نقل قول: 800x600

بالاخره حقير با اينكه در آن‏وقت بيش از بيست و دو سال از عمرم نگذشته بود عرض كردم:

بنده بالوجدان مى‏بينم كه اگر در مقابل شخص بزرگى قرار بگيرم در حال خود تغيير و شرم و خضوعى مى‏بينم

و هر قدر آن شخص بزرگ‏تر و وجيه‏تر باشد دگرگونى حال بيشتر مى‏شود،

امّا در عين حال كه معتقدم و همه‏ ى ما معتقديم كه خداى متعال از هر بزرگى و صاحب‏ جاهى بزرگ‏تر و وجيه‏تر، بلكه همه‏ ى بزرگى‏ ها در مقابل عظمت او هيچ و همه چيز ناچيز است،

پس چرا وقتى به نماز مى‏ ايستم با اينكه يقينا خود را در مقابل حق - جل و علا - قرار مى‏ دهم هيچ تأثيرى و تفاوتى و تغيير حالى در خود نمى‏ يابم؟

«انما المؤمنون الذين اذا ذكر اللّه‏ وجلت قلوبهم.»

همانا مومنان کسانی هستند که هنگامی که خداوند در مقابلشان یاد می شود قلوبشان از ترس به لرزه در می آید

از اينجا مى‏ فهمم كه اين ايمان، ايمان واقعى نيست؛

لذا مى‏ كوشم كه خود را به مرحله‏ اى برسانم كه قدرى از آثار جمال و عظمت حق را در قلب خود بيابم.

(۲۲/آبان/۸۹ ۲۰:۲۸)استادِ استادِ نوشته است:  *****ص82: متأسفانه بسیاری از ما از دین و از حقایق، تنها در پی یادگرفتن الفاظی هستیم که آنها را به دیگران تحویل دهیم و هیچگاه در صدد این نیستیم که آیا مطالبی که یاد گرفته ایم و به حساب خودمان با یادگرفتن آنها خود را مسلمان میدانیم اعتقاد قلبی ما شده یا خیر؟!



...پس هان ای عزیز تنها به یادگرفتن قناعت مکن؛ زیرا یادگرفتن وقتی به انسان نفع می دهد که معلومات او توأم با اعتقاد باشد .البته منظور نفع اخروی است و الّا چه بسا افرادی با همین محفوظات، سال های سال از منافع دنیوی آن برخوردار و امور خود را به خوبی بگذرانند و مردم، اطرافشان را گرفته، انها را از بزرگان دین هم بدانند، و همین اجتماع و اعتقاد مردم، امر را بر انها مشتبه کرده، زودتر آنها را به هلاکت معنوی برساند.



اعتقاد نیز اگر اعتقاد صحیح و جازم باشد ملازم و همراه با عمل است. اگر عمل صحیح، ناشی از اعتقاد درست باشد دارای اثر و علامت است؛ روز به روز یقین و شوق به عالم بقا و پشت کردن به دنیا را زیادتر می کند تا جایی که انسان می شود ((روحانی)) و در عین حال که در زندان تن و عالم ناسوت محبوس است قلبش که از برکت اعمال صالح به حیات انسانی زنده شده، با ملاء اعلی در ارتباط است و نمونه ای از فیوضات عالم غیب را درک می کند.



{ مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى‏ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُو }"نحل-97"
(( هر كس- از مرد يا زن- كار شايسته كند و مؤمن باشد، قطعاً او را با زندگى پاكيزه‏اى، حياتِ [حقيقى‏] بخشيم، و مسلماً به آنان بهتر از آنچه انجام مى‏دادند پاداش خواهيم داد))

پس هر عِلمی برای عمل است و قیمت هر عملی به قدر نیت عامل اوست و هر نیتی برای نتیجه است. در این عالم همه فعالیت می کنند، لکن اهداف و نیات و در نتیجه آثار مختلف است؛ زیرا از هر عملی اثری در نفس انسان پیدا میشود. اگر عمل ظلمانی بود ایجاد ظلمت می کند و اگر نورانی بود اثری دل افروز و نورانی خواهد داشت.

(۲۲/آبان/۸۹ ۲۰:۲۸)استادِ استادِ نوشته است:  ***ص84:یکی از نشانه های ایمان صحیح و اعتقاد درست این است که اگر انسان بین دو امر مخیر شد که در یکی رضای خالق و سخط و خشم مخلوق و در دیگری عکس آن باشد، رضای خالق را بر رضای مخلوق ترجیه دهد.

(( مِنْ صِحَّةِ يَقِينِ الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ أَنْ لَا يُرْضِيَ النَّاسَ بِسَخَطِ اللَّه‏)) ((از امام صادق (علیه السلام) كه فرمود:

از درستى يقين مرد مسلمان اين است كه مردم را خشنود نكند به خشم خدا))"اصول كافى-ترجمه كمره‏اى، ج‏4، ص: 183باب فضل يقين‏"

نقل قول: چرا وقتى به نماز مى‏ ايستم با اينكه يقينا خود را در مقابل حق - جل و علا - قرار مى‏ دهم هيچ تأثيرى و تفاوتى و تغيير حالى در خود نمى‏ يابم؟
«انما المؤمنون الذين اذا ذكر اللّه‏ وجلت قلوبهم.»

همانا مومنان کسانی هستند که هنگامی که خداوند در مقابلشان یاد می شود قلوبشان از ترس به لرزه در می آید

از اينجا مى‏ فهمم كه اين ايمان، ايمان واقعى نيست؛