امام هادی علیه السلام می فرمایند :
اَلشّاکِرُ اسعَدُ بِالشُّکرِ مِنهُ بِالنِّعمَهِ الَّتی اوجَبَتِ الشُکرَ لَاَنَّ النِّعَمَ مَتاعٌ و الشُکرُ نِعَمٌ وَ عُقبی
شکرگزاری از نعمت، از خود نعمت بهتر است چون نعمت متاع دنیای فانی است و لکن شکر،نعمت جاودانه آخرت است.
تحف العقول، ص 483
«من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق»
هر کس در مقابل احسان و نیکی بندگان خداوند شکرگزاری نکند خدا را شکر نگفته است
***
در روایت است که خداوند به یکی از بندگانش در روز قیامت فرمان می دهد به آتش،
آن بنده گوید پروردگارا مرا امر می کنی که به آتش بروم در حالی که من قرآن تلاوت نمودم،
خطاب می رسد، آری قرآن خواندی ولی نعمت مرا که به تو داده بودم شکر نکردی.
بنده می گوید: خدایا هر نعمتی که دادی من شکر آن را بجا آوردم. آنگاه نعمتها را بر می شمارد و بیان می کند که شکر آنها را انجام دادم.
خطاب می رسد:
بنده ی من راست می گویی ولیکن تو شکر کسی که نعمت مرا به تو رسانید انجام ندادی و من تعهد کردم برخودم که نپذیرم شکر بندگان خودم را در مقابل نعمت هایی که به او دادم مگر آنکه شکر کند بنده ای را که به او نعمت مرا رسانیده است.
اصول کافی، ج 4،ص 303.
هر كه توفيق شكرگزاري دايم بيابد ، از خير و بركت و فزوني مداوم نعمت بهره ور خواهد بود
و هر كه از ناسپاسان باشد و شكرگزاري ننمايد، نعمت هاي موجود را نيز از دست خواهد داد .
به قول مولوي:
شكرِ نعمت، نعمتت افزون كند كفر نعمت ، از كفت بيرون كند .
توصيه امام باقر(علیه السلام) به ما اين است :
با پناه بردن به شكرگزاري خداوند، كمي و كاستي روزي را با استمداد از فضلِ خداوند به فزوني و زيادت تبديل نماييد.
تحف العقول: 285