۲۰/دی/۹۳, ۰:۴۵
پیشواى پنجم علیه السلام در توصیف یاران حضرت مهدى علیه السلام كه در زمان غیبت، خود را براى شركت در قیام جهانى آن حضرت آماده مىكنند، به ابو خالد كابلى فرمود:
«من به گروهى مى نگرم كه در آستانه ظهور از طرف مشرق زمین به پا مىخیزند. آنان به دنبال طلب حق و ایجاد حكومت الهى تلاش مى كنند. بارها از متولیان حكومت اجراء حق را خواستار مىشوند، امّا با بى اعتنایى مسئولین مواجه مى شوند. وقتى كه وضع را چنین ببینند، شمشیرهاى خود را به دوش مى نهند و با اقتدار و قاطعیت تمام در انجام خواسته شان اصرار مى ورزند تا این كه سردمداران حكومت نمى پذیرند و آن حق طلبانِ ثابت قدم، ناگزیر به قیام و انقلاب مىگردند و كسى نمى تواند جلوگیرشان شود. این حقجویان وقتى كه حكومت را به دست گرفتند، آن را به غیر از صاحب الامر علیه السلام به كس دیگرى نمى سپارند. كشته هاى اینها همه از شهیدان راه حق محسوب مى شوند.»
در اینجا امام باقر علیه السلام به ابو خالد كابلى جمله اى زیبا فرمود كه مى تواند نصب العین همه منتظران لحظات ظهور باشد.
آن حضرت فرمود: «اَما اِنِّى لَوْ اَدْرَكْتُ ذلِكَ لاَءَسْتَبْقَیْتُ نَفْسى لِصاحِبِ هذَا الاْءَمْرِ(غیبت نعمانى، ص 273.) ؛مطمئنا بدان! اگر من آن روزگاران را درك كنم، جانم را براى فداكارى در ركاب حضرت صاحب الامر علیهالسلام تقدیم مى دارم.»
امام در مورد یاران امام زمان علیه السلام فرمود: به خدا سوگند! 313 نفر یاران مهدى علیه السلام مى آیند كه پنجاه نفر از آنان زن مىباشند و بدون هیچگونه وعده قبلى در شهر مكه گرد هم جمع مىشوند.
ايشان در مورد استقامت و استوارى یاران حضرت مهدى علیه السلام به آیه اى از قرآن[/u] استناد كرد و در تفسیر آیه «فَاِذا جاءَ وَعْدُ اُوْلهُما بَعَثْنا عَلَیْكُمَ عِبادا لَنا اُولى بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجاسُوا خِلالَ الدِّیارِ وَ كانَ وَعْدا مَفْعُولاً»( اسراء / 5.) ؛«[b]هنگامى كه نخستین وعده فرا رسد، گروهى از بندگان پیكارجوىِ خود را بر ضد شما برمى انگیزیم [تا شما را سخت درهم كوبند و براى به دست آوردن مجرمان] خانه ها را جستجو مى كنند و این وعده اى است قطعى.»
فرمود: «این بندگان پیكارجو و مقاوم كه به طرفدارى از حق به پا مى خیزند، همان حضرت قائم و یاران وفادار او هستند.»( تفسیر عیاشى، ج 2، ص 281.)