علم بهتر است یا عبادت؟

[parisan]

پیشاپیش به خاطر اینکه دوم شخص مینویسم عذر میخوام.به خاطر اینه که خوندنش راحتتره.قصد جسارت و بی احترامی به جنابعالی رو ندارم.
راستش رو بخواید من پاسخ بقیه دوستان رو کامل نخوندم.اگر موردی تکراری است ببخشید.

به نظر شما علم بهتر است یا عبادت؟

به نظرم هرکدوم فواید خودش روداره.
اگر عالم باشی و دین درست و حسابی نداشته باشی و عبادت نکنی
1)بعد از مدتی دچا سرگردانی میشی..
2)غرور و تکبر میگیرتت به خاطر اینکه فکر میکنی دیگه آخرشی در حالی که عالم واقعی فقط خداست.
3)اگر به مشکلی برخورد کنی،نمیتونی با توسل به خدا مشکلت رو حل کنی.
برعکسش هم هست:
اگر فقط عبادت کنی و علم نداشته باشی،
1)هیچ کدوم از راز و رمز های عالم رو نمیفمهی.
2)علت خیلی از رخداد های جهان رو نمیدونی .
3)در جهل مرکب فرو میری و هیچ وقت نجات پیدا نمیکنی.(جهل مرکب یعنی اینکه چیزی رو ندونی و ندونی که نمیدونی.)

لذت واقعی از علم زمانی است که بفهمی خالقت چی خلق کرده.
آدم یکجوری فکر میکنه پیام خدارو دریافت کرده و فهمیده پروردگارش چیزی میخواسته بهش بگه و از اینکه تونسته تنها کوچکترین رمز و راز عالم رو بفهمه خوشحال باشه و از خودش راضی بشه که تونسته مفید باشه.نمیدونم تونستم منظورم رو برسونم یا خیر.

دانشمندی که سالهای عمر خود را صرف تحصیل علم می کند کار درست تری انجام دادی یا فردی که همان سالها را به عبادت مشغول است؟
من میگم هیچ کدوم.
هم عالمی که فقط به تحصیل علم پرداخته و عبادت نکرده،ضرر میکنه.
هم اونی که فقط عبادت کرده و هیچ علمی کسب نکرده.
اصلا علم واقعی باید به عشق به پروردگار و عبادت و تشکر بیشتر به او منتهی بشه.
فقط عالم بودن کافی نیست.تشکر از خدا به خاطر خیلی از نعمات هم لازمه.
عالم هرچی بیشتر علم کسب میکنه ،حقارت خودش نسبت به خدا رو بیشتر متوجه میشه و اینکه اگر در این دنیا راه میره و چیزی میفهمه مثل موری است که در کاخ با عظمت سلیمان راه میره.یعنی دیدی کم و توانایی محدود داره.(اگر کسی واقعا به این برسه،خوش به حالشه)
اگر فقط عبادت کنی و علم کسب نکنی،هیچ کدوم از عجایب هستی که خدا به ظریفترین شکل خلق کرده رو ازش با خبر نمیشی.
پس هردو با هم نه در مقابل هم.

اگر ادیسون بجای اختراع برق، دو رکعت نماز می خواند، کدام بهتر بود؟.
من میگم آدم باید در هر رشته ای که هست مفید باشه.اگر مفید باشی و به دیگری سود برسونی،از سالها عبادت بهتره.
الان در هرخونه ای،یا حداقل خود من،برقها که میره و بعد از چند مدت میاد،میگم خدا نور به قبر ادیسون ببارونه که برق رو اختراع کرد.اگر برق نبود چه میکردیم.
ادیسون در رشته خودش،بهترین کار رو کرد.به همه آدمیان سود رسوند.البته درسته از نتایج دانشمندان قبلی هم استفاده کرده،ولی مهم اینه که تونسته کار اونها رو به سرانجام برسونه
حالا اگر به جای اینکه وقتش رو علم بذاره ،روی عبادت میگذاشت،ما خیلی از چیزها رو نداشتیم.
البته من نمیدونم آیا در طول عمرش به دنبال یافتن کاملترین دین بوده یا نه،ولی اگر دنبالش نرفته خوب ضرر کرده ولی این موضوع،هیچ تاثیر منفی بر دستاوردهاش نداره.

آیا اختراع برق کاری سودمند برای تکامل بشر است یا اصلا نیازی به این کار نبود؟
به نظرم،بشر در هر دوره ای از زمان نیلزهای خاص خودش رو پیدا میکنه و به دنبالش میره و بالاخره به دستش میاره.به قول اون بنده خدا تو سیب خنده(برنامه کودک)اگر ادیسون برق رو اختراع نمیکرد چی میشد؟خب یک نفر دیگه اختراع میکرد.واقعیت همینه.بشر یک موجود سیری ناپذیره.نمیشه جلوش رو گرفت.

یک سوال مهم، علم نجوم واقعا چه کاربردی برای ما دارد؟
علم نجوم از سالهای بسایر دور پایه کار خیلی از دانشمندان بوده.
همین تقویمی که ما امروزه داریم ،حاصل تلاش بسیاری از دانشمندانی است که از علم نحوم چیزهای زیادی میدونستند.مثلا حرکت کشتی ها در گذشته بر مبنای وضع قرار گیری ستاره هابوده.مثال بسیار است.
به نظرم بشر به خاطر حس کنجکاوی اش،واینکه میخواد در مورد همه چیز بدونه،دنبال این علم رو گرفته.بالاخره اسمان و ستاره ها همیشه برای ما انسانها اسرار آمیز بوده و البته مهم و پر کاربرد.


اصلا این مفید و سودمند بودن علم به چه معناست؟
من این طور برداشت میکنم که اگر علم در راه درستش استفاده بشه مفید خواهد بود.
همین انرژی که در اتم هست و انیشتن بهش پی برد.
میشه از انرزی اش استفاده کرد به کل یک کشور برق رسانی کرد بدون آلودگی،میشه بمب کرد و ریخت رو سر مردم بیچاره هیروشیما.
باید در راه درستش استفاده بشه.در راهی که به هیچ کس و حتی هیچ جنبنده ای آسیب نرسونه.

اگه به معنای رشد معنوی ماست که باید همه ی علوم جدید را دور ریخت چون اکثرا برای زندگی دنیوی ما کاربُرد دارند.
به نظرم علم مفید به رشد معنوی هم منجر میشه.وقتی ببینید خدا در اتم به اون کوچکی چه انرژی قرار داده،آیا در برابر عظمتش احساس حقارت و افتادگی نخواهید کرد؟

آیا علوم وابسته به اینترنت در رشد و سعادت ما مفید است؟
اگر منبع درستی داشته باشد به نظرم بله.اینترنت وسیله ای بسیار مفید برای بشر امروز است که بتواند از جدیدترین دستاوردها و رخدادها ی جهان آگاه شود.اگر با این ابزار بتوان اطلاعات مفید کسب کرد،چرا به رشد ما منجر نشود.اصلا همین مقالات برادر علی 110،آیا به رشد معنوی من و شما کمک نمیکند؟

اگر است پس ما می توانیم با رشد اینترنت به بهشت بریم؟
با رشد تمام جوانبش خیر.
همه جوانب آن دست ما نیست.فقط قسمتی از آن به نام بیداری اندیشه،یا سایتها و وبلاگهای خودمان دست ماست.اگر در اینترنت مطالب مفید و مهم را گسترش دهیم،چرا نتوان فردی را از گرداب گناه نجات داد و به بهشت هدایت کرد؟

علوم مربوط به چاپ و نشر کتاب چطور؟
چاپ و نشر اکاذیب و مطالب بی محتوا خیر.نمونه استفاده نادرست از نشر ،انتشار گسترده کتابهای پائولو کوئیلو که به گفته خودش بیشترین فروش رو در ایران داشته، یا رمانهای مضخرف و بی محتوا که هر موضوع نامربوطی در اون پیدا میشه،و......
هر علمی قطب مثبت و منفی خودش رو داره..بستگی به مصرف کننده داره که چطور ازش استفاده کنه..
علم بد نیست.پیشرفت بد نیست.اینترنت و ماهواره و انرژی اتمی و موبایل و ... بد نیست.
ماییم که با استفاده نا مربوط از اون بدش میکنیم.
خدا هم در ابتدای خلقت همه را پاک آفرید.اما بعضی ها وسط راه،گمراه شدن.پس آیا این دلیلی بر بد بودن و بی فایده بودن همه انسانهاست؟؟دلیلی بر بی خاصیت بودن همه انسانهاست.یا اینکه برخی، از این نعمت انسان بودنشان سوء استفاده کردند؟آن را در راههای نامربوط استفاده کردند؟؟

و چرا کسی که به قصد کسب علم خارج می شود مانند کسی است که در راه خدا جهاد می کند؟
به نظرم چون کسب علم میتونه خیلی هارو از جهالت نجات بده وبه بشر کمک کنه.اصلا اگر همه علوم در یک جا جمع میشد،عدالت خدا زیر سوال نمیرفت.اینکه فقط یک عده خاصی به علم دسترسی داشته باشن؟
خدا میدونست بشر اجتماعی است و نیاز داره با دیگران بحث و مناظره کنه،با دیگران تبادل اطلاعات کنه،برای همین علوم مختلف رو در جاهای مختلف قرار داد تا همه به دستاوردهایی هرچند کوچک برسند.
هر علم و پیشرفتی هم که از هرجا شروع شده،مربوط به همون منطقه بوده.شاید مناطق دیگه به اون احتیاج نداشتن.

علم بــه آموختن نيست ، بلكه در حقيقت نورى است كه در دل هر كس كه خداوند تبارك و تعالى خواهان هدايتش باشد ، مى‏افتد .
استاد دانشگامون میگفتن:این درسی که شما دارید میخونید،علم نیست.بلکه یکسری ...یادم نیست چی گفت.شرمنده.مضمون حرفش همین حدیث بود.علم واقعی علم لدنی است که از طرف خدا در سینه بنده پاک و مومنش قرار داده میشه.علم لدنی هم میدونید چیه.نیازی نیست توضیح بدم.

عقل من همین قدر یاری کرد.اگر مورد مشکوکی بود و نیاز به توضیح بود،پاسخ میدم.
امیدوارم تونسته باشم کمکی بکنم.