(A+)صفتی که تمام یاران امام زمان دارند و صفتی که هیچ یک از یاران امام زمان ندارند!!!!!!!!

[علی 110]

برای جناب "من"

كبر را اسباب بسياري است كه برگشت تمام آنها به اين است كه انسان در خود كمالي توهم كند،‌كه آن باعث عجب و خودپسندي شود و حجاب كمال ديگران شده، آن ها را ناقص تر از خود گمان كند و برايشان ترفع و بزرگي و بزرگ فروش كند.
در حديث كافي وارد است كه حضرت صادق (علیه السلام) فرموده است:‌ هيچ بنده اي نيست مگر آن كه در سر آن لجامي است و فرشته اي است كه آن را نگاه مي دارد،‌ پس وقتي كه تكبر مي كند مي گويد پايين بيا، خداي تو را پايين بياورد،‌ پس او هميشه در پيش خود،‌بزرگترين مردم است و در چشم مردم كوچكترين آنهاست و هنگامي كه تواضع نمايد،‌ خداي تعالي آن لجامي را كه در سر اوست، مرتفع فرمايد و گويد به او كه بزرگ شو، خداوند تو را بزرگ و رفيع كند. پس هميشه كوچكترين مردم است نزد خود و رفيع ترين مردم است نزد آنها.

همچنين مي فرمايند:‌ در قيامت متكبران،‌ قرار داده مي شوند به صورت مورچگان ضعيف،‌ پايمال نمايند مردم آنها را تا خدا از حساب فارغ شود.

و همچنين مي فرمايند: همانا در جهنم وادي هست از براي متكبران. كه او را سَقَر گويند كه شكايت مي كند به خداي عزوجل از شدت حرارت خود و از خداي درخواست مي كند تا نفس بكشد. سپس تنفس مي كند. پس محترق مي كند جهنم را بواسطه آن نفس. پناه مي برم به خدا از جايي كه خودش با آن كه دار عذاب است،‌ از حرارت خودش شكايت مي كند و جهنم از نفس او مي سوزد.

و همچنين مي فرمايند: بترسيد بترسيد از عظمت و كبر كردن، زيرا كبر مختص به خداي عزوجل است، و كسي كه منازعه كند خدا را در آن، خداي تعالي او را در هم شكند،‌ و ذليلش كند روز قيامت.

پناه مي برم به خدا اگر بخواهد كسي را در هم شكند.

و علاوه بر همه اين امور، كبر مايه فلاكت و خسران دنيوي نيز مي باشد و توليد بغض و عداوت كرده، انسان را از چشم خلايق بياندازد و پست و ناچيز كند و مردم را وادار كند كه با او معارضه به مثل كنند و او را خوار كنند و تحقير نمايند. (گزيده اي از چهل حديث امام باب كبر)


خلوص، جان عمل

بنده ، هرگاه که گناهي از او سرزند از دو حال خارج نيست، يا پشيمان مي شود كه همان پشيماني كفاره گناه اوست و يا پشيمان نمي شود، حال اگر عمل نيكي پس از آن انجام دهد با همان پاك خواهد شد، اگر باز پاك نشد و گناهش از گناهان كبيره نبود با نمازهاي پنجگانه اش پاك خواهد شد. اگر باز هم پاك نشد خدا او را به عقوبتي در اين دنيا پاك مي سازد و اگر اين هم نشد به شفاعت ملائكه و مؤمنين پاك خواهد شد و اگر با آن هم نشد، به شفاعت پيامبر و ائمه و اگر از آن هم محروم شد به رحمت واسعه پروردگار پاك خواهد شد و اگر باز چيزي باقي ماند، خداوند متعال او را به سختي جان كندن پاك خواهد كرد و اگر با آن هم نشد به عذاب قبر و اگر با آن هم نشد به هول و هراس روز قيامت و گرنه كه بايد تشريف مبارك را به جهنم ببرند براي پاك شدن.

و اين در حال است كه بنده اگر نيت خير كند برايش ثوابش را مي نويسند ولي گناه را تا به انجام نرساند چيزي در نامه عملش ثبت نخواهد شد و بعلاوه هر كار خيرش را به تناسب خلوص نيتش تا چندين برابرش ثواب و خواهند نوشت.

