ضمیمه عیدی، لحظاتی ناب از زندگی مولا(بسیار زیباست)

[سید ابراهیم]

بسم الله الرحمن الرحیم


از میلاد و شیدا تشکر میکنم بابت ارسال مفیدشان.... ان شاءالله که این حرکت زیبا ادامه پیدا کند.


خب داستان بعدی :


داستان پنجم « وقتی که بر پشت علی سوار است....»

فشار سنگینی بر کمرش است. کمرش صاف نمی شود. حس می کند که تمام دنیا بر پشتش نشسته است و اصلا هم خیال ندارد بلند شود. البته آن بچه خردسال آن قدر سنگین نیست که بخواهد این قدر اذیتش کند ولی....


چهار دست و پا در میان خانه جلو و عقب می رود. بالا و پایین می پرد تا کودک بیشتر خوشش آید. بچه وقتی که بر پشت علی سوار است می خندد و می گوید، برو، برو سریع تر... هِی هِی هِی...


کمرش درد می کند نه از فشار دستان و بدن کودک..... نه.


صدایی می آید: « ای مردِ خدا! خداوند از گناهان تو بکاهد و برگناهان خلیفه علی ابن ابی طالب بیافزاید که اینگونه ما را داغدار کرده است....»
زن مشغول نان پختن است که اینچنین داغی نو می گذرد بر جگر خسته و زخمی علی.
کودک خم می شود و محاسن سپیدش را در دست می گیرد و می کشد و بازی میکند.


«ای کاش او هم می توانست با کودکان یتیم ما بازی کند، ولی خلیفه کجا و خانه ما مستمندان کجا؟؟؟ خلیفه کجا و این خرابه ماتم زده کجا؟؟؟ خلیفه کجا و....»


و زن می گرید و فریاد می زند مثل هر روز مثل همیشه نفرین میکند....


زن همچنان می گفت و می گفت. علی می خندد و با بچه بازی می کند و البته اشکش هم جاری است.
صورت خود را به تنور خانه نزدیک می کند و میگوید: « گرمای آتش را حس کن ای علــــــــــــــــــــی....» و زن می شنود.