شیخ رجبعلی خیاط

[دستهای سبز]

[/font]

شرک زدایی

شرک زدایی از جان و دل

، نخستین گام در راه رسیدن به حقیقت توحید است. از این رو،در شعار اصلی توحید، یعنی:«لا اله الا الله »نفیِ خدایان دورغین، بر اثبات خدای راستین، تقدّم یافته است.

اکنون باید دیدکه: شرک چیست؟ مشرک کیست؟و آیا شرک، تنها اعتقاد به خدا بودن جمادات است؟ و آیا مشرکان، تنها کسانی هستند که اعتقاد به بت های بی جان دارند، یا مسئله، چیز دیگری است؟

شرک، در برابر توحید است و اعتقاد داشتن به نیروهای خیالی و موثر بودن آن اندر هستی و پرستش آنان در برابر موثر حقیقی، یعنی خداوند یکتاست.

موحّد، هیچ چیز راجز خداوند یگانه، در نظام هستی،موثّرنمی داند و چیزی را جز او نمی پرستد؛ نه بت های بی جان و نه بت های جانداررا.

مشرک، کسی است که جز خدای یکتا، دیگری را نیز در هستی موثّرمی داند و از غیرِاو اطاعت می کند؛ گاه جمادات را می پرستد،گاه از زور مداران اطاعت می کند وگاه، بنده هوای نفس خویش است و گاه ،هر سه را بردگی می نماید.

ازنظر اسلام، هر سه نوع شرک یاد شده، نکوهیده است و برای رسیدن به حقیقت توحید، راهی جز شرک زدایی به مفهوم مطلق آن نیست.

نکته مهمی وقابل توجّه ، این است که خطرناک ترین گونه شرک،شرک به معنای سوم (یعنی پیروی از هوای نفس) است.این شرک، سر منشأ موانع شناخت عقل و قلبی، و سرآغازِ شرک به معنای اوّل و دوم است:

«آیا دیده ای آن کس را که هوس خود را خدای خود گرفته است وخداوند، او را با این که می داند، گم راه کرده و بر گوش ودلش مُهر زده؟ پس بعد از خدا،چه کسی او را هدایت می کند؟آیا پند نمی گیرید؟!» سوره جاثیه،آیه 23

براین اساس، جناب شیخ،بُت نفس را خطرناک ترین آفت توحید می دانست و می فرمود:همه حرف ها، سرِآن بتِ بزرگ است که در درون توست.

امام خمینی قدس سره، آن عارف فرزانه و آگاه نیز می فرماید:

مادرِ بُت ها،بت نفس شماست. تا این بت بزرگو شیطان قوی از میان برداشته نشود، راهی به سوی او

_جلّو علا_ نیست. و هیهات که این بت، شکسته و این شیطان ،رام گردد!

اگر انسان درمبارزه با این بُت بزرگ پیروز شود، به بالاترین پیروزی ها دست یافته است.

راه رسیدن به حقیقت توحید

اکنون، سوال اساسی این است که :انسان، چگونه می تواند ازخود ،شرک زُدایی کند، و با شکستن بت نفس، ریشه شرک پنهان و آشکار رادر وجود خود بُخشکاند و به زلال توحید ناب، دست یابد؟

[font=B Zar]به نظر حقیر،اگر کسی طالب راه نجات باشد و بخواهد به کمال واقعی برسد و از معانی توحید، بهره ببرد، باید به چهار چیز تمسّک جوید:اوّل ،حضور قلب دائم؛دوم، توسل به اهل بیت(علیه السلام) ؛سوم، گدایی شب ها؛ و چهارم، احسان به خلق.