حال به نظر شما چه مي شود كه با اين طرز برخوردي كه با ما مي شوند، دوزخ از جن و انس پر مي شود؟!!

علت اصلي اين است كه ما خلوص نداريم.

خداوند مي فرمايد: من خودم بهترين شريكم و شريكي قبول نمي كنم پس اگر در كارتان كسي را غير من شريك ساختيد تمامش را به شريك واگذار مي كنم.

آري كاري كه غير خدا را در انجامش در نظر داشته باشي هيچ ارزشي ندارد. بدبختي اينجاست كه ما اگر با هزار زحمت موفق به انجام كار خالصي بشويم باز هم از شر شيطان ملعون رهايي نمي يابيم و يك جا به يك نحوي آن را براي غير ابراز مي كنيم، ولو شده در يك محفل دوستانه به عنوان يك خاطره،‌ خلاصه با گلي كه در كشتزار عمل كاشته ايم، آنقدر ور مي رويم كه جز خار چيزي از آن باقي نماند و به خيال خود كلي هم كار خير انجام داده ايم و نامه عملمان توپِّ توپ است. زهي خيال باطل.

پيامبر اكرم (صلوات الله علیه) به مولي امير مي فرمايند:‌ زماني كه ديدي همت ها همه در زيادي عمل صرف مي شوند توبه اخلاص عمل همت گمار.

عزيز برادر بدان و آگاه باش كه زيادي عمل مهم نيست، آنچه مايه نجات است خلوص عمل است.
و عمل خالص هم نشانه ای دارد
نشانه اش این است که انسان پس از انجام دادنش آن عملش در نظرش نمی آید.


خدایا، پروردگارا! مارا از کبر امان ده و خلوص در نیات و اعمالمان عنایت فرما

[علی 110]

سلام دوستان
یکی از رفقا در پیام خصوصی به حقیر گفت من به واسطه ی عدم خلوص در اعمالم بعضی کارها رو نمیکنم
گفتم شاید این مشکل برای باقی ما هم به وجود بیاد بعضی اوقات گفتم شاید بد نباشه جواب رو به صورت عمومی پخش کنم
جواب:
سلام برادر
یه نکته که من از استادم یاد گرفتم
به شما هم میگم
برادر من ما یه چیزی داریم به نام وسواس در اخلاص
شیطان لعین با هر کسی یه جور تا میکنه
به بهانه ی این که شما خیر نرسونی به شما وسوسه میکنه که تو که اهل ریا هستی و اخلاص توی کارت نیست و عمل بی اخلاص هم که فایده نداره پس بی خیال
استاد میگفت هیچ عمل خیری رو به بهانه ی ریایی بودن و نداشتن اخلاص ترک نکنید که وسوسه ی شیطان است و اون ملعون هر کاری میکنه تا شما رو به عمل خیر نیارید یکیش هم همینه
ببین برادر ما باید بدونیم که اصلاً اخلاص در عمل کار من و شما نیست!!!!!!!!!!!!
ما عمل رو انجام میدیم بعد به خدا اعتراف میکنیم میگیم خدایا میدونم من گاگول هستم و عملم هم درِپیتی هست اما چه کنم همین قدر از وسعم بر میاد و تو هم امر کردی به انجام عمل صالح
خودت اخلاصش رو به من مرحمت کن
این منطق ، منطق توحیدی هست
و اون منطق که به بهانه ی عدم خلوص ما سراغ عمل خیر نریم میشه منطق شیطان لعین
پس دلتو بده به اوست کریم و به خدا توکل کن و صادقانه عجز خودت رو از انجام عمل خالص پیشش اعتراف کن و بگو به کوری چشم شیطان من شده شب جایی مهمونی هم برم میرم نماز شبم رو جلوی مهمونا میخونم هر کسی هر چی خواست فکر کنه بعدش هم از خدا میخوام بهم خلوص بده
البته خوب داریم بعضی مستحبات مثل صدقه بهتر هست که مخفی باشه اما اگه جایی بین عمل خیر در ملاً عام و انصراف از عمل خیر به تو تلقین شد که انصراف بده بدون وسوسه ی شیطان هست
ما این قدر میفهمیم که به تنهایی نمیتونیم عملمون را خالص کنیم پس عمل رو انجام میدیم و باقی امور رو میسپوریم به خدا و سر سجاده عاجزانه ، حقیرانه ، ذلیلانه و... از خدا میخوایم به حق 14 معصوم خلوص رو هم به اعمال ما بده و آنی و کمتر از آنی مارو به حال خودمون وانگذاره
لعنت خدا به دل سیاه شیطون
یا علی
التماس دعا

