فرشتگانى است كه خداوند به حسین عطا فرمود
خداوند سه دسته از ملائكه را به حسین علیه السلام عطا فرموده است.
دسته اول فرشتگانى كه در ایام حیات آن حضرت خادم ایشان بودند. در روایت ها آمده است كه اسرافیل بر جبرئیل افتخار كرد كه او صاحب و همراه حاملان عرش و صورت هاست و مقرب ترین ملائكه از نظر مكان است. جبرئیل نیز افتخار كرد كه امین وحى و فرستاده خدا به سوى پیامبران مى باشد و صاحب قذوف و خسوف و صیحه و زلزله ها مى باشد. آنگاه داورى به نزد خدا بردند. خطاب به آنها وحى آمد كه ساكت شوید. قسم به عزت و جلالم كسى را آفریده ام كه از شما بهتر است. پرسیدند: چگونه، در حالى كه ما را از نور عظمت خود خلق كرده اى؟ آنگاه به ساق عرش نگاه كردند، دیدند كه بر آن نوشته شده است لا اله الا الله، محمد و على و فاطمة و الحسن و الحسین آنگاه شرمنده شدند و جبرئیل گفت: پروردگارا! به حق آنها بر تو، از درگاهت مى خواهم كه مرا خادم آنها قرار بدهى. خداوند درخواستش را پذیرفت و جبرئیل خادم آنها شد. ولى حسین علیه السلام (در این باره) ویژگى خاصى دارد، زیرا جبرئیل علیه السلام گهواره او را تكان مى داد و برایش لالایى مى خواند و مى گفت: در بهشت نهرى از شیر جارى است كه متعلق به على، حسن و حسین علیهم السلام است. هر كس محب آنها باشد، بى دردسر وارد بهشت مى شود. همچنین جبرئیل علیه السلام بارها از بهشت براى امام حسین علیه السلام میوه و زیور آورد و لباسش را رنگ زد و در عزاى او نازل شد و تربتش را با خود برد و با اینكه پس از وفات پیامبر خدا نازل نشد، اما آن طور كه در روایت امام سجاد علیه السلام آمده است، وقتى حسین علیه السلام به شهادت رسید، جبرئیل بر زمین نازل شد. امام سجاد علیه السلام فرموده است: وقتى حسین علیه السلام به شهادت رسید، در حالى كه آنها در اردوگاه بودند، كسى نزد آنها آمد و فریاد سر داد. به او گفته شد چرا فریاد مى زنى؟ گفت چرا فریاد نكنم، در حالى كه پیامبر خدا ایستاده و یك بار به زمین مى نگرد و بار دیگر به حزب و گروه شما، و من خوف آن دارم كه بر اهل زمین نفرین كند و زمین و هر آنچه در آن است هلاك شود. در این هنگام بسیارى از آنها متنبه شدند. امام سجاد فرمود: آن كسى كه فریاد مى زد، جبرئیل بود. و در صورتى كه اجازه داشت آنچنان صیحه اى مى كشید كه جانشان از بدنشان جدا مى شد، اما خداوند به آنها مهلت داد. آنچه بیان شد، درباره افضل ملائكه بود؛ غیر او نیز، خداوند فرشتگان زیادى را ماءموریت داد كه خادم آن حضرت باشند؛ از جمله فرشتگانى كه حامل تربت او براى جدش صلى الله علیه وآله بودند؛ همچنین فرشتگانى كه براى تهنیت نازل شدند و غیر از اینها فرشتگان خادم دیگرى نیز وجود دارند كه وضع آنها در ضمن روایات و حكایت معلوم مى گردد.
- دسته دوم، ملائكه انصار امام. ملائكه در چند جا براى نصرت و یارى امام آمدند: یك جا، خارج مدینه بود. وقتى امام حركت كرد، چندین فوج ملائكه نشان دار كه در دست نیزه هایى داشتند و سوار بر اسب هاى بهشتى بودند، آمدند و بر امام سلام كردند و گفتند: اى حجت خدا بر خلق پس زا جد و پدر و برادرت! خداوند سبحان جدت را در مواقع زیادى به واسطه ما یارى كرد و خداوند تو را به واسطه ما كمك و یارى مى كند. امام به آنها گفت: وعده ما در بارگاه و محل دفنم و آنجا كه شهید مى شوم، كه آن مكان كربلا است؛ چون به آنجا وارد شدم، نزد من آیید. آنها گفتند: اى حجت خدا! شما دستور دهید، ما اطاعت مى كنیم. آیا از دشمنى كه با تو رو به رو مى شود، خوف دارى در حالى كه ما با تو هستیم. امام فرمود: براى آنان راهى بر من نیست و از آنها ناپسندى به من نمى رسد تا اینكه من به بقعه ام برسم. - محل دیگر در مكه بود. واقدى و زرارة بن صالح گفته اند كه ما حسین بن على علیهماالسلام را سه روز قبل از رفتن به عراق دیدیم و به آن حضرت اوضاع مردم كوفه را و اینكه قلب هاى آنها با حضرت است، اما شمشیرهایشان علیه او مى باشدت، اطلاع دادیم. اما با دست به طرف آسمان اشاره كرد، درهاى آسمان گشوده شد و ملائكه به تعداد بى شمارى نازل شدند. بعد امام فرمود: اگر نه اینكه مى باید كارها به صورت عادى جریان یابد و از بین رفتن اجر شهادت مطرح نبود، با این ملائكه با آنها مى جنگیدم، اما به طور یقین بدان كه من و اصحابم كشته مى شویم و كسى جز فرزندم على نجات پیدا نمى كند. - محل سوم در كربلا بود. وقتى كار بر او سخت شد، ملائكه آمدند و پرچم نصر و پیروزى را بر فراز امام به اهتزاز درآوردند و آن حضرت میان پیروزى و دیدار خداوند مخیر شد، اما لقاى پروردگارش را برگزید.
