۲۴/مرداد/۹۰, ۱۳:۳۵
بسم رب الانباء والمرسلین
سلام
قصد دارم به یک سری از سولاتی که وهابیان ایجاد نموده اند از
کتاب :پاسخ جوانان شیعی به پرسش های وهابیان
نویسنده : محمد طبری
ناشر : نشر مشعر
چاپ : دار الحدیث
نوبت چاپ : دوم-زمستان 1386
پاسخ بدم
اگه نظر دوستان موافق با ادامه این مطلب باشه دوباره ادامه می دم
سوال
انسان فقط بنده خداست پس چرا می گویید عبدالرسول یا عبدالحسین و ... ؟
پاسخ
عبودیت در معانی مختلفی به کار می رود
1 ) عبودیت در مقابل الوهیت:
روشن است که استعمال عبودیت در چنین موردی به معانی مملوک بودن انسان ، خالق بودن خداوند متعال و مخلوق بودن انسان است. در این استعمال ، از آنجا که عبودیت ، رمز مخلوق بودن است فقط به اسم خداوند متعال اضافه می شود و می گویند (عبد الله ) زیرا :
هیچ موجودی در آسمان وزمین نیست جز آنکه خدا را بنده و فرمان بردار است ( سوره مریم آیه 93 )
همچنین قرآن به نقل از حضرت مسیح می فرماید
من بنده خدایم ، او کتاب آسمانی به من داده و مرا پیامبر قرار داده است ( سوره مریم آیه 30 )
2 )عبودیت قرار دادی :
چنین عبودیتی ناشی از غلبه و پیروزی انسانی بر دیگر انسان در میدان جنگ است .دین اسلام ، این نوع عبودیت را تحت شرایطی خاص که در فقه بیان شده پذیرفته است . اختیار افرادی که در جنگ به دست مسلمانان اسیر می شوند ، با حاکم شرع است و او می تواند یکی از راههای سه گانه را برگزیند ، آزاد سازی اسیران بدون دریافت غرامت ، آزاد سازی اسیران با دریافت غرامت و در اسارت نگه داشتن آن ها
در صورت سوم فرد اسیر ( عبد ) مسلمانان محسوب می شود و به همین دلیل در کتب فقهی ، بابی به نام << عبید واماء >> منعقد شده است . به عنوان مثال ، قرآن می فرماید:
وَ أَنکِحُواْ الْأَیَامَى مِنکمُْ وَ الصَّالِحِینَ مِنْ عِبَادِکمُْ وَ إِمَائکُمْ إِن یَکُونُواْ فُقَرَاءَ یُغْنِهِمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَ اللَّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ(32)
مردان و زنان بی همسر خود را همسر دهید . همچنین غلامان و کنیزان صالح و درستکارتان را اگر فقیر و تنگدست باشند . خداوند از فضل خود آنان را بی نیاز می سازد . خداوند گشایش دهنده و آگاه است. ( سوره نور آیه 32 )
در این آیه خداوند اسیران جنگی را بندگان و کنیزان مسلمانان می داند و می فرماید ( ... عِبَادِکمُْ وَ إِمَائکُم ... ) در اینجا عبد به نام غیر خداوند اضافه شده است .
3 ) عبودیت :
در اینجا عبودیت به معانی اطاعت و فرمانبرداری است و در کتاب های لغت این معنی آمده است ( کتاب لسان العرب و القاموس المحیط ، ماده عبد )
بنابراین ، در نا مهایی مانند عبدالرسول و عبدالحسین معانی سوم مورد نظر است . عبدالرسول وعبدالحسین یعنی مطیع پیامبر (ص )وامام حسین (ع ) و بی شک چون اطاعت از پیامبر و اولی الامر واجب است هر مسلمانی مطیع پیامبر و ائمه بعد از ایشان می باشد:
اطاعت کنید خدا را و پیامبر خدا و اولی الامر ( اوصیای پیامبر ) را.... سوره نساء آیه 59
براساس این آیه قرآن کریم پیامبر را مطاع و مسلمانان را مطیع معرفی کرده است و اگر همین معنا را در نام فرزند خود بگنجاند ، نه تنها قابل سر زنش نیست که شایسته ستایش است ما افتخار می کنیم که مطیع پیامبر ( ص ) و حضرت امام حسین ( ع ) باشیم و به فرمان آنها گوش فرا دهیم . البته واضح است که میان عبدارسول و عبدالله بودن منافاتی نیست و انسان در عین حال که عبد خداوند است مطیع پیامبر نیزهست زیرا دانستم که عبودیت درمورد خداوند ، عبودیت تکوینی وناشی از خالقیت حق است ، اما عبودیت انسانها را به اطاعت از پیامبر ( ص ) ناشی از تشریع و دستور خداوند می باشد که انسان ها را به اطاعت از پیامبر می خواند و پیامبر را مطاع می نامد . میان این دو استعمال ، فاصله و تفاوت بسیار است
سلام
قصد دارم به یک سری از سولاتی که وهابیان ایجاد نموده اند از
کتاب :پاسخ جوانان شیعی به پرسش های وهابیان
نویسنده : محمد طبری
ناشر : نشر مشعر
چاپ : دار الحدیث
نوبت چاپ : دوم-زمستان 1386
پاسخ بدم
اگه نظر دوستان موافق با ادامه این مطلب باشه دوباره ادامه می دم
سوال
انسان فقط بنده خداست پس چرا می گویید عبدالرسول یا عبدالحسین و ... ؟
پاسخ
عبودیت در معانی مختلفی به کار می رود
1 ) عبودیت در مقابل الوهیت:
روشن است که استعمال عبودیت در چنین موردی به معانی مملوک بودن انسان ، خالق بودن خداوند متعال و مخلوق بودن انسان است. در این استعمال ، از آنجا که عبودیت ، رمز مخلوق بودن است فقط به اسم خداوند متعال اضافه می شود و می گویند (عبد الله ) زیرا :
هیچ موجودی در آسمان وزمین نیست جز آنکه خدا را بنده و فرمان بردار است ( سوره مریم آیه 93 )
همچنین قرآن به نقل از حضرت مسیح می فرماید
من بنده خدایم ، او کتاب آسمانی به من داده و مرا پیامبر قرار داده است ( سوره مریم آیه 30 )
2 )عبودیت قرار دادی :
چنین عبودیتی ناشی از غلبه و پیروزی انسانی بر دیگر انسان در میدان جنگ است .دین اسلام ، این نوع عبودیت را تحت شرایطی خاص که در فقه بیان شده پذیرفته است . اختیار افرادی که در جنگ به دست مسلمانان اسیر می شوند ، با حاکم شرع است و او می تواند یکی از راههای سه گانه را برگزیند ، آزاد سازی اسیران بدون دریافت غرامت ، آزاد سازی اسیران با دریافت غرامت و در اسارت نگه داشتن آن ها
در صورت سوم فرد اسیر ( عبد ) مسلمانان محسوب می شود و به همین دلیل در کتب فقهی ، بابی به نام << عبید واماء >> منعقد شده است . به عنوان مثال ، قرآن می فرماید:
وَ أَنکِحُواْ الْأَیَامَى مِنکمُْ وَ الصَّالِحِینَ مِنْ عِبَادِکمُْ وَ إِمَائکُمْ إِن یَکُونُواْ فُقَرَاءَ یُغْنِهِمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَ اللَّهُ وَاسِعٌ عَلِیمٌ(32)
مردان و زنان بی همسر خود را همسر دهید . همچنین غلامان و کنیزان صالح و درستکارتان را اگر فقیر و تنگدست باشند . خداوند از فضل خود آنان را بی نیاز می سازد . خداوند گشایش دهنده و آگاه است. ( سوره نور آیه 32 )
در این آیه خداوند اسیران جنگی را بندگان و کنیزان مسلمانان می داند و می فرماید ( ... عِبَادِکمُْ وَ إِمَائکُم ... ) در اینجا عبد به نام غیر خداوند اضافه شده است .
3 ) عبودیت :
در اینجا عبودیت به معانی اطاعت و فرمانبرداری است و در کتاب های لغت این معنی آمده است ( کتاب لسان العرب و القاموس المحیط ، ماده عبد )
بنابراین ، در نا مهایی مانند عبدالرسول و عبدالحسین معانی سوم مورد نظر است . عبدالرسول وعبدالحسین یعنی مطیع پیامبر (ص )وامام حسین (ع ) و بی شک چون اطاعت از پیامبر و اولی الامر واجب است هر مسلمانی مطیع پیامبر و ائمه بعد از ایشان می باشد:
اطاعت کنید خدا را و پیامبر خدا و اولی الامر ( اوصیای پیامبر ) را.... سوره نساء آیه 59
براساس این آیه قرآن کریم پیامبر را مطاع و مسلمانان را مطیع معرفی کرده است و اگر همین معنا را در نام فرزند خود بگنجاند ، نه تنها قابل سر زنش نیست که شایسته ستایش است ما افتخار می کنیم که مطیع پیامبر ( ص ) و حضرت امام حسین ( ع ) باشیم و به فرمان آنها گوش فرا دهیم . البته واضح است که میان عبدارسول و عبدالله بودن منافاتی نیست و انسان در عین حال که عبد خداوند است مطیع پیامبر نیزهست زیرا دانستم که عبودیت درمورد خداوند ، عبودیت تکوینی وناشی از خالقیت حق است ، اما عبودیت انسانها را به اطاعت از پیامبر ( ص ) ناشی از تشریع و دستور خداوند می باشد که انسان ها را به اطاعت از پیامبر می خواند و پیامبر را مطاع می نامد . میان این دو استعمال ، فاصله و تفاوت بسیار است