تالار گفتگوی بیداری اندیشه

توانمندی عاطفی بالای زنها و قدرت جسمی مردها برای اینه که زن و مرد دو نقش تکمیلی در کنار هم ایفا کنند. زن با محبت مادری، بچه ها رو پرورش میده و مرد با کارکردنش، نون آور خانواده هست. اما این بدلیل باورهای غلط فرهنگی و اجتماعیه که خانم ها فکر میکنند قدر و منزلت آدم ها به قدرت اقتصادی اونهاست.
امام علی (علیه السلام): جهاد زن، نیکو شوهرداریست. ( نهج البلاغه، حکمت ۱۳۶ )
امام علی (علیه السلام): مرد مدیریت عمومی خانه را برعهده دارد و زن مدیریت داخل خانه را.

به نام خدای همه مون
سلام .
بغض گلومو گرفته ،اگه توی شرکت نبودم الان حتما با صدای بلند گریه می کردم .خدایا ...
اولا بگم که الان کاری ندارم که نوشتم ، شائبه پیش نیاد که کارم رو می دزدم ..من نمی دونم چطور تشکر کنم . از همه به خصوص user313 –paradise واقعا ممنونم .اجرکم عندالله
من هدفم از کار رویکردی تکاملی بود .بعد از کلی کلنجار بالاخره رفتم به توصیه مشاور . تا شاید روحیه ام بهتر بشه و در تربیت موفق تر باشم ولی حالا اصلا وقت تربیت ندارم . من 6 ماهه که ساعت 7 صبح میام بیرون و 5 عصر می رسم خونه ،الان که مینویسم حقشه که بگید این چه زندگی ... ایه ؟وقتی می رسم خونه اونقدر خسته و کلافه ام که دلم میخواد 2 ساعت بخوابم ولی به خاطر دخترم نمی خوابم .زندگی من در حالت فاجعه است فاجعه .من رویکردم تکاملی بود ولی نتیجه اش کاملا رادیکالی شده .
ازجناب parisan هم ممنونم راست میگن شاید خیلی از زنها از زندگی و کارشون راضی باشند ولی من خستگی و پژمردگی رو توی اتوبوس تاکسی و مهدکودک توی صورت همشون می بینم .من نگرانم اول نگران خودم و خانواده ام و بعد نگران بچه هایی که مثل بچه های یتیم توی مهد ها بزرگ می شوند .
من عملا تربیت جگر گوشه ام رو سپرده ام به ادم هایی که حداقل های فکری رو برای تربیت عزیز دل مامان ندارند.کسانی که اصلا دغدغه شون تربیت نیست البته انتظاری هم نیست وقتی من که مامان حمیده ام به فکر نیستم دیگه اونها که هفت پشت غریبه اند.
راستی این جمله ایت الله جوادی آملی است که خانه سالمندان نتیجه همیم مهد کودک هاست .ولی افسوس که من باز هم طبق روش غلط تجربه مدارم ،خودم تجربه کردم .خدایا چجوری فاجعه تربیتی یک سال مهدکودک رو جبران کنم ؟؟؟؟؟؟؟؟
یه چیز دیگه هم بگم .بچه های روشنفکر و مذهبی این تالار فکر نکنید اگه روشنفکرید باید از اشتغال و ازادی اجتماعی زنها حمایت کنید به خدا کار زن توی محیط های پرکار و وقت گیر اداری یا تولید یا هر جای دیگه که روحشون رو خسته کنه عین عقب ماندگی است
من بازهم می نویسم نه فقط از خودم .من میخوام بنویسم از زنهایی که مثل من به دنبال حقیقت بیرون از خونه شاغل شدند و حالا رمقی براشون نمونده تا حقیقت رو پیدا کنند.
برامون دعا کنید. دعا کنید تا به اغوش خانواده هامون برگردیم ولی قبل از اینکه دیر بشه .