[b]فرشتگان در خدمت: دسته سوم فرشتگانى هستند كه به خدمت رسانى به آن حضرت و امور مربوط به ایشان در كنار قبر شریفش مشغول مى باشند. این فرشتگان داراى اعمال و مشاغل مختلفى هستند و چندین گروه و دسته مى باشند:
گروه اول؛ فرشتگانى كه در كنار قبر آن حضرت هستند و در حالى كه غبارآلودند، كارشان شبانه روز گریه بر حسین علیه السلام است؛ تعداد آنها به چهار هزار مى رسد.
گروه دوم: فرشتگانى هستند كه ماءموریتشان هستند استقبال از زائران حسین علیه السلام و مشایعت آنها و عیادت از بیمارانشان و حضور یافتن در مراسم اموات آنها است.
گروه سوم: ملائكه اى كه در هر صبحگاه در كنار قبر آن حضرت ندا مى دهند: اى آنكه خیر را اختیار كردى! بشتاب به سوى كه براى خدا خالص شده و با كرامت بار سفر ببند و از ندامت ایمن باش.
گروه چهارم: فرشتگانى كه خطاب به زائرانى كه از كنار قبر آن حضرت مراجعت مى كنند، مى گویند: خوشا به حالت اى بنده خدا! غنیمت بردى و سالم ماندى و خداوند تو را آمرزید، پس دوباره این كار را از نو آغاز كن.
گروه پنجم: فرشتگانى كه به عنوان زائر و گریه كننده بر آن حضرت نازل مى شوند و در كنار قبر ایشان مى مانند و سپس عروج مى كنند. تعداد این فرشتگان نیز در هر روز چهار هزار مى باشد.
گروه ششم: تعداد صدهزار فرشته از هر آسمان در هر روز كه بر او درود و صلوات مى فرستند.
گروه هفتم: فرشتگانى كه ماءموریت آنها استغفار براى زائران آن حضرت است.
گروه هشتم: فرشتگان شب و روز كه از فرشتگان حافظ مى باشند، آنها بر ملائكه حرم وارد مى شوند، و با آنها مصافحه مى كنند و سپس عروج مى نمایند.
گروه نهم: فرشتگانى كه بر زائران آن حضرت صلوات مى فرستند.
گروه دهم: فرشته اى كه ماءمور ابلاغ سلام از راه دور به آن حضرت است كه همان فطرس مى باشد. خداوند این فرشته را از روزى كه به گهواره حسین علیه السلام پناهنده شد، به این كار اختصاص داده است.
گروه یازدهم: فرشتگانى كه زائران آن حضرت را ممهور به نور خدا مى كنند، با این عنوان كه این شخص زائر قبر بهترین شهداء است و آن زائران با این نور در قیامت شناسایى مى شوند و پیامبر صلى الله علیه وآله و جبرئیل علیه السلام بازوى آنها را مى گیرند. گروه دوازدهم: فرشتگانى كه اشك هاى گریه كنندگان بر آن حضرت را مى گیرند.
در حدیث آمده است كه ملائكه آن اشك هاى جارى شده را مى گیرند و آن را با آب حیوان ممزوج مى كنند و گوارایى آن بیشتر مى شود.
گروه سیزدهم: ملائكه اى كه ایستاده و مفاصل آنها از ترس و وحشت، از هنگامى كه روح حسین علیه السلام (از آسمان ها) عبور كرد تا روز قیامت، مرتعش است و آن طور كه در حدیث ابوذر غفارى رضوان الله علیه آمده، تعداد آنها در هر آسمان هفتاد هزار است.
گروه چهاردهم: فرشتگان یاور آن حضرت به هنگام رجعت ایشان. این فرشتگان همانهایى هستند كه وقتى كار بر امام سخت شد، از خداوند اجازه نصرت و یارى او را خواستند و خداوند این اجازه را به آنها داد و طولى نكشید كه آماده شدند و چون نازل شدند، ملاحظه كردند، امام به شهادت رسیده است. آنگاه ملائكه گفتند: خدایا! تو به ما اجازه فرود آمدن و یارى حسین را دادى، آنگاه ما را معذور داشتى و جان او را گرفتى. خطاب به آنها وحى شد، ملازم قبه او باشید تا اینكه ببینید او را كه خروج مى كند؛ آنگاه او را یارى كنید و براى او و به خاطر اینكه نصرت و یارى او را از دست دادید، گریه كنید. فرشتگان در آنجا مانده اند و مشغول گریه اند و چون امام خروج نماید، آنها از یاران و انصار آن حضرت خواهند بود. در اینجا باید گفت هر گاه یكى از شیعیان آن حضرت گریه كند، او را یارى كرده و امید آن مى رود كه یكى از این ملائكه باشد. گروه پانزدهم: فرشتگانى كه از جانب پیامبر خدا صلى الله علیه وآله به زائر حسین علیه السلام سلام مى رسانند. چنانچه این مطلب در روایت آمده است.
گروه شانزدهم: در روایت عقبه از امام صادق علیه السلام آمده است كه شنیدم آن حضرت فرمودند: خداوند تعالى هفتاد هزار فرشته را ماءمور كرده است در كنار قبر حسین علیه السلام او را عبادت كنند و نماز هر یك از آنها معادل صدهزار نماز آدمیان است و ثواب این نماز به زائران حسین علیه السلام تعلق دارد.
گروه هفدهم: پروردگارا! این بنده توست كه به خانه اش رسیده است. آنگاه به آنها دستور داده مى شود كه بر در خانه آن شخص زائر بمانند و به نیابت از او خدا را عبادت كنند. فرشتگان همین كار را انجام مى دهند تا زمانى كه آن زائر از دنیا برود سپس مى گویند: اى خدا! بنده تو از دنیا رفت؛ خطاب به آنها وحى مى شود كه به نیابت از او، تا روز قیامت حسین علیه السلام را زیارت كنید.
گروه هیجدهم: فرشتگانى كه پس از وفات زائر حسین علیه السلام در كنار قبر او باقى مى مانند و تا روز قیامت براى او طلب آمرزش مى كنند.
گروه نوزدهم: ملائكه اى كه در گرد و اطراف حرم آن حضرت قرار دارند. تعداد آنها در هر روز تا روز قیامت، هزار فرشته است.
گروه بیستم: فرشتگانى كه درباره امر امام به درگاه الهى ضجه مى كشند كه همه فرشتگان را شامل مى شود و همه آنها وقتى حسین علیه السلام بر زمین افتاد و بعد سر مباركش را از تن جدا كردند، به یكباره ضجه مى زدند. از امام باقر علیه السلام نقل است كه تمام ملائكه به یك باره با گریه و نهیب ضجه زدند و گفتند: خدایا! سرور و مولاى ما! با حسین صفى تو و فرزند پیامبرت و بهترین خلقت این گونه رفتار مى كنند. خداوند خطاب به آنها وحى فرمود: اى ملائكه من آرام بگیرید، به عزت و جلالم از آنها انتقام مى گیرم؛ و لو بعد از گذشت زمانى باشد. آنگاه خداوند امامان را كه از نسل حسین علیه السلام هستند، ظاهر فرمود و سایه حضرت قائم عجل الله تعالى فرجه را در حالى كه ایستاده بود و نماز مى خواند، براى آنها برپا نمود و خداوند به آنها فرمود: توسط این قائم از آنها انتقام مى گیرم.
گروه بیست و یكم: فرشتگانى كه تربت حسین علیه السلام را بعد از شهادت آن حضرت به آسمان ها بردند؛ از جمله، فرشته اى از فرشتگان فردوس بر دریا نازل شد و بال هایش را بر همه دریاها گسترد. سپس فریاد زد: اى اهل دریاها! لباس حزن و اندوه بر تن كنید، چرا كه فرزند رسول خدا را سر بریدند، سپس از تربت آن حضرت بر بال هاى خود به آسمان ها برد و هیچ فرشته اى باقى نماند مگر اینكه آن را استشمام كرد و از آن تاءثیر پذیرفت.
گروه بیست و دوم: فرشتگانى كه براى تجهیز، غسل و حنوط و تكفین امام حسین علیه السلام نازل شدند. ما این مطلب را در عنوان مربوط به اقامه تجهیز حسین علیه السلام .[/b]