تالار گفتگوی بیداری اندیشه

خدا کسی را بیشتر دوست دارد که همه چیز را قربانی خواسته و اراده او کند و او را وکیل تمام امورش قرار دهد چرا که خدا انتهای خط عمر ما را می بیند حال اینکه ما گذشته و خاطرات خود را می بینیم.
خدا ما را بیشتر از بیش دوست می دارد ،او رحمان است ،
او ما را بیشتر دوست می دارد حال اینکه برای دوست داشتنش کافی است بدانیم هر روز دو فرشته مراقب اعمالمان را عوض می کند تا مبادا گناهانمان زیاد شود،هیچ کدام از فرشته ها حال و روز قبل ما را نمی دانند.در آخر روز به خدا می گویند او را ببخش چرا که تا الان همچین گناهی نکرده!

خدا دریچه رحمانیتش را بروی عام باز کرده برای همین به او می گویند رحمان
رحمانیتش شامل همه ی موجودات می شود همه به یک اندازه اما چه زمانی رحیمیتش شامل حال عده ای خاص می شود؟
زمانی که شخص از نعمتش به خوبی استفاده کند آنقدر که خدا می گوید این هم را بگیر چون توانستی به خوبی استفاده کنی.
اینجا فرق ما و عده ی خاص مشخص می شود،عدالتی هست.مانند شاگردی که از حرف معلمش به خوبی استفاده نمی کند و شاگردی که همان حرف را پذیرا می شود.یکی معدلش کم و دیگری زیاد.
آیا شاگرد زرنگ احتیاج به تشویق بیشتر ندارد!؟
خدا همه ی ما را دوست دارد.
زمانی جهنم را در این دنیا و آخرت می بینیم که نعمت را نشناخته ایم و عذاب می کشیم،عذاب درونی که چرا قدر نعمت ندانستیم!
این مثال را همیشه در ذهن داریم.
بزرگترین نعمت سلامتی است ،تا انسان سلامت است قدر نعمت نمی داند ولی وای به حالی که بیمار شود.