تالار گفتگوی بیداری اندیشه

نقل قول:برای اولین بار هنگامی طعم خوشبختی واقعی را چشیدم که در تی گو روزنامه می فروختم. آن زمان دوران جنگ کره بود و ما در آنجا پناهنده بودیم... .
... پدرم ربوده شده و به شمال برده شده بود و برادرهای بزرگترم در خدمت ارتش بودند و من در 14 سالگی نون آور خانواده بودم. میبایست روزی 100 روزنامه میفروختم تا بتوانم از عهده هزینه ضروری خانواده بربیایم. مادر و برادرهای کوچکترم همیشه منتظر من می ماندند تا بیایم و چیزی برای خوردن بیاورم تا باهم بخوریم. من همیشه ممنون کار آنها بودم. وقتی 4 نفری غذا میخوردیم احساس بزرگی میکردم... .
... اما اینطور نبود که همیشه بتوانیم با هم غذا بخوریم. ... در چنین شب هایی که به خانه میامدم مادر و برادرهایم خواب بودند و فورا متوجه میشدم چرا آن ها خواب هستند. چن فقط یک پیاله برنج بود و آن را برای من نگه میداشتند. مادرم از خواب برمیخواست و میگفت:«ما شام خورده ایم. تو باید گرسنه باشی، پس زود باش غذاتو بخور.»
... به او میگفتم هنگام مراجعت به خانه یک پیاله رشته فرنگی خوردم. ... کاملا واضح بود که من و مادرم به هم دروغ میگفتیم و هردو میدانستیم، اما مگر ممکن بود احساساتمان را جور دیگری نشان دهیم؟