۱۹/مرداد/۹۴, ۱۳:۰۵
بسم الله الرحمن الرحیم
سلامخیلی هاتون ماجرای تبریک برخی از فرماندهان نظامی بعد از بیانیه ی لوزان و تذکر رهبری به آن ها رو شنیدید.
ماجرا از این قرار بود که بعد از بیانیه ی لوزان عده ای از مقامات و فرماندهان بالارتبه ی کشور از جمله سردار فیروز آبادی به رهبری پیام تبریک فرستادند و آقا هم در جواب گفتند: «اینکه حالا تبریک میگویند، به بنده تبریک میگویند، به دیگران تبریک میگویند، بیمعنی است، چه تبریکی؟ آنچه تا کنون انجام گرفته است نه اصل توافق و مذاکرهی منتهی به توافق را تضمین میکند، نه محتوای توافق را تضمین میکند؛ هیچ کدام را»
متاسفانه عده ای در این کشور معنی ولایت را نمی فهمند ، تا جایی که دوباره این اشتباه را تکرار می کنند و مانور های موشکی در کشور را به تعطیلی می کشند!
رهبر انقلاب در پیامی واضح همه ی فرماندهان رو از درگیر بازیهای سیاسی شدن و اجازه ی بازدید از مراکز نظامی دادن، منع کردند. اما کجایند فرماندهانی مثل همت که فریاد می زدند: "بجنگید وگرنه سازمان مللی ها بر شما مسلط خواهند شد" . کجایند آن مردان آسمانی که حرف رهبرشان بر مصلحت های کاخ نشین ها ارجحیت داشت. آخرالزمان است و جنس فرماندهان هم متفاوت شده.
حالا می فهمم که چرا علی تنها ماند. چرا حسن تنها ماند. چرا حسین تنها ماند.
حالا می فهمم که چقدر سید علی تنها است.
فقط یک چیز آرامم می کند. آن هم ظهور است. قبل از ظهور باید ناخالص ها و سازشکاران جدا شوند. سپاه امام زمان جای کاخ نشین ها نیست. همانطور که سپاه امام حسین جای این کاخ نشین ها نبود... .