اشاره به چند آیه شریفه قرآن در مورد بلا و آزمایش الهی !#

[MESSENGER]

اشاره به چند آیه شریفه قرآن در مورد بلا و آزمایش الهی


• وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفِ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَات وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ
قطعاً همه شما را با چيزى از ترس، گرسنگى، و كاهش در مالها و جانها و ميوه‏ها، آزمايش مى‏كنيم؛ و بشارت ده به استقامت‏كنندگان!(بقره155)

• وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ حَتَّى نَعْلَمَ الْمُجَاهِدِينَ مِنكُمْ وَالصَّابِرِينَ وَنَبْلُوَ أَخْبَارَكُمْ
ما همه شما را قطعاً مى‏آزمائيم تا معلوم شود مجاهدان واقعى و صابران از ميان شما كيانند،
و اخبار شما را بيازماييم!(محمد31)

• أَحَسِبَ النَّاسُ أَن يُتْرَكُوا أَن يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ
آيا مردم گمان كردند همين كه بگويند: «ايمان آورديم»، به حال خود رها مى‏شوند و آزمايش نخواهند شد؟!(عنکبوت2)

• فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَلَكِنَّ اللّهَ قَتَلَهُمْ وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَكِنَّ اللّهَ رَمَى وَلِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْهُ بَلاء حَسَناً إِنَّ اللّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
اين شما نبوديد كه آنها را كشتيد؛ بلكه خداوند آنها را كشت! و اين تو نبودى (اى پيامبر كه خاك و سنگ به صورت آنها) انداختى؛ بلكه خدا انداخت! و خدا مى‏خواست مؤمنان را به اين وسيله امتحان خوبى كند؛ خداوند شنوا و داناست.(انفال17)
.
.
.
دقت در این آیات کاملا ما را متوجه یک اصل می کند و آن اینکه خداوند انسانها را در این دنیا به آزمایش مبتلا خواهد نمود.
هرچند گاهی آزمایشات سخت هست مانند از دست دادن عزیزان و کمبود هزینه زندگی وغیره..
اما به هر صورت وظیفه مومن اینست که با این ابتلائات صبر نماید و همیشه در ایمان و ذکر خداوند ثابت قدم باشد.
اما جای یک سوال باقی می ماند که اگر خداوند به همه چیز مطلع هست و اسرار ما را می داند پس چرا ما را آزمایش می نماید؟
در پاسخ این اشکال باید گفت که :
آزمایش الهی فقط برای شناخت ما انسانها نیست بلکه حداقل اثری که این آزمایشات دارد تقویت ایمان مومنین و شناخت خالصین و نا خالصین نزد مومنین است..
و علاوه بر اینها باید گفت:
بر فرض که خداوند مومنین خالص خود را می شناسد اگر آنها را بدون عمل وارد بهشت و رحمت خود نماید در اینصورت دیگر برتری انسان بر فرشتگان وجود نخواهد داشت!
چرا که برتری انسان از فرشتگان به خاطر عمل ارادی انسان هست...
و کاملا عکس همین قضیه برای کفار هم صدق می نماید.یعنی امکان ندارد خداوند به صرف دانستن اینکه شخصی بدکار است و آن شخص هنوز عملی ازش سر نزده او را عقاب نماید!

[MESSENGER]

ایمان بیشتر ؛ بلاء و ابتلاء فراوان تر !!!

در حقیقت بلا و امتحان، نشان توجّه خدا به مؤمن است (1)

والا درباره عدّه‏ ای در قرآن می‏فرماید:

ذَرْهم یَاْکلوا و یتمتعواللَّه کالا نعام(2)

ای پیامبر آنان را رها کن!تا بخورند و بهره ببرند، همانند چارپایان !

به هر صورت بلاء مرحله‏ ای از سیر و سلوک مؤمن و تربیت الهی اوست و دو خاصیّت دارد:

1. نقطه ضعف را بر او آشکار می‏کند

2. او را از شرک ها جدا کرده و ناتوانی تکیه ‏گاه های دیگر را تجربه می‏کند و به توحید و اتکال خالصانه به حق می‏رساند.

بلاء و امتحان مثل کوره ‏ایست که شی‏ءِ را تافته می‏کند و ناخالصی ‏اش را می‏گیرد.

این امتحان در 5 چیز تصویر شده است.

«لنبلوّنکم...؛ حتماً شما را می‏ آزمائیم.» با چیزی از: (3)

1. ترس

2. گرسنگی

3. نقص اموال

4. نقص جانی

5. ثمرات و میوه‏ های زندگی

---------------------------

1) در حدیثی نیز آمده است که بلاء برای دوستی است (اصول کافی)

2) ترکیب دو آیه، سوره حجر، آیه 3 و سوره محمّد«صلی الله علیه وآله»، آیه 12

3) سوره بقره، مفاد آیه 155

[ilidin]

سلام

ممنون از مطلبتون

میشه توضیح بدین چه نوع ترسی مد نظر خداست

در ضمن خدا ما رو بیش از توانمون امتحان نمیکنه پس چطور میشه که ما خیلی مواقع (خودم رو عرض کردم ) سر بلند بیرون نمیایم؟

[MESSENGER]

(۳/شهریور/۹۲ ۱۸:۰۰)ilidin نوشته است:  سلام

ممنون از مطلبتون

میشه توضیح بدین چه نوع ترسی مد نظر خداست

در ضمن خدا ما رو بیش از توانمون امتحان نمیکنه پس چطور میشه که ما خیلی مواقع (خودم رو عرض کردم ) سر بلند بیرون نمیایم؟

مراد از امتحان به ترس و گرسنگی و... برای اهل ایمان در آیه «وَ لَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْ‏ءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الْأَمْوالِ وَ الْأَنْفُسِ وَ الثَّمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرینَ»

ترس از جنگ و دشمن و پیامدهای جنگ است که قحطی و گرسنگی و نقص اموال را در پی دارد؛

لذا منظور از امتحان الهی، به ترس و گرسنگی و ...، ترس نسبت به امور دنیوی است؛ مانند حمله‌ی دشمن، کشته و یا مجروح شدن اهل ایمان، اسیر شدن زن و فرزندانشان، از دست دادن اموال و... که همه انسان‌ها چه مؤمن و چه غیر مؤمن به مقتضای طبیعت و غریزه خویش از آن هراسان و تأثیر پذیرند.

.

.

.

پرسش تکمیلی:

در آیه 155 سوره بقره آمده است که خداوند همه مؤمنان را با ترس، گرسنگی و... می آزماید.این مطلب با آیه 69 سوره مائده که می فرماید مؤمنانی که عمل صالح انجام دهند نه ترسی بر آنان است و نه غمگین خواهند شد ظاهرا اختلاف دارد؟ آیا آرامش روحی رحمت خدا در دنیا و آخرت برای مؤمنان صالح هست یا نه؟

پاسخ :

مراد از وجود نداشتن ترس در آیه «إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ الَّذینَ هادُوا وَ الصَّابِئُونَ وَ النَّصارى‏ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ»1

برای مؤمنان و کسانی است که کارهای نیک و شایسته انجام دادند، نداشتن ترس و اندوه نسبت به تباه شدن عمل یا از بین رفتن پاداش، قبول نشدن توبه و ترس از آخرت است که اهل ایمان واقعی و کسانی که به دین پیامبر اسلام(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) و بهشت و جهنم و معاد جسمانی و...، اعتقاد دارند و کارهای نیک و پسندیده بر مقتضای دین و شریعت انجام داده اند، این‌گونه ترس‌ها را نخواهند داشت.2

برخی از مفسران گفته اند:مراد از ترس در آیه 69 سوره مائده، مطلق است شامل ترس دنیوی و اخروی هر دو می‌شود اما اگر اهل ایمان، از روى بصیرت و اعتقاد قلبى به خدا و روز قیامت، ایمان بیاورند، همان تکیه نمودن به پروردگار و اطمینان به رحمت و امیدوارى به کرم و بخشش او آنها را باز می‌دارد از این‌که ترسى از آینده و حزن و اندوهى از گذشته بر خود راه دهند؛ زیرا ترس و اندوه، مربوط به توجه نمودن به امور نفسانى و محبت دنیوى است و ایمان واقعى همان ارتباط قلبى و میل و محبت وجدانى به مقام الوهیت است کسى که داراى چنین موهبت عظما گردید و محبت و معرفت به حضرت حق تمام وجود او را فرا گرفته باشد، چگونه به امور نفسانی و دنیوی توجه می‌کند تا از تباه شدن و از دست دادن آن بترسد و غمگین گردد.

البته، چنین ایمان نورى است که تاریکی صفت‌های نفسانى و صفات طبیعى را یک‌جا از بین می برد و انسانى که داراى چنین نورى گردید همیشه حتى در زندگی دنیوى که همراه با مصیبت‌ها و گرفتاری‌ها است، احساس آرامش و امنیت می‌کند.3

--------------------------------------------

1. «آنها که ایمان آورده‏اند، و یهود و صابئان و مسیحیان، هر گاه به خداوند یگانه و روز جزا، ایمان بیاورند، و عمل صالح انجام دهند، نه ترسى بر آنهاست، و نه غمگین خواهند شد»؛ مائده، 69.

2.طبرسى، فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، ج 1، ص 204 و 435 و 436، ناصر خسرو، تهران، 1372 ش.

3. بانوى اصفهانى، سیده نصرت امین، مخزن العرفان در تفسیر قرآن، ج 1، ص 352 و 353، نهضت زنان مسلمان، تهران، 1361 ش.

[MohamadHossein]

آیت‌الله بهجت(رحمة الله علیه) در خصوص حکمت بلاها و گرفتاری‌های غیر قابل پیش‌بینی در زندگی فرموده است:

خداوند بلاها را بدون حکمت، ملاک و مصلحت نمی‌فرستد، بلکه برای دعا و تضرع ما می‌فرستد بنابراین برای رفع آنها دعا لازم، و تضریع به درگاهش مطلوب است. «فَلَوْلا إِذْ جَاءهُمْ بَأْسُنَا تَضَرَّعُواْ؛ پس چرا هنگامى که عذاب ما به آنان رسید تضرع نکردند».

هر کسی کاسه‌ای از ابتلائات دارد که مطابق وجود و استعداد او است و کاسه‌های اشخاص از بلایا پر شده است ولی خدا که همه را دوست دارد آیا در برابر طوفان‌های حوادث، ما را در وسط کشتی رها کرده است و یا همواره به فکر ماست؟!

در توصیه‌های رسول اکرم(صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) به ابوذر آمده است: «خدا همه چیز را در همه وقت می‌بیند و هیچ چیز از او پوشیده نیست» از این رو درست است که بعضی از افراد در مادیات و ثروت‌ از تو بالاتر هستند اما آیا عمر او، صحت او، توسعه او از لحاظ اولاد و ... از تو بیشتر است یا اینکه تو در این امور و دیگر نعمت‌های ظاهری و باطنی از او برتری؟!

پس به طور کلی باید همه چیز را نگاه کرد، خداوند علیم و حکیم همه بلاها را با عدل و ترازوی مساوات تقسیم کرده است. «المصائب بالسوّیه مقسومة بین‌ البریّه».