گفتگوی منتظران

[135]

ز ره هوس به تو كی رسم ، نفسی ز خود نرمیده من
همه حیرتم به كجا روم ، به رهت سری نكشیده من


به چه برگ ؛ ساز طرب كنم, زچه جام نشئه طلب كنم ؟
گل باغ شعله نچیده من, می داغ دل نچشیده من


تو به محفلی ننموده رو كه ز تاب شعله ی غیرتش
همه اشك گشته به رنگ شمع و زچشم خود نچكیده من


چه بلا ستمكش غیرتم ، چه قدر نشانه ی حسرتم
كه شهید خنجر ناز تو ، شده عالمی و تپیده من


به كدام نغمه ی دل گسل ز نوا كشان نشوم خجل
چو جرس به غیر شكست دل ، سخنی زخود نشنیده من


من بیدل و غم غفلتی ، كه زچشم پر ز فسون تو
همه جا زجلوه ی من پر است و به هیچ جا نرسیده من