تالار گفتگوی بیداری اندیشه

يكي از نكات دقيق در دوستي، رفاقت در تمام دوره ها و همه فراز و نشيب هاي زندگي و احترام گزاردن به دوست است. گاه صميميت و يگانگي در دوستي به جايي مي رسد كه افراد، احترام را فراموش مي كنند. براي مثال، در عالم دوستي با ضمير «تو» همديگر را صدا مي كنند و بر اثر عادت، گاهي نيز در مقابل ديگران به شكل نادرستي رفتار مي كنند، يا با هم شوخي ها بي جا مي كنند يا يكديگر را به تمسخر مي گيرند. ادامه اين روند مي تواند روابط دوستان را تيره و متزلزل كند.

حارث بن اعور كه از اصحاب علي(علیه السلام) بود, روزي اخلاص و ارادت قلبي خود را بيان كرد و گفت: «اي اميرمؤمنان, من شما را دوست دارم.» چون سخن از دوستي به ميان آمد، حضرت درباره حفظ دوستي فرمود:

.

انسان همانگونه كه براي خود خوبي مي خواهد, براي دوستش هم بايد خوبي بخواهد، ازاين رو، اگر كاستيهايي در كار دوست خود ديد, بايد به او پند دهد. تذكر عيب هاي دوست، نشانه محبت به اوست كه عيب دوست را مانند عيب خويش ناپسند مي پندارد و از آن چشم پوشي نمي كند. اين تذكر بايد مخفيانه باشد, وگرنه نصيحت نيست, بلكه آبرو ريختن است، چنانكه امام علي(علیه السلام) مي فرمايد:

همچنين مي فرمايد:

انسان بايد همان گونه كه به ظاهر با دوست خود به صفا و محبت رفتار مي كند, در غياب او و در باطن هم به او محبت داشته باشد تا ظاهر و باطنش موافق باشد. امام علي(علیه السلام) مي فرمايد: «

»

دو دوست همانند دو دست در يك بدن كه همديگر را مي شويند, بايد كمك كار يكديگر باشند و در مشكلات زندگي، همديگر را تنها نگذارند. امام علي(علیه السلام) مي فرمايد: «

بهترين كمك دوست, كمك به اصلاح دين اوست, چنانكه امام علي(علیه السلام) مي فرمايد:

.

همچنين از دوست بايد زماني انتظار كمك داشت كه توانايي كمك كردن داشته باشد و او را به زحمت نيندازد.