[-Ali-]

1 - خداجویی:
خداجویی و توحید سرلوحه عقاید و خصال یاران مهدی است. آنان خدا را به شایستگی شناخته و همه وجودشان غرق جلوه نور ایزدی است و ایمانی خالصانه در سینه دارند که شک و تردید با آنان بیگانه است.(1) امام صادق(علیه السلام) فرمود:"مردانی که گویا دل‌هایشان پاره‏های آهن است، غبار تردید در ذات مقدس خدای، خاطرشان را نمی‏آلاید... همانند چراغ‏های فروزانند، گویا دل‌هایشان نور باران است... برای شهادت دعا می‏کنند...".(2)
2 - بصیرت و آگاهی:
یکی از ویژگی‏های یاران امام بصیرت و آگاهی است. آنان در فرمانبری از امام و شناخت او و تشخیص حق و باطل دچار مشکل نشده و در فتنه‏ها هوشیارانه راه جویند. بصیرت آنان سبب می‏شود که در احیای سنت و مبارزه با بدعت درنگ نکنند و در رسالت شرک‌زدایی به همراه امام خود تبر بردارند و بت شکنی کنند. "چون فرمان خدا آزمایش را به سر آورد، شمشیرها را در راه حق آختند و بصیرتی را که در راه دین داشتند، آشکار کردند...".(3)
3 - عبادت و بندگی:
یکی از ویژگی‏های مهم یاران امام زمان(علیه السلام) عبادت و بندگی است. یاران مهدی، شیران روز و نیایشگران شب هستند. عبادت از دیدگاه یاران امام، نوعی معامله و داد و ستد نیست، بلکه عبادت آنان، نیایش عارفانه و پاکبازانه، پیوند روح با ابدیت، عالی‏ترین واکنش سپاسگزارانه انسان در برابر خدا و عبادت آزادگان است. آنان چون مادران فرزند مرده می‏گریند.(4)
امام باقر(علیه السلام) فرمود:"گویا قائم و یارانش را در نجف اشرف می‏نگرم، توشه هایشان به پایان رسیده و لباس‏های شان مندرس گشته است. جای سجده بر پیشانیشان نمایان است. شیران روزند و راهبان شب".(5)
4 - شجاعت:
یاران امام زمان(علیه السلام) دلیر مردند و جنگ آوران میدان‏های نبرد. ایمان به هدف، همه وجودشان را تسخیر کرده و هر کدام قوّت چهل مرد را دارند.(6)
شجاعت بی بدیلشان، ترس را بر دل‏های مستکبران چیره ساخته و جان‌هاشان از سنگ خارا محکم‏تر
است. امام باقر(علیه السلام) فرمود:"گویا آنان را می‏نگرم... سیصد و اندی مرد بلند بر بلندای نجف و کوفه ایستاده‏اند، دل‏هایی چون پولاد دارند...".(7)
5 - فرمانبری:
یکی از ویژگی‏های یاران امام زمان(علیه السلام) اطاعت و فرمانبری از مولا و مقتدای شان است. آنان عاشقان مولای خود و فرمانبرترین انسان‏ها هستند و در انجام دستورهای امام خویش بر یکدیگر پیشی می‏گیرند.(8)
پیامبر اسلام(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) فرمود:"کدّادون مجدّون فی طاعته؛(9) تلاشگر و کوشا در پیروی از او هستند".
