به این سه سوال بسیار مهم آیا پاسخ داده اید؟؟!!&*

[parisan]

چرا خداوند ما را خلق کرد و هدفش چه بود؟
شاید خیلی کلیشه ای باشه ولی به نظرم برای اینکه ما به کمال برسیم و در این دنیا رشد کنیم.
ما نیاز داشتیم به اینکه رشد پیدا کنیم پس باید در شرایطی قرار میگرفتیم.
در واقع ما برای اینکه روحمون رو وسعت بدیم به ابزاری نیاز داشتیم.اون ابزار این جسم خاکی بود.
یک جمله معروفی هست که مضمونش اینه:ما باید از جسممون برای متعالی شدن روحمون استفاده کنیم.
در واقع هدف تعالی روح هست نه جسم.پس منطقی نیست که وقتمون رو صرف رسیدگی به این جسم خاکی بکنیم و به لذت هایی که مال جسم هست بپردازیم.
بلکه باید لذت های معنوی و اونهایی که مربوط به روح ماست گسترش بدیم.
و این جز با عبادت (که دوستان اشاره فرمودن) محقق نخواهد شد.
اما عبادت داریم تا عبادت..
دسته ای خدا را از ترس عبادت میکنند..ترس از اینکه در جهنم نیفتند
دسته ای با خداوند تجارت میکنند.یعنی عبادت میکنند و از خداوند توقع ورود به بهشت رو دارند.
اما خوشا به حال دسته سوم که خدارار از روی عشق به خودش عبادت میکنند.
آنها همان کسانی هستند میگویند:خدایا!آتش جهنم را تحمل کنم،دوری تو را چطور تاب آورم؟؟

ما بنده ایم یا آزاد؟
ما آزادیم در عین حال که بنده هستیم.
یعنی آزادی انتخاب داریم اما در یک چهارچوبی که خدا مشخص کرده،پس میشیم بنده.
آزادیم چون حق انتخاب داریم.
یک مورد برای تابع بودن و در طول اراده خدا بودن مثلا میتونه این باشه که ما خودمون نخواستیم به این جهان پا بگذاریم.بلکه خداوند چنین تصمیمی گرفت.

در واقع اراده و آزادی ما در طول اراده خداوند قرار داره.
خیلی فلسفیه و به قول یکی از استادهامون باید فرصت بدیم در مغز دَم بکشه.
به نظرم ما هم بنده هستیم هم آزاد.
از بنده بودن نباید تعبیر بدی بشه.مثلا اسیر بودن.(من اصلا چنین تعبیری رو قبول ندارم)
ما بنده ایم.چون خودمون رو ملزم میدونیم یکسری محدودیت هاکه خدا مشخص کرده و به نفع خود ماست،رعایت کنیم.
شاید بعضی هااین محدودیت ها رو دلیلی بر این امر(بنده بودن) بدونن ولی باید بگم که نه تنها بد نیست بلکه به همون رشد و کمال در سوال اول منجر خواهد شد.


در مورد سوال سوم هم که همون حدیثی که آقای سینا گفتن از امام حسن (علیه السلام)کاملا درسته و من هم موافقم.
شاید اگر معنای این جمله رو با تمام وجود درک کنیم بتونیم به سوال سوم پاسخ بدیم.
برداشت من اینه :
اگر هر لحظه به این فکر کنیم که فردایی وجود نخواهد داشت،در ترک گناه موفق تر خواهیم بود.
اگر به این فکر کنیم که تا ابد قراره اینجا باشیم،باید سعی کنیم آسایش زندگی رو در حد متعادل برای خود و خانوادمون فراهم کنیم.آسایش به این معنا که تمام نیاز های اولیه رو فراهم کنیم بدون دلبستگی به اون، نه اینکه اونقدر فراهم کنیم که دلبستگی ایجاد بشه و جدا شدن از اون سخت بشه.
پس ما مسافری هستیم که اقامت خیلی طولانی در این جهان خواهیم داشت.