عرفان اصیل

[قاتل مرگ]

عرفان

عرفان یعنی عاشق خدا شدن.عاشق برای به دست آوردن رضایت معشوق تن به خواسته های او میدهد. فرد عارف نیز برای بدست آوردن محبت خداوند تن به خواسته های او میدهد و تسلیم خواسته های او میشود روز و شب نماز میخواند آن هم با عشق،در حین کار و زندگی به یاد خداوند است، اوقات فراغت خود را با ذکر خدا میگذراند. نه تنها واجبات را با کمال میل انجام میدهد بلکه مستحبات را هم برای رسیدن به معشوق واجب میداند و شبانه برای یاد خدا از خواب شیرین خود میگذرد و برای رسیدن به رضایت خداوند نماز میخواند و تسبیحش می گوید. روزه مستحب می گیرد و خود را از تعلقات دنیوی رها میکند. انسان عارف چله نشینی میکند تا بند طبیعت را پاره کرده و قدم به عالم مجردات بگذارد و با مداومت عوالم بالا را طی می کند و آن ها را پشت سر می گذارد. تا اینکه بالاخره حجاب ها از بین می روند و عاشق به معشوق میرسد و این نهایت راه عارفان است این مرحله مرحله آخر و فنا است. مرحله ای که عاشق بین خود و معشوق دیوار و حجابی نمی بیند و درون معشوق حل شده و خود را گم می کند. آری در اینجاست که قطره بعد از گذشتن از کوه و دشت و دره و بیابان به دریا میرسد و در دریا گم شده و خود را دریا می بیند. البته برای طی مراحل آگاهی های خاص لازم است. طی این ره بی همرهی خضر مکن ظلمات است بترس از خطر گمراهی. اگر کسی بدون داشتن آگاهی و عدم پیروی از حضرت محمد (صلّي اللَّه عليه و آله و سلّم) این راه را در پیش بگیرد به شرنوشت مرتاضان دچار خواهد شد. عارف خود را صاحب هیچ چیزش نمیداند بلکه همه آن ها را از جانب خدا میداند. قلب عارف هر لحظه با یاد خدا پر نور است. که از آن به شراب یاد می شود. او به عمق دین می نگرد نه به ظاهر دین. اینجانب قصدم از نوشتن این مطلب این بود که شما را برای برداشتن قدمی در این راه بی پایان ترغیب کنم.

رباعی از هادی عزیزی:
روح الهی در من و من در خواب غفلت نمی دانم کی می رسم به کوی حقیقت
الهی یاری ام کن وبیدار کن از خواب فقط با لطف تو خواهم بود از اهل طریقت.


منبع : وبلاگ خودم