6 - ایثار (از خود گذشتگی) و برابری‏
از خصوصیات بارز یاران مهدی ایثار و برابری است. وحدت مقصد و اخلاص نیّت، دل‌هایشان را به هم پیوند داده و یار و غمخوار یکدیگرند. آنان برای یکدیگر خود را به رنج افکنده و در بهره‏گیری از مواهب الهی، دیگران را بر خود پیش می‏دارند. یکی از شاخصه‏های حکومت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) مواسات و برابری است.
در برخی از روایات از یاران امام زمان(علیه السلام) به "رفقا" یاد شده که به معنای دوستان همدل، همراز، با لطف و صفا است، گویا برادران تنی‏اند:"کأنّها ربّا هم أبٌ واحد أو أمٌ واحدةٌ، قلوبهم مجتمعة بالمحبّة و النّصیحة؛(10) گویا یک پدر و مادر آنان را پروریده‏اند. دل‏های آنان از محبت و خیرخواهی به یکدیگر آکنده است".
7 - نظم:
یاران امام زمان(علیه السلام) دارای نظم و تشکیلات مناسب با حکومت جهانی‏اند. با مردم روابط گرم داشته، ولی کارهای خویش را بر اصولی محکم و روشن پیش می‏برند.
سپاهیان امام از لباس یکسان استفاده می‏کنند و منظم‏ترین نیروی رزمی جهان هستند. امام علی(علیه السلام) یاران امام زمان(علیه السلام) را این گونه می‏ستاید:"گویا آنان را می‏نگرم که زی و هیأتی یکسان، قد و قامت برابر، در جمال و برازندگی همانند و هم لباس‏اند".(11)
8 - زهد و ساده زیستی:
زهد و ساده زیستی زینت یاران مهدی است. آنان خوشکامی و نیک بختی را در آرامش دیگران می‏جویند و بستر بهره‏گیری از مواهب الهی را برای دیگران فراهم کرده و خود با دنیا گرایی در ستیزند. غذایشان ساده و لباسشان بی پیرایه است. امام صادق(علیه السلام) در برابر پافشاری دوستان برای قیام و شتاب در خروج قائم(علیه السلام) فرمود:"چرا در خروج قائم شتاب می‏ورزید؟!به خدا سوگند، لباسش درشت و غذایش ناچیز است. زندگی در حکومت او جنگیدن و مرگ در سایه شمشیر است".(12)
9 - عدالت:
یکی از ویژگی‏های یاران امام زمان(علیه السلام) عدالت است. عدالت که در رعایت حقوق دیگران و پرهیز از هر گونه ستم ظهور می‏کند، زینت یاران مهدی(علیه السلام) است.
یکی از شاخصه‏های مهم حکومت جهانی عدالت است.(13)
کارگزاران و سربازان او نیز باید عدالت گرا باشند. کسانی که در صدد هستند از یاران امام زمان(علیه السلام) باشند باید با بهره‏گیری از دستورهای اسلامی و رعایت واجبات، ترک محرّمات و تقواگرایی، به تقویت ریشه عدالت در وجود خود اقدام کنند تا بتوانند قابلیت دیدن یار را پیدا کنند که امام عادل، یاران عادل را می‏طلبد.

