تالار گفتگوی بیداری اندیشه

ازمهمترین مسایلی که مابایددرک کنیم اینست که این عالم جواب میدهدبه رفتارما،این عالم آینه اعمال ماست واگر مازشت باشیم وجلوی آینه بایستیم به ماچهره زیبا نشان نمیدهد و دلیل این امرهم اینست که علت همیشه معلولی ازجنس خودش تولید میکندو نمیشودکه علت بدباشد و معلول خوب ،آنچنانکه اگربادروغ پولی بدست آمد تبدیل به غم وغصه وعذاب میشود و درک همین مساله مشکلات بشریت را میتواندحل کندکه ماقبول کنیم حساب وکتابی هست واگربه اندازه خردلی کار بدیاخوب کنیم جوابش را خواهیم دید

اصالت انسان رااگرمنهای شرافت انسان وسرچشمه الهی اودرنظر بگیریم دیگربرتری ای برحیوان ندارد و تازه کارهایی که آنها نمیکنند انسان میکند،هیچ گرگی نقشه نمی چیندکه چطوردیگری رادرچاه بیاندازدتا گوسفندی شکارکنددرطبیعت اگر خشونت هم هست ولی به صداقت نزدیکتراست واصلاعین صداقت است شکسپیر میگوید وقتی هوای سرد زمستانی تااعماق استخوان تورا می لرزاندبهترازاهل دربار(دورویان) است که نفس گرم به هم نشان میدادندو خنجر سرددرقلب هم فرومیکردند،آنچه که بشربابشرکرده ازشرم قابل بیان نیست

هر جای این عالم آدم دست میگذاردتمام میشودچه ازنظرزمان یا ازنظرمکان شما دلتان تنگ نشده دراین عالم؟دلتان نمیخواهدجاهای وسیعتری بروید؟جایی که نفس بتوانیدبکشید،اینکه پیغمبر(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) باجسم رفته اندمعراج یانه ویاشب حرکت کردند یاروز ،اینهامشکل مانیست بلکه سوال خوب اینست که چطور میشود مانندپیغمبر (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به معراج رفت

مابایدعزابگیریم درفراق خودمان درفراق آن گوهرالهی که سالهاست اورا ندیدیم ،مادورمانده ایم ازخودمان،وقتی انسان چشمش می افتدبه آن جمال باطنی و آن نفخه الهی که گوهراصلی ماست آن وقت عزامیگیردماازیک کسی دور ماندیم ولی چون خبرازآن فراق نداریم درعالم فرق الفرق هستیم بایدیک کسی مارا بیاوردبه عالم فراق که بفهمیم به فراق که مبتلا شدیم مافراق داریم ازآن فراق مابایدعزابگیریم وواقغا گریه کنیم گریه شوق وگریه عشق

عیسی بن مریم گفت: پروردگارا، ما را از آسمان مائده ای بفرست تا این روز برای ما و آیندگان عید مبارکی گردد و آیتی از رحمت تو باشد که تو بهترین روزی دهندگانی
«آیه 114 سورۀ مائده»

این دعایی است که شایسته است همه مردمان به دل و زبان با پروردگار خویش زمزمه کنند و جز این مائده های زمینی که همه لطف و رحمت خداوند است، مائده ای نیز برای روح از آسمان بطلبند که روزی خاص آدمیان در آسمان است.
مائدۀ آسمانی یا از جنس حکمت و معرفت و دانایی است چون دریافتنِ سرِّ قضای الهی و راه های قرب به حضرت حق و شیوه های آراستن خویش برای محبوب شدن نزد آن معشوق یگانه و نهایتاٌ محبوب شدن در دل های مردمان و گاه تجلّیات زیبایی است که آن نیز مایه بهجت و شادی و الهام بخش هنرهاست و یا کارهای نیکو و خدمت به خلق است که آن نیز مائدۀ آسمانی و خوراک جان ماست و اگر کسی در عمر خویش به کار خیری نپردازد و دلی را شاد نکند و آسایشی فراهم نیاورد از درون زار و نزار و لاغر می شود و می میرد.


برگرفته از کتاب « سیصدوشصت و پنج روز در صحبت قرآن»

در ادبیات جهان نوعی جبهه گیری در برابر ظواهر شریعت احساس می شود که اروپاییان آن را به حق anticlericalism نام نهاده اند تا نشان دهند که این گرایش ضد کلیساست نه ضد مسیحیت و ضد دجال است نه ضد مسیح وگرنه این گرایش را antichrist به معنی ضد مسیح می خواندند.



پیشروان این گرایش ها عموماً شاعران و نویسندگان بزرگی بوده اند از مسیح جویان و مسیح نفَسان همچون ویلیام بلیک، میلتون، ویکتور هوگو و امثال ایشان که در عین ایمان به جوهر دین که همان اخلاق و شرافت انسانی است طعن و طنز و ملامت بسیار بر اصحاب کلیسا در سخن آورده اند، از جمله گفته اند:

« هرچه به کلیسا نزدیک تر از خدا دورتر»

در ادب پارسی نیز گرایش آشکاری به شریعت گریزی و دین ستیزی احساس می شود امّا گریز آن از دین فروشان است نه از دین آوران و ستیز آن با ستیزه خویان و ستیزه جویان مذهبی است که مذهب را دست آویز در نیل به هواهای نفسانی خود کرده اند و به تعبیر زیبای فردوسی:



زیان کسان از پی سود خویش

بجویند و دین اندر آرند پیش