انیمیشن های کاندیدای اسکار ۲۰۱۲-رقابتی مجازی

[nooromahdi]

دنیای کارتون و انیمیشن، دنیایی‌ست برای سکونت کودکانی که گه گاه بزرگترهایشان هم در این دنیا گذری دارند؛ گذری که شاید دلیل آن را می توان در تصاویر پر رنگ و لعاب و نوستالژی زمان کودکیشان خلاصه کرد. با نگاهی گذرا به آثار سینمای کودک، متوجه شدم که وقتی کودکان از انیمشین ها خسته شدند به فیلم ها روی آوردند و کمپانی های فیلم سازی به اسطوره هایشان ( آلیس در سرزمین عجایب، جک و لوبیای سحرآمیز، بت من و … ) رنگ واقعیت بخشیدند و عصری نو در فیلم کودک ظهور کرد. بزرگترین ساخته ی این عصر، سری فیلم های هری پاتر ( نوشتهی جی کی رولینگ ) است که معدود افرادی هستند که در جواب “هری پاتر رو دیدی؟” پاسخ منفی بدهند. اکنون در عصری به سر می بریم که به نظر می رسد بزرگسالان هم از فیلم هایشان خسته شده اند و تشنهی انیمیشنی با مضامینی بزرگ سالانهاند. آکادمی آواردز برای این تشنگی، انیمیشن “چیکو و ریتا” (Chico & Rita) را به عنوان نامزد اسکار معرفی کرد و آن را در عرصهی رقابت با “رنگو” (Rango)، “گربه ای در پاریس” (A cat in Paris)، “گربهی چکمه پوش” (poos in boots) و “پاندا کنگفوکار ۲″ (Kung fu panda 2) قرار داد.
در ادامه این یادداشت، نگاهی اجمالی به نامزدهای بخش انیمیشن اسکار ۲۰۱۲ میپردازم.

چیکو و ریتا – Chico & Rita

همان طور که گفتم به نظر می آید “چیکو و ریتا” صرفا! برای مخاطب بزرگسال تهیه شده؛ اما وقتی بیشتر فکر می کنم به نتیجهی دیگری هم میرسم: کشوری که بیست و پنج میلیون وب سایت پورن دارد (به طور تقریبی برای هر دوازده نفر یک وب سایت)؛ برای کودکانش چه چارهای می اندیشد؟ جامعه ای که بزرگسالانش در چنین حد از مریضی به سر می برند که نیازشان به وب سایت پورن، یک نیاز طبیعی! به نظر میرسد؛ طبیعتا!! باید برای مرض قلب کودکانش هم نقشهای داشته باشد. از این رو، با توجه به موضوع غالب و سکانسهای متعدد انیمیشن، “چیکو و ریتا” مسکنی‌ست برای کودکی که در آن جامعهی فاسد زندگانی ( بیشتر به مردگانی!! می ماند ) می گذراند.

متروپلیسیسم با محوریت نیویورک از دیگر عناصر سازنده اثر است. متروپلیسیسمی که با تاریکیِ دعواهای نژادپرستانه در هم میآمیزد و سیاهپوست را بی لیاقت و بی مبالات نشان می دهد و سرنوشتش را محتوم به فلاکت و بدبختی. اما سفید پوستها آن قدرها هم بدذات نیستند!! اتاقی نمور، در نزدیکی برج ایفل، منتی است بر سر پیرزنِ سیاهپوستِ داستان، ریتا.


رنگو – Rango
رمبو، اولین چیزی که با شنیدنش به یادم آمد. گور وربینسکی (کارگردان)، جانی دپ (دوبلر) و هانس زیمر (موسیزین)، دار و دستهی صهیونیستیِ فیلمهای صهیونیستیترِ “دزدان دریایی کارائیب” و بالاخره دعوا بر سر آب، برای رسیدن به آرمان شهر؛ این ها عناوینیست که ذهنم را درگیر کردند.

مدتیست که قصد کردهام چند خطی در مورد پَخمگیِ اسطورههای سینمای غرب بنویسم. پخمههایی نظیر “مگامایند”، “مرد عنکبوتی”، “مَتِرِ”،”ماشین ها ۲″ و در اینجا، “رنگو”. پخمههایی که دری به تختهای میخورد و ناگهان تبدیل به کاراکتر اول فیلم میشوند و همه را نجات می دهند و ابعاد پروتوگانیستیک اثر را خلق می کنند. امیدوارم در آینده به طور مبسوط به این موضوع بپردازم.
همان طور که در یادداشتِ انیمیشن “ماشینها ۲″ گفته بودم انرژی و اطلاعات مهمترین عناصر برای اداره یک کشور در عصر حاضر است. رنگو، کلانتریست به دنبال اطلاعات تا به آب ( نایاب ترین عنصرِ شهرِ گانگستریش)، دست پیدا کند. مادامی که آب در اختیار کلانتر شهر ( رنگو ) نیست؛ همه جا فقر است. آب به مثابه قدرتیست که وقتی به دست کلانتر شهر میرسد، آبادانی سراسر شهر را میگیرد و پایان خوش داستان را رقم میزند.


