روایت شنیدنی از امام باقر

[saeed6121]

روايت شنيدني امام باقر(علیه السلام) درمورد ياران منجي دوازدهم

پیشواى پنجم علیه‏ السلام در توصیف یاران حضرت مهدى علیه‏ السلام كه در زمان غیبت، خود را براى شركت در قیام جهانى آن حضرت آماده مى‏كنند، به ابو خالد كابلى فرمود:

«من به گروهى مى‏ نگرم كه در آستانه ظهور از طرف مشرق زمین به پا مى‏خیزند. آنان به دنبال طلب حق و ایجاد حكومت الهى تلاش مى‏ كنند. بارها از متولیان حكومت اجراء حق را خواستار مى‏شوند، امّا با بى ‏اعتنایى مسئولین مواجه مى‏ شوند. وقتى كه وضع را چنین ببینند، شمشیرهاى خود را به دوش مى‏ نهند و با اقتدار و قاطعیت تمام در انجام خواسته‏ شان اصرار مى‏ ورزند تا این كه سردمداران حكومت نمى‏ پذیرند و آن حق طلبانِ ثابت قدم، ناگزیر به قیام و انقلاب مى‏گردند و كسى نمى‏ تواند جلوگیرشان شود. این حق‏جویان وقتى كه حكومت را به دست گرفتند، آن را به غیر از صاحب الامر علیه‏ السلام به كس دیگرى نمى‏ سپارند. كشته‏ هاى اینها همه از شهیدان راه حق محسوب مى‏ شوند.»

در اینجا امام باقر علیه‏ السلام به ابو خالد كابلى جمله‏ اى زیبا فرمود كه مى‏ تواند نصب العین همه منتظران لحظات ظهور باشد.

آن حضرت فرمود: «اَما اِنِّى لَوْ اَدْرَكْتُ ذلِكَ لاَءَسْتَبْقَیْتُ نَفْسى لِصاحِبِ هذَا الاْءَمْرِ(غیبت نعمانى، ص 273.) ؛مطمئنا بدان! اگر من آن روزگاران را درك كنم، جانم را براى فداكارى در ركاب حضرت صاحب الامر علیه‏السلام تقدیم مى‏ دارم.»

امام در مورد یاران امام زمان علیه السلام فرمود: به خدا سوگند! 313 نفر یاران مهدى علیه‏ السلام مى‏ آیند كه پنجاه نفر از آنان زن مى‏باشند و بدون هیچ‏گونه وعده قبلى در شهر مكه گرد هم جمع مى‏شوند.

ايشان در مورد استقامت و استوارى یاران حضرت مهدى علیه‏ السلام به آیه‏ اى از قرآن[/u] استناد كرد و در تفسیر آیه «فَاِذا جاءَ وَعْدُ اُوْلهُما بَعَثْنا عَلَیْكُمَ عِبادا لَنا اُولى بَأْسٍ شَدِیدٍ فَجاسُوا خِلالَ الدِّیارِ وَ كانَ وَعْدا مَفْعُولاً»( اسراء / 5.) ؛«[b]هنگامى كه نخستین وعده فرا رسد، گروهى از بندگان پیكارجوىِ خود را بر ضد شما برمى ‏انگیزیم [تا شما را سخت درهم كوبند و براى به دست آوردن مجرمان] خانه‏ ها را جستجو مى‏ كنند و این وعده‏ اى است قطعى.»

فرمود: «این بندگان پیكارجو و مقاوم كه به طرفدارى از حق به پا مى‏ خیزند، همان حضرت قائم و یاران وفادار او هستند.»( تفسیر عیاشى، ج 2، ص 281.)