زمزم عشق

[Admirer]

قرب نوافل




(( خدایا! از آنچه کرده ام، اجر نمی خواهم و به خاطر فداکاری های خود بر تو فخر نمی فروشم. آنچه داشته ام، تو داده ای و آنچه کرده ام، تو میسر نموده ای. همه ی استعدادهای من، همه ی قدرت های من، همه ی وجود من، زاده ی اراده ی توست؛ من از خود چیزی ندارم که ارائه دهم، از خود کاری نکرده ام که پاداشی بخواهم.
خدایا! هنگامی که غرش رعد آسای من در بحبوحه ی توفان حوادث محو می شد و به کسی نمی رسید، هنگامی که فریاد استغاثه ی من در میان فحش ها و تهمت ها و دروغ ها ناپدید می شد... تو ای خدای من! ناله ی ضعیف شبانگاه مرا می شنیدی و بر قلب خفته ام نور می تافتی و به استغاثه ی من لبیک می گفتی. تو ای خدای من! در مواقع خطر مرا تنها نگذاشتی، تو در تنهایی، انیس شب های تار من شدی، تو در ظلمت ناامیدی دست مرا گرفتی و هدایت کردی، در ایامی که هیچ عقل و منطقی قادر به محاسبه نبود، تو بر دلم الهام کردی و به رضا و توکل مرا مسلح نمودی... خدایا! تو را شکر می کنم که مرا بی نیاز کردی تا از هیچ کس و از هیچ چیز انتظاری نداشته باشم.
خدایا! عذر می خواهم از این که در مقابل تو می ایستم و از خود سخن می گویم و خود را چیزی به حساب می آورم که تو را شکر کند و در مقابل تو بایستد و خود را طرف مقابل به حساب آورد!
خدایا! آنچه می گویم از قلبم می جوشد و از روحم لبریز می شود.
خدایا! دل شکسته ام، زجر کشیده ام، طلم زده ام، از همه چیز ناامید و از بازی سرنوشت مایوسم، در مقابل آینده ای تیره و مبهم و تاریک فرو رفته ام، تنها تو را می شناسم، تنها به سوی تو می آیم، تنها با تو راز و نیاز می کنم.
خدایا! دل شکسته ای با تو راز می کند؛ زجر کشیده ای که وارث هزارها سال مصیبت و شکنجه است. ))


قرب به جوار الهی عمدتا به دو دسته تقسیم می شود. قرب نوافل و قرب فرائض! قرب فرائض که شان انبیاست و باید از سوی خدا موهبت شود؛ اما قرب نوافل برای انسان های عادی است و قصد دارند با سیر و سلوک به قرب الهی برسند. در حدیث قدسی آمده است :

« هیچ بنده ای به عبادتی بهتر از فرائض و واجبات به من تقرب نجسته است و او به وسیله ی نوافل به من تقرب می جوید تا جایی که من او را دوست بدارم؛ آنگاه که دوستش داشتم، من گوش شنوای او و دیده ی بینای او و زبان گویا و دست توانای او خواهم بود؛ اگر مرا بخواند پاسخش می دهم و چنانچه چیزی از من بخواهد، ارزانی اش می دارم. »

اگر ز عشق خدا در جستجویی ... ره قرب نوافل را بپویی

همان جا کوی یار نازنین است ... که با دلدادگانش همنشین است

چو خود فرمود اگر آیی به سویم ... تماشا می کنی بی پرده رویم

در آن جا هر که با من می نشیند ... شوم چشمش که تا با من ببیند

شوم گوشش که تا آواز غیبی ... نماید استماع بی هیچ عیبی

شوم دستش که تا با من ستاند ... جهانی را به شست خود نشاند

رسد آنجا شوم من عقل و هوشش ... به غیر من نداند چشم و گوشش