گربهای در پاریس – A cat in paris
نظر شخصی‌ام در مورد پنج نامزد بخش انیمیشن اسکاراین است که “گربهای در پاریس” جذابترین و پرکششترین داستان را دارد. حاصل قتل و دزدی به علاوهی احساسات مادرانه و کودکانه، داستانیست که انتقام را به دنبال خود میآورد. این تمام آن چیزهاییست که توقع داریم هنگام تماشای یک فیلم ببینیم و در “گربه ای در پاریس” می بینیم.

در اینجا سوالی پیش میآید که “گربهای در پاریس” با چه هدفی نامزد دریافت اسکار شده است؟! پاسخ دادن به این سوال سادهست؛ توجیه پدیدهای به نام تنازع بقا. وقتی پای سه گروه در میان باشد و هدف هر یک نابودی دیگری باشد؛ دو گروه ضعیف تر برای بقای خویش، گروه واحدی تشکیل میدهند تا گروه ثالث را از پا دربیاورند. هم گروه شدن زنِ پلیس و مردِ دزد با هدف دستگیری بزگترین مجرم فراری، تا جایی پیش میرود که یک خانواده را تشکیل میدهند.


گربهی چکمهپوش – poos in boots
بخش انیمیشن اسکار ۲۰۱۲ استیجی برای رخ نمودن گربههاست. گربههایی که چنگالهایشان را علیه پاندا، ببر، میمون و آفتاب پرست و دیگر حیوانات اسکار ۲۰۱۲ تیز کردهاند.

در شمارههای قبلِ رویکرد، به طور مفصل یادداشتی بر “گربهی چکمه پوش” نوشتم و اینجا به نکتهای در مورد نوستالژی “جک و لوبیای سحرآمیز” می پردازم؛ داستانی که شاکلهی اصلی “گربهی چکمه پوش” است.

“جک و لوبیای سحرآمیز” داستانی‌ست متعلق به سال ها دور، تا جایی که نتوانستم در تحقیقاتم مقطع زمانی معینی برای آن پیدا کنم؛ داستانی که دستمایهی ساخت کمیک استریپها، انیمیشنها، داستانها و فیلمهای زیادی شده است. جک (همان جیکوب، یا همان یعقوب) پسریست که در خانوادهای فقیر زندگی میکند. پسری که یک شبه رهِ صد ساله میرود و به ثروت کلان میرسد. اگر اسم جک به مرچنت (همان مرکانت) تغییر کند؛ شاید بهتر و سادهتر به هدف نویسندهی آن و همهی کسانی که چندین و چند بار از روی آن ساختهاند پی ببرید. سوداگرایی (مرکانتیلیسم)، انسان بورژوای بی فکری را تولید!! میکند که در دست حاکمان و صاحبان قدرت قرار میگیرد و به هر سو میرود که آنها بگویند.


پاندا کنگفوکار ۲ – Kung fu panda 2
شرق روحگرا یکی از مخاطبان همیشگی سینمای غرب است. ورزش رزمی کنگفو و فلسفهی ین و یانگ دم دستترین المانهای مشرق زمین ( با مرکزیت در نظر گرفتن حوزهی اسلام )، اثر هول هولکیِ پاندا کنگفوکار ۲ را خلق میکنند. انیمیشنی که به خیالِ موفقیت شمارهی اولش پا به عرصه گذاشت و آکادمی آواردز نیز آن را پذیرفت.

باید برای بار دوم به مسئلهای اشاره کنم؛ و آن پخمه سالاری در اسطورههای سینمای غرب است. پاندای داستان، حیوان پخمهای‌ست که حتی نمیتوانست از پلههای معبد بالا برود. این پاندای پخمه، قهرمان داستان میشود و در میان دیگر حیواناتِ جنگل، محبوب. پرداختن به این که چه رازیست در پخمه سالاریِ اسطورههای سینمای غرب را به آینده موکول میکنم.

استفاده بدون لینک حرام است

گردآوری : نـــورالـــمــهـــدیـــ ــ

[Resistance]

مفيد بود . ممنون . سربلند باشيد

[InsomniAc]

مسئله اینجاست که اینها هنر خالصه......رنگو شاهکاره....هیچ عیبی نمیتونید توش پیدا کنید.....هیچی....

چیکو و ریتا هم همینطور....باقی کارا اشکال زیاد داشتن اما زرق و برقشون زیاده....


مادامی که هنر اونها به هنر ما بچربه وضعیت همینه.......

[ezio252]

به نظر من پخمه قهرمان های فیلم های ایرانی اند چون اگر خارجی ها هیچ قهرمانی هم نداشته باشند با استفاده از فیلم نامه درست یک قهرمان خلق میکنند اما ایرانی ها با یک فیلم نامه ضعیف گند میزنن به قهرمانان ملی و مذهبی