آرماگدونیسم در سینمای آپوکالیپتیک ( آخرالزمانی )

[Mitsonary]

Apocalypse and Armagedon

طیّ سال‌های اخیر، عموم آثاری که با موضوع و محتوای «آپوکالیپس» - آخرالزّمان و پایان دنیا ـ به نمایش درآمده «بحران‌های سخت، تهدید کننده و دهشتناک» را محور اصلی گفت‌وگوی خود ساخته‌اند. همانطوری که محمدجان هم در این باره اشاراتی کردند مثل آتش فشان ، حمله ی فضایی ها و ...

اگرچه تولید این آثار به دلیل وجود «عنصر گره و جاذبه» در داستان فیلم و رویکرد سینمای یهودی به فردا، عمری به درازای تاریخ سینما دارد؛ لیکن آرایش آخرالزّمانی هالیوود وجه دیگری از این آثار را بیان می‌کند.

آقای «جان هیلکوت»، کارگردان فیلم «جادّه» که در ماه نوامبر (2009 م.) به نمایش درآمده دربارة تفاوت این آثار می‌گوید:
«فرق بزرگ بین فیلم‌های آخرالزّمانی جدید با محصولات قدیمی در اینست که «فیلم‌های جدید، مجموعه‌ای از مشکلات را به نمایش می‌گذارند و تنها به بحث دربارة یک مسئله نمی‌پردازند».

تماشا و مقایسة آثار قدیم و جدید «آپوکالیپتیک» سخن این کارگردان را تأیید می‌کند. ایمورتال و خشم خدایان کجا ، روز استقلال کجا !

در آثار متقدّم مانند آثاری که با عنوان «آرماگدون» ساخته شده‌اند، یک عامل تهدید کننده مثل؛ شهاب‌های مهاجم آسمانی یا سفینه‌های بیگانه، زمین را تهدید می‌کنند و تمام مبارزه و تلاش منجی زمینی مصروف حذف یک عامل تهدید کننده می‌شود. گاهی که دستان توانای مردان چشم آبی و مهندسان قهرمان آمریکایی آن را می‌گشاید و همه را مبهوت هنرمندی خود می‌کند، امّا در آثار جدید، تهدیدها چند وجهی‌اند. همزمان با هم، چند بحران جهان را تهدید می‌کنند. سونامی، آتش‌فشان، زلزله و گرم شدن زمین، چنان به یک‌باره هجوم می‌آورند که هیچ‌کس قادر به کنترل بحران نیست و پیامد آن، این است که زمین نابودی کامل را تجربه می‌کند! نمونه ی بارز این گونه فیلم ها ، فیلم 2012 است! که البته من خودم موفق نشدم کامل ببینم!

در همة آثار، تهدید ایالات متّحده به منزلة تهدید کلّ جهان است و وقوع بحران به مثابة ابتلای همة جهان به بحران است.
البتّه نباید فراموش کرد که در مسیر تدریجی و به واسطة غلبة مدرنیزاسیون غربی حاصل از بسط تمدّن غربی و سیستم‌های ارتباطی، چنان حیات و ممات اقوام و ملل را به حیات غرب گره خورده که هیچ قومی مصون از بحران‌های غربی نیست. چنانکه امروز، بحران اقتصادی آمریکا همة ملل را مبتلا و آسیب‌پذیر ساخته است.

کارگردان «روز استقلال» در آخرین اثرش با نام 2012، همة مردم جهان را درگیر، مبتلا و البتّه محکوم به تجربة مرگی تلخ می‌شناسد.

آتش‌فشان‌ها، زلزله‌ها، بالا آمدن آب دریا و سایر بلاها، چنان هجوم می‌آورند که تمامی مربع مسکونی و کرة خاکی را با خاک یکسان می‌کند. مثل این که که عذاب بلای آوار شده بر قوم نوح، پس از قرن‌ها دیگر بار فرو آمده تا همة‌ ساکنان زمین نابود شوند و تنها ساکنان کشتی نوح به سلامت جان بدر برند.

این آثار سینمایی، جملة ساکنان شرق و غرب عالم را مهیّای حوادث شوم و بحران اپوکالیپتیک می‌کنند و در لابه‌لای اثر همه را متذکّر می‌شوند که اوّلاً در این فاجعة جهانی انسان دخالت ندارد و ثانیاً؛ این فاجعة جهانی محتوم است و گریزی از آن نمی‌توان داشت و ثالثاً، ابعاد فاجعه جهانی است. چنانکه از میان غرب مردانی همچون اشپنگلر، فیلسوف تاریخ، پیش‌بینی کرده بودند: از اوایل قرن بیستم، نشانه‌های بحران و انحطاط غرب بارز شد. در واقع قرن بیستم به صورت تمام عیار نشان داد که تاریخ غربی مبتلای بحران است. به همین لحاظ، متناوباً حوزه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی غرب، مبتلای آشفتگی و بحران شد.

آثار هالیوود، همه را دارند فریب می دهند! ساده‌لوحان ساکن ایالات متّحدة آمریکا گمان می‌ کنند که این همه واقعه، پیش‌گویی شدة کتب مقدّس است که به منظور زمینه‌سازی ظهور دوم حضرت مسیح(علیه السلام) فراهم آمده تا آنها، بحران‌های دست‌ساز کانون توطئه‌ را، پیش‌بینی شده و مختوم می‌شناسند در حالی که پنهانی، بنی‌اسرائیل آن همه را در هیئت یک پروژه به قصد سرعت بخشیدن به ایدة مجعول «حکومت جهانی بنی‌اسرائیل»‌ به اجراء گذارده است.

آنها فرصت را از دست رفته می‌بینند و به ناچار ، به امید شکار آخرین فرصت‌ها برای کنترل شرایط، استراتژی «بحران آتش‌فشان» را به کار گرفته‌اند. ان شاالله محمد جان بعدا این بحران آتش فشان آپوکالیپتیک رو کامل توضیح می دهند!

به امید ظهورش!