۲۱/آذر/۸۹, ۴:۴۵
برای جناب "من"
كبر را اسباب بسياري است كه برگشت تمام آنها به اين است كه انسان در خود كمالي توهم كند،كه آن باعث عجب و خودپسندي شود و حجاب كمال ديگران شده، آن ها را ناقص تر از خود گمان كند و برايشان ترفع و بزرگي و بزرگ فروش كند.
در حديث كافي وارد است كه حضرت صادق (علیه السلام) فرموده است: هيچ بنده اي نيست مگر آن كه در سر آن لجامي است و فرشته اي است كه آن را نگاه مي دارد، پس وقتي كه تكبر مي كند مي گويد پايين بيا، خداي تو را پايين بياورد، پس او هميشه در پيش خود،بزرگترين مردم است و در چشم مردم كوچكترين آنهاست و هنگامي كه تواضع نمايد، خداي تعالي آن لجامي را كه در سر اوست، مرتفع فرمايد و گويد به او كه بزرگ شو، خداوند تو را بزرگ و رفيع كند. پس هميشه كوچكترين مردم است نزد خود و رفيع ترين مردم است نزد آنها.
همچنين مي فرمايند: در قيامت متكبران، قرار داده مي شوند به صورت مورچگان ضعيف، پايمال نمايند مردم آنها را تا خدا از حساب فارغ شود.
و همچنين مي فرمايند: همانا در جهنم وادي هست از براي متكبران. كه او را سَقَر گويند كه شكايت مي كند به خداي عزوجل از شدت حرارت خود و از خداي درخواست مي كند تا نفس بكشد. سپس تنفس مي كند. پس محترق مي كند جهنم را بواسطه آن نفس. پناه مي برم به خدا از جايي كه خودش با آن كه دار عذاب است، از حرارت خودش شكايت مي كند و جهنم از نفس او مي سوزد.
و همچنين مي فرمايند: بترسيد بترسيد از عظمت و كبر كردن، زيرا كبر مختص به خداي عزوجل است، و كسي كه منازعه كند خدا را در آن، خداي تعالي او را در هم شكند، و ذليلش كند روز قيامت.
پناه مي برم به خدا اگر بخواهد كسي را در هم شكند.
و علاوه بر همه اين امور، كبر مايه فلاكت و خسران دنيوي نيز مي باشد و توليد بغض و عداوت كرده، انسان را از چشم خلايق بياندازد و پست و ناچيز كند و مردم را وادار كند كه با او معارضه به مثل كنند و او را خوار كنند و تحقير نمايند. (گزيده اي از چهل حديث امام باب كبر)
خلوص، جان عمل
بنده ، هرگاه که گناهي از او سرزند از دو حال خارج نيست، يا پشيمان مي شود كه همان پشيماني كفاره گناه اوست و يا پشيمان نمي شود، حال اگر عمل نيكي پس از آن انجام دهد با همان پاك خواهد شد، اگر باز پاك نشد و گناهش از گناهان كبيره نبود با نمازهاي پنجگانه اش پاك خواهد شد. اگر باز هم پاك نشد خدا او را به عقوبتي در اين دنيا پاك مي سازد و اگر اين هم نشد به شفاعت ملائكه و مؤمنين پاك خواهد شد و اگر با آن هم نشد، به شفاعت پيامبر و ائمه و اگر از آن هم محروم شد به رحمت واسعه پروردگار پاك خواهد شد و اگر باز چيزي باقي ماند، خداوند متعال او را به سختي جان كندن پاك خواهد كرد و اگر با آن هم نشد به عذاب قبر و اگر با آن هم نشد به هول و هراس روز قيامت و گرنه كه بايد تشريف مبارك را به جهنم ببرند براي پاك شدن.
و اين در حال است كه بنده اگر نيت خير كند برايش ثوابش را مي نويسند ولي گناه را تا به انجام نرساند چيزي در نامه عملش ثبت نخواهد شد و بعلاوه هر كار خيرش را به تناسب خلوص نيتش تا چندين برابرش ثواب و خواهند نوشت.
حال به نظر شما چه مي شود كه با اين طرز برخوردي كه با ما مي شوند، دوزخ از جن و انس پر مي شود؟!!
علت اصلي اين است كه ما خلوص نداريم.
خداوند مي فرمايد: من خودم بهترين شريكم و شريكي قبول نمي كنم پس اگر در كارتان كسي را غير من شريك ساختيد تمامش را به شريك واگذار مي كنم.
آري كاري كه غير خدا را در انجامش در نظر داشته باشي هيچ ارزشي ندارد. بدبختي اينجاست كه ما اگر با هزار زحمت موفق به انجام كار خالصي بشويم باز هم از شر شيطان ملعون رهايي نمي يابيم و يك جا به يك نحوي آن را براي غير ابراز مي كنيم، ولو شده در يك محفل دوستانه به عنوان يك خاطره، خلاصه با گلي كه در كشتزار عمل كاشته ايم، آنقدر ور مي رويم كه جز خار چيزي از آن باقي نماند و به خيال خود كلي هم كار خير انجام داده ايم و نامه عملمان توپِّ توپ است. زهي خيال باطل.
پيامبر اكرم (صلوات الله علیه) به مولي امير مي فرمايند: زماني كه ديدي همت ها همه در زيادي عمل صرف مي شوند توبه اخلاص عمل همت گمار.
عزيز برادر بدان و آگاه باش كه زيادي عمل مهم نيست، آنچه مايه نجات است خلوص عمل است.
و عمل خالص هم نشانه ای دارد
نشانه اش این است که انسان پس از انجام دادنش آن عملش در نظرش نمی آید.
خدایا، پروردگارا! مارا از کبر امان ده و خلوص در نیات و اعمالمان عنایت فرما
كبر را اسباب بسياري است كه برگشت تمام آنها به اين است كه انسان در خود كمالي توهم كند،كه آن باعث عجب و خودپسندي شود و حجاب كمال ديگران شده، آن ها را ناقص تر از خود گمان كند و برايشان ترفع و بزرگي و بزرگ فروش كند.
در حديث كافي وارد است كه حضرت صادق (علیه السلام) فرموده است: هيچ بنده اي نيست مگر آن كه در سر آن لجامي است و فرشته اي است كه آن را نگاه مي دارد، پس وقتي كه تكبر مي كند مي گويد پايين بيا، خداي تو را پايين بياورد، پس او هميشه در پيش خود،بزرگترين مردم است و در چشم مردم كوچكترين آنهاست و هنگامي كه تواضع نمايد، خداي تعالي آن لجامي را كه در سر اوست، مرتفع فرمايد و گويد به او كه بزرگ شو، خداوند تو را بزرگ و رفيع كند. پس هميشه كوچكترين مردم است نزد خود و رفيع ترين مردم است نزد آنها.
همچنين مي فرمايند: در قيامت متكبران، قرار داده مي شوند به صورت مورچگان ضعيف، پايمال نمايند مردم آنها را تا خدا از حساب فارغ شود.
و همچنين مي فرمايند: همانا در جهنم وادي هست از براي متكبران. كه او را سَقَر گويند كه شكايت مي كند به خداي عزوجل از شدت حرارت خود و از خداي درخواست مي كند تا نفس بكشد. سپس تنفس مي كند. پس محترق مي كند جهنم را بواسطه آن نفس. پناه مي برم به خدا از جايي كه خودش با آن كه دار عذاب است، از حرارت خودش شكايت مي كند و جهنم از نفس او مي سوزد.
و همچنين مي فرمايند: بترسيد بترسيد از عظمت و كبر كردن، زيرا كبر مختص به خداي عزوجل است، و كسي كه منازعه كند خدا را در آن، خداي تعالي او را در هم شكند، و ذليلش كند روز قيامت.
پناه مي برم به خدا اگر بخواهد كسي را در هم شكند.
و علاوه بر همه اين امور، كبر مايه فلاكت و خسران دنيوي نيز مي باشد و توليد بغض و عداوت كرده، انسان را از چشم خلايق بياندازد و پست و ناچيز كند و مردم را وادار كند كه با او معارضه به مثل كنند و او را خوار كنند و تحقير نمايند. (گزيده اي از چهل حديث امام باب كبر)
خلوص، جان عمل
بنده ، هرگاه که گناهي از او سرزند از دو حال خارج نيست، يا پشيمان مي شود كه همان پشيماني كفاره گناه اوست و يا پشيمان نمي شود، حال اگر عمل نيكي پس از آن انجام دهد با همان پاك خواهد شد، اگر باز پاك نشد و گناهش از گناهان كبيره نبود با نمازهاي پنجگانه اش پاك خواهد شد. اگر باز هم پاك نشد خدا او را به عقوبتي در اين دنيا پاك مي سازد و اگر اين هم نشد به شفاعت ملائكه و مؤمنين پاك خواهد شد و اگر با آن هم نشد، به شفاعت پيامبر و ائمه و اگر از آن هم محروم شد به رحمت واسعه پروردگار پاك خواهد شد و اگر باز چيزي باقي ماند، خداوند متعال او را به سختي جان كندن پاك خواهد كرد و اگر با آن هم نشد به عذاب قبر و اگر با آن هم نشد به هول و هراس روز قيامت و گرنه كه بايد تشريف مبارك را به جهنم ببرند براي پاك شدن.
و اين در حال است كه بنده اگر نيت خير كند برايش ثوابش را مي نويسند ولي گناه را تا به انجام نرساند چيزي در نامه عملش ثبت نخواهد شد و بعلاوه هر كار خيرش را به تناسب خلوص نيتش تا چندين برابرش ثواب و خواهند نوشت.
حال به نظر شما چه مي شود كه با اين طرز برخوردي كه با ما مي شوند، دوزخ از جن و انس پر مي شود؟!!
علت اصلي اين است كه ما خلوص نداريم.
خداوند مي فرمايد: من خودم بهترين شريكم و شريكي قبول نمي كنم پس اگر در كارتان كسي را غير من شريك ساختيد تمامش را به شريك واگذار مي كنم.
آري كاري كه غير خدا را در انجامش در نظر داشته باشي هيچ ارزشي ندارد. بدبختي اينجاست كه ما اگر با هزار زحمت موفق به انجام كار خالصي بشويم باز هم از شر شيطان ملعون رهايي نمي يابيم و يك جا به يك نحوي آن را براي غير ابراز مي كنيم، ولو شده در يك محفل دوستانه به عنوان يك خاطره، خلاصه با گلي كه در كشتزار عمل كاشته ايم، آنقدر ور مي رويم كه جز خار چيزي از آن باقي نماند و به خيال خود كلي هم كار خير انجام داده ايم و نامه عملمان توپِّ توپ است. زهي خيال باطل.
پيامبر اكرم (صلوات الله علیه) به مولي امير مي فرمايند: زماني كه ديدي همت ها همه در زيادي عمل صرف مي شوند توبه اخلاص عمل همت گمار.
عزيز برادر بدان و آگاه باش كه زيادي عمل مهم نيست، آنچه مايه نجات است خلوص عمل است.
و عمل خالص هم نشانه ای دارد
نشانه اش این است که انسان پس از انجام دادنش آن عملش در نظرش نمی آید.
خدایا، پروردگارا! مارا از کبر امان ده و خلوص در نیات و اعمالمان عنایت فرما