امام علی علیه السلام

حسین علیه السلام
هنوز مظلوم است
چون
.
.
وقتی خورشید ، عصر ِ عاشورا غروب کرد
او هم برای خیلی ها
می رود ...
تا سال ِبعد !
تا یاد ِبعد !

سلام دوستان عزیز :
خدا رو شکر ، هئیت ما از اولین روز محرم تا آخرین روز صفر توی حسینیه مراسم میگیریم و اغلب شب جمعه های این دو ماه اطعام دهی هم میکنیم . خیلی دلم میخواد که خودم یه هیئت داشته باشم . ولی متاسفانه خرج داره و حقیر هم سرمایه اش رو ندارم . اما بعضی اوقات خودم یه مراسم یه نفره توی خونه میگیرم . همون موقعی که هیچکس توی خونه نیست . خودم روضه میخونم ، خودم نوحه میخونم و خودم شور میگیرم !!! خودم هم اشک میریزم . یه حال و هوائیه . . . انشاءالله خدا قبول کنه . با همه ی اینها گناه هم میکنم . خدا عاقبتم رو بخیر کنه . . . باور کنین نشاطی که بعد از گریه برای امام حسین(علیه السلام) دارم ، بعد از خوندن تاپیک خنده حلال و گوش کردن آهنگ ندارم . باور میکنین که خیلی وقته آهنگ گوش نمیکنم ؟ اگه آهنگ گوش کنم ، بی کلام گوش میکنم .
دوستان عزیز :
کسی میدونه چرا با اینکه 14 معصوم (علیهم السلام) رو دوست داریم ، بازم گناه میکنیم ؟
خدا میدونه . . .
انتهای این ارسال دوست دارم یه مداحی خیلی زیبا بذارم که شما هم مثل حقیر ازش لذت ببرین :
خاک دل من تربت حسین و اشکم آب فراته
اگه اشکی ریختین ، برای نیازمندان دعا هم دعا کنین . . .
در پناه الله
یا مهدی مدد

نام تو میبرم و در حرمت مهمانم
یا حسین بر لبم و فاطمه گوید جانم

گر به دوزخ بروم ذکر تو بر لب دارم
به لبم ذکر تو ارباب مرتب دارم

کرم و لطف حریم تو بدهکارم کرد
تا ابد بر سر کوی تو گرفتارم کرد

نوکرت بوده ام و شهره بازارم کرد
خواب بودم که حسین عشق تو بیدارم کرد

رحمت واسعه ات دست مرا میگیرد
نوکرت از در این خانه رود میمیرد

راستش امروز به لطف خدا و کمک یکی از دوستان، یه چیزهایی دستگیرم شد.
خلاصه اش میشه این:
ما گناه می کنیم چون خودمون طالب ِ گناه هستیم. کار ِ شیطان که فقط وسوسه است ... ضعف ِ ما در برابر شیطان در نتیجه ی علاقه ی ما نسبت به اون گناه هست و کمرنگی علاقه مون به خدا و اهل بیت علیهم السلام ...
گناه می کنیم، بعد پشیمون میشیم. با دست پس می زنیم بعد با پا و سر و دندون پیش می کشیم!
آخه ما طالب ِ گناهیم! تا وقتی خودمون نخوایم، گناه نمی کنیم.
خدا بسیار غیوره و محاله کسی به درگاهش پناه بیاره و خدا قبولش نکنه ... محاله این امر.
یکی از دلایلی که ما به سمت خدا نمیریم به صورت واقعی، یا اینکه دیر میریم، اینه که تفکر نمی کنیم! فکر نمی کنیم به عاقبت کارمون. در برنامه ی روزانه ی ما زمان خلوتی نیست، پرسش از خودی وجود نداره که بالاخره آخرش چی؟؟؟

باید یه چیز دیگه برامون شیرین و عزیز باشه که شیرینی گناه برامون متجلی نشه.

یه شیرین ِ واقعی ِ تمام نشدنی ...
اون چیزی نیست، جز حرف زدن با خدا و توسل به اهل بیت علیهم السلام ...

گفتم:
بابا من گریه ام نمیاد، حرف و درد دلم نمیاد، توسلم نمیاد ...
گفت:
ببین چقدر غرق در گناه و کثافتی که از لذت صحبت و خلوت با خدا بی بهره ای ...
گفت:
کمی خلوت کن، و فکر کن ...


پ.ن 1 : ماها حب به اهل بیت داریما ، نشانه اش اینه که بعد گناه پشیمان میشیم. وقتی که اون جوش و خروش گناه خوابید، ما هم پشیمان و ناراحت میشیم و میگیم ای کاش فلان کار غلط رو نمی کردیم .
ما درصدی از حب را داریم ولی این حب ما مقداری شل و ول و آبکیه ...
نشانه ی حب واقعی چیه؟
یکی از نشانه هاش اینه که من محبوبم را ناراحت نکنم، هر چیزی را که او دوست داره، من هم دوست داشته باشم و هر چیزی که او را ناراحت میکنه، من هم از اون متنفر باشم ...
ضمنا نمی شود در دلی هم حب گناه وجود داشته باشه و هم حب اهل بیت ...
باید کمی خودمان رو به محبوبان مون که همان اهل بیت علیهم السلام هستند شبیه کنیم .
با تلاش و تکیه و توکل به خدا ...

پ.ن 2 : در درجه ی اول، مخاطب اصلی این گفته ها خودم هستم .

...
یا حق .