموردش قضاوت نمی کردم و کلا اونو آدم بدی نمیدیدم .
ب نظرم این میشه قضاوت عجولانه کردن . ب قول یکی از دوستان قبل از اینکه درمورد کسی بخوای بگی بده یا خوبه ی چند ساعتی باهاش بگرد بعد درموردش قضاوت کن .
خودم اتاق ها رو سازماندهی میکردم
چه شکنجه ای دادم سرپرست خوابگاهمونو
! 