بچه ها جون من خیلی دلم میخواد دانسته تر در این موضوع صحبت کنم .لطفا بهم کتاب معرفی کنید با جایی که بشه نظر اساتید اخلاق رو در این حوزه فهمید نمی دونم سایتی کتابی سی دی سخنرانی ؟؟

این روایتها رو تو کتاب "اخلاق در خانواده و تربیت فرزند"مولفشم اقایی سید محمد نجفی است
به نظر شما به این روایات عمل شده یا؟؟؟؟؟؟؟

اين زن كارمند خداست .
مردى به پيامبر(ص ) عرضه داشت : همسرى دارم كه چون وارد خانه مى شوم به استقبالم مى آيد و هنگام بيرون رفتن بدرقه ام مى كند، و چون مرا غصه دار ببيند مى گويد: چرا ناراحتى ؟ اگر به خاطر روزى است كه ديگرى (خدا) عهده دار است و اگر به خاطر آخرت است ، خدا غصه ات را زياد كند (تا بيشتر به فكر قيامت باشى و مرتكب حرام نشوى ).
پيامبر اكرم (ص ) فرمود: همانا خداوند كارمندى دارد كه اين زن از كارمندان خداست براى او نيمى از اجر شهيد است .(22)


اختيارش با شوهر است
در روايت است كه يهود مدينه كه در همسايگى حضرت فاطمه عليه السلام بودند، مجلس عروسى داشتند، نزد پيامبر اكرم (ص ) آمدند و از حضرت تقاضا كردند به خاطر حق همسايگى ، اجازه دهد دخترش حضرت فاطمه عليه السلام به مجلس آنها آيد و مجلس آنها را رونق دهد، پيامبر اكرم (ص ) فرمود: فاطمه همسر على بن ابيطالب است ، و در اختيار اوست ،(16) (يعنى زن هر چقدر هم با فضيلت باشد براى خروج از خانه بايد از شوهرش اجاره بگيرد.)

پاداش زن صبور
(( من صبرت على سوء خلق زوجها اعطاها مثل ثواب آسيه بنت مزاحم . ))
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: هر زنى كه بر بداخلاقى شوهرش ‍ صبر كند مانند پاداش آسيه به او عطا مى كند (آسيه همسر فرعون بود كه ايمان آورد و زير شكنجهاى هولناك شوهرش جان داد.)(23)

بسم الله الرحمن الرحیم

من هم کمی این تجربه رو داشتم. زمانی که باید طرحمو میگذروندم. یک سال باید کار میکردم. ولی چقدر اذیت شدم بماند! بعد ازآن از محیط کار فرار کردم. هرچه قدر هم که از محیط کارم تلفن وزنگ زدند برای استخدام رد کردم. چون اصلا با روحیات من سازگار نبود. اول فکر میکردم که من فقط این طوری ام چون بقیه خانم هابا کمال رضایت کار می کردند!
ولی بعدها که عقلم بیشتر رشد کرد فهمیدم که کار درست رو من کردم که به خودم صدمه نزدم.

تربیت بچه خیلی مهمه. ولی این مطلب رو درمورد مهد کودک ها نمی دونستم. من توی امتحان حوزه شرکت کردم که اگه قبول بشم باید از اول مهر بچه ام رو بذارم توی مهد کودک همان حوزه! به نظرتون بچه ی دو ساله ی من صدمه می خورد با این کار؟

سلام من گریه ام گرفت .اوضاع دختر من هم تقریبا همینه وقتی حتی 10 دقیقه دیر می رسم باید تا اخر شب جواب بدم که چرا دیر اومدم .من دلم به حال دختر م می سوزه .ولی به خاطر تعهد کار توی شرکت مجبورم تا اخر قراردادم بمونم .دعا کنید بتونم اخر تابستون کارم رو تموم کنم .دلم برای دختر گلم تنگ شده .امروز زودتر میرم دنبالش .شنبه منتظر مشکلات من و امثال من توی زندگیم باشید .حتما می نویسم تا همتون لمس کنید تا مبادا توی چاه اشتغال اداری با ساعت کاری منظم و سخت بیافتید .
فعلا خداحافظ

(۱۸/خرداد/۹۰ ۱۹:۴۰)parisan نوشته است: [ -> ]حرفاتون درسته اما من فکر تو خونه موندن دیوونم میکنه.
اصلا یک روز هم نمینونم بمونم خونه.
با خودم میگم یا ادامه تحصیل یا سر کار.شایدهم الان وقت آزادم زیاده و همچین حسی دارم.
خانم رجبی یا دوستان دیگر.شما همچین حسی ندارین یا نداشتین؟

این درسته اگر شما توی خونه بمونید و هیچ برنامه ای برای خودتون نداشته باشید. نه برنامه فرهتگی نه برنامه تفریحی، نه برنامه خود سازی و... چیزی که متاسفانه در مورد خیلی از خانم های خونه دار صادقه. هیچ برنامه ای ندارند. باری به هر جهت هستند. به همین دلیل هم هرگز از خودشون راضی نیستند و فکر می کنند هدر رفته اند.
از طرف دیگه خانمهای بیرون خونه رو خیلی فعال و کارآمد میدونند. در صورتی که این موضوع در مورد همه ی خانمهایی که بیرون خونه کار میکنند صادق نیست.
جالبه برای من که خانمهای خونه دار از روتین بودن کارهای خونه شکایت دارند ولی توی بعضی محیطهای کار، کارهای محوله به مراتب تکراری تر و روتین تر از کارهای خونه هست. همونطور که گفتم مجموعه ای از عوامل از جمله دید اجتماع به یک خانم شاغل باعث میشه اون خانم محیط کار رو بهتر از خونه بدونه و حس بیهودگی نکنه.

---

(۱۸/خرداد/۹۰ ۱۱:۴۱)بیداری12 نوشته است: [ -> ]تربیت بچه خیلی مهمه. ولی این مطلب رو درمورد مهد کودک ها نمی دونستم. من توی امتحان حوزه شرکت کردم که اگه قبول بشم باید از اول مهر بچه ام رو بذارم توی مهد کودک همان حوزه! به نظرتون بچه ی دو ساله ی من صدمه می خورد با این کار؟

به این نکته دقت کنید که مهد کودک محل تربیت کودک نیست. صرفا محل نگهداری کودک است.
درسته که یه سری برنامه ها توی مهدکودک پیاده میشه اما کدوم یک مورد تایید آموزه های تربیتی دین ماست؟
اسلام میگه باید بچه تا هفت سالگی سرور باشه. آموزشهای این دوران باید همه توام با بازی باشه نه کلاسهای رسمی و آموزشهای خشک.
یکی از آشنایان که مدتی مربی مهد بود میگفت ما به بچه ها حتی قسمتی از علوم تجربی دبستان (مفاهیم مخلوط و محلول) رو یاد میدیم!! میگفت مربی ها درست مثل مدرسه بچه ها رو مجبور به نشستن سر کلاس حتی دست به سینه نشستن میکنند. این آموزشها فایده ای به حال کودک در اون سن نداره.
ممکنه کودک مهدکودک رفته در سال اول - دوم دبستان به دلیل آموزشهای مهدکودک از بقیه بچه ها بهتر باشه توی درس. اما تحقیقات نشون داده این بچه ها در مقاطع بالاتر تحصیلی نسبت به بچه های مهدکودک نرفته در سطح پایین تری هستند.
بر فرض که آموزه ها درست باشه در مهدکودک. عزیز من هیچ «فرشته جون» و «مریم جون» ای مادر بچه نمیشه.
بچه تا زیر سن دبستان باید در چتر حمایتی مداوم مادر باشه. حتی اگر داره با هم سن و سالهاش بازی میکنه باید مطمئن باشه مادرش همین نزدیکی هست و مراقبشه و اگر براش مشکلی پیش آمد در دسترسش قرار داره. این به بچه احساس امنیت میده.
وقتی توی مهدکودک بچه با هم مهدکودکی هاش درگیر می شه یا مربی اش دعواش می کنه اون چتر حمایتی مادرش رو نداره. وقتی هم خونه می یاد نمیتونه این احساس عدم امنیتش رو منتقل کنه بنابراین به شدت دچار مشکلات روحی و حتی جسمی میشه. مشکلات جسمی ای که وقتی به پزشک مراجعه میکنند، هیچ دلیل فیزیکی براش وجود نداره.
من اینو به عینه دیدم. نوه همسایه ما از وقتی به مهد میره به طرز عجیب و مشکوکی دردهای معده داره.

نکته ی خیلی خیلی مهم اینه که وقتی پدر و مادری بچه شون رو مهد میذارن باید منتظر دو یا چندگانگی تربیت فرزندشون باشن. از کجا معلوم مربی مهدکودک (بر فرض که دلسوز و مهربون هم باشه) خط فکری و تربیتی اش با خانواده ی ما هماهنگه و همون ارزشهایی رو به فرزند ما منتقل میکنه که مدنظر ماست؟

توی بعضی از مهدکودکها حتی ساعت رقص دارند و دخترها و پسرها با هم میرقصند. آیا این تربیت همون تربیتی است که مدنظر یک خانواده ی دینی و متدین باشه؟

دوست خوبم من کوچیکتر از اونم که بخوام به شما پیشنهاد بدم ولی اگر جای شما بودم برنامه هامو به نحوی هماهنگ می کردم که تا رسیدن سن فرزندم به سن دبستان چتر حمایتی من بالای سرش باشه.
ما خانم ها خیلی رتبه ی والایی در پیشگاه خدا داریم. خداوند تربیت یک «خلیفه الله» رو به دست ما سپرده. باید به خودمون ببالیم و از این فرصت برای ارتقای معنوی خودمون و فرزندمون استفاده کنیم. باید آن به آن به خودمون بگیم که من امانتی بهشتی در دست دارم و باید به بهترین نحو اونو تربیت کنم. مگر ما آرزو نداریم از دامان ما سربازهایی برای امام زمان ع تربیت بشه؟ مگر نهایت خوشی و شادی ما می تونه چیزی غیر از این باشه که شیعه ی محب اهل بیت تربیت کنیم که آماده جان فشانی برای مولاش باشه؟
در این راه هر چی سختی بکشیم ارزشش رو داره.
اکثر ما فکر میکنیم اگر برای بچه هامون وقت بذاریم، خودمون تباه میشیم. از درس و کار میمونیم. اما همین تربیت فرزند چیزیه که فطرت ما رو آرام میکنه و رشد و تعالی ما رو به دنبال داره ان شاء الله.

به نام خدا

سلام دوستان...

(۱۹/خرداد/۹۰ ۱۲:۰۱)user313 نوشته است: [ -> ]نکته ی خیلی خیلی مهم اینه که وقتی پدر و مادری بچه شون رو مهد میذارن باید منتظر دو یا چندگانگی تربیت فرزندشون باشن. از کجا معلوم مربی مهدکودک (بر فرض که دلسوز و مهربون هم باشه) خط فکری و تربیتی اش با خانواده ی ما هماهنگه و همون ارزشهایی رو به فرزند ما منتقل میکنه که مدنظر ماست؟

باهاتون موافقم، من یه دختر دایی دارم که پدر و مادرش اونو میفرستادن مهد... توو اون ساعتی که دختر داییم میرفته مهد، تنها دختر فقط خودش بوده بقیه بچه ها پسر بودن! فکر کنم 5-6 تا پسر و این قضیه خیلی توو روحیات دختر داییم تاثیر داشته، مثلا اینکه حرف زدنهاش پسرونه شده بود یا مدل لباس پوشیدنش! به هیچ وجه راضی نمیشد روسری سر کنه یا دامن بپوشه... واقعا اگر والدین فرزندشون رو بسپارن به مهد و دیگه پیگیر وضعیت شون نباشن، مشکلات زیادی رو به همراه داره و معلوم نیست بچه چجوری تربیت میشه...

حالا با همه این تفاسیر یه سوالی برام پیش اومده...
گاهی وقتها والدین واقعا مجبورند که فرزندشون رو بسپارن به مهد یا اینکه بسپارن خونه همسایه ای، فامیلی، چیزی..... چون گاهی وقتها شرایط زندگی مخصوصا شرایط اقتصادی باعث میشه که آقا و خانم برن کار کنن! در این صورت چه میشه کرد؟ چطور میشه هم سر کار بود و هم بچه تحت تربیت درست قرار بگیره؟ آیا واقعا در چنین شرایطی تربیت درست فرزند ممکنه؟ اینکه مثلا یه پرستار بچه بیارن توو خونه مسئله حل میشه؟ یا اینکه عمه یا خاله بیان از بچه مراقبت کنن! واقعا تا چند روز میشه ازشون خواهش کرد چنین کاری بکنند؟ آیا برای همه کار پاره وقت به راحتی مهیاست؟؟

خب بگذریم از اینکه واقعا خیلی ها نیاز ندارن کار کنن ولی بازم کار میکنن! اونها رو نمیگم، منظورم پدر و مادرهایی هستند که واقعا به کارشون نیاز دارن و اگه هر دو نفر کار نکنن تحت شرایط بدی قرار می گیرند...

بعضی ها میگن خب بچه دار نشن، یا صبر کنن وقتی وضع مالی شون خوب شد بچه دار شن!
آیا این راه حل خوبیه؟ فاصله سنی والدین با فرزند چی میشه پس؟؟ اینهم خطرات خاص خودش رو داره!
ممنون میشم کسی جواب بده...
یا حق.