1 - کمال الدین، ج 2، ص 378.
2 - همان.
3 - نهج البلاغه فیض الاسلام، خطبه 150.
4 - علی یزدی حایری، الزام الناصب، ج 2، ص 20.
5 - بحالارانوار، ج 53، ص 7.
6 - خصال شیخ صدوق، ترجمه کمره‏ای، ج 2، ص 318.
7 - بحارالانوار، ج 53، ص 310.
8 - عیون اخبار الرضا، ص 63.
9 -
10 - . الزام الناصب، ج 2، ص 20.
11 - الملاحن و الفتن، ص 148.
12 - نعمانی، الغیبه، ص 233.
13 - کنزالعمال، ج 14، ص 264؛ ینابیع المودّه، ج 1 - 2، ص 469؛ نعمانی، کتاب الغیبه، ص 425.

[علی 110]

در محضرامام رضا
بزنطی گوید:
مولایم امام رضا (علیه السلام) الاغی را برایم فرستاد، سوار شده خدمتش رسیدم، شب فرا رسید و من همچنان در محضرش بودم تا آنکه پاسی از شب گذشت. وقتی خواست به اندرون تشریف ببرد فرمود: فکر نمی کنم که بتوانی به شهر برگردی؟
عرض کردم آری ، قربانت گردم. فرمود امشب را نزد ما بمان، فردا صبح در امان خدا حرکت کن.
عرض کردم: قربانت گردم همین کار را می کنم.
حضرت رو به کنیز کرد و فرمود: ای کنیز! رختخوابی که من در آن می خوابم برای او بیانداز و ملافه مرا روی او بکش و بالش مرا نیز زیر سر او بگذار.
بزنطی گوید: من در دلم گفتم: چه کسی به مقامی که به من امشب عنایت شده می رسد، به راستی که خداوند در نزد امام برای من مقام و منزلتی قرار داده و به من لطفی نموده که به کسی از دوستان من ننموده که امام مرکب خود را برای من فرستاد وسوار شدم، رختخواب خود را برای من گسترانید و در ملافه حضرتش خوابیدم و بالش خود را برای من قرار داد.کسی از اصحاب به چنین مقامی نرسیده.
من درین فکر بودم و آن حضرت نیز در کنارم نشسته بود. ناگاه رو به من کرد و فرمود: ای احمد روزی امیرمؤمنان علی (علیه السلام) به عیادت زیدبن صوحان رفت، زید به جهت این عیادت به مردم افتخار می کرد.
حضرت رو به او کرد و فرمود:
هرگز نفس خود را در معرض فخر و مباهات قرار نده، و برای خدا خود را فروتن کن.
عیون أخبار الرضا، شیخ صدوق 2/210ح15_ نقل از کتاب شریف القطره

حتی عنایت مسلّم خدا و رسول خدا و ائمّه هم نباید موجب فخر و مباهات ما شود چه رسد به فخرفروشی و مباهات، به واسطه امور دنیوی یا معنوی مانند علم وثروت و زیبایی و حالات خوش معنوی و اعمال نیک و...

ومشخص می شود که بندگی خدا با فخر و مباهات در یک جا جمع نمی شود.
پروردگارا به حق محمّد و آل محمّد ما را متواضع بگردان

انشالله ادامه دارد...

[راوی110]

امام صادق علیه السلام:

لا یَدخُلُ الجَنَّهَ مَن فِی قَلبهِ مِثقالَ ذَرَّهٍ مِن کِبر؛

کسی که در قلبش به اندازه ذره ای کبر و خود بزرگ بینی باشد به بهشت وارد نمی شود.

الکافی(ط-اسلامی) ج2 ص310

امام صادق عليه السلام:

مَن ذَهَبَ يَرى أَنَّ لَهُ عَلَى الآخَرِ فَضلاً فَهُوَ مِنَ المُستَكبِرينَ، (قالَ حَفصُ بنُ غياثٍ): فَقُلتُ لَهُ إِنَّما يَرى أَنَّ لَهُ عَلَيهِ فَضلاً بِالعافيَةِ إذا رَآهُ مُرتَكِبا لِلمَعاصى، فَقالَ: هَيهاتَ هَيهاتَ! فَلَعَلَّهُ أَن يَكونَ قَد غُفِرَ لَهُ ما أتى وَ أَنتَ مَوقوفٌ مُحاسَبٌ أَما تَلَوتَ قِصَّةَ سَحَرَةِ موسى عليه السلام؛

هر كس خودش را بهتر از ديگران بداند، او از متكبران است. حفص بن غياث مى گويد: عرض كردم: اگر گنهكارى را ببيند و به سبب بى گناهى و پاكدامنى خود، خويشتن را از او بهتر بداند چه؟ فرمودند: هرگز هرگز! چه بسا كه او آمرزيده شود اما تو را براى حسابرسى نگه دارند، مگر داستان جادوگران و موسى عليه السلام را نخوانده اى؟

الكافى(ط-الاسلامیه)، ج8، ص128

امام صادق عليه السلام:

اَلكِبرُ أَن تَغمِصَ النّاسَ وَتُسَفِّهَ الحَقَّ؛

تكبر، اين است كه مردم را تحقير كنی و حق را خوار شمارى.

الكافى(ط-الاسلامیه)، ج2، ص310