تحقیقی پیرامون موسیقی (مقاله ای از گروه بیداری اندیشه)

[بیداری اندیشه]

دوست عزیز asier:
متاسفانه لحن صحبت شما مناسب اینجا نیست. دوستان آزرده میشن. من از دست شما ناراحت نمیشم چون نیت شما رو می دونم که خیره اما با این اخلاق و این لحن.... مطمئن باشین اینطور تند حرف زدن نه جواب میده و نه ما رو از اون خواب غفلتی که مد نظر شماست بیدار میکنه. اگر پیامبر هم زمان خودش اینطوری به مردم توهین میکرد که چیزی یاد بگیرن که الان اسلامی در کار نبود. به هر حال من بی سواد از سیره ائمه یاد گرفتم به هیچ دلیلی من نمی تونم بد خلقی کنم و به طرف مقابلم توهین کنم مگر اینکه با دشمن مواجه باشم. هیچ توجیهی هم قابل قبول نیست مگر اینکه بگیم اون اخلاق حسنه مال 1400 سال پیش بود و الان جامعه مدرن شده و مسائل جدید پیش اومده و اون موقع پیامبر تالار و فروم نداشتن و ...

در مورد مسائلی که عنوان کردین:
اینکه دوستمون چیزی گفتن دلیلش اینه که اینجا همه جور آدمی پیدا میشه. پس اگر کسی شما رو نمی شناسه و نمی دونه که شما استاد هستین، نباید بهشون خرده گرفته بشه چون افرادی توی تالار پیدا میشن که یا شیعه نیستن یا اینکه در مورد فقیه و عالم دینی و روش کارشون چیزی نمی دونن. طبیعیه که اطلاعاتی از عالم و فقیه بگذارن. یا شما می دونین یا نمی دونین. این خیلی طبیعیه. کسی نمیگه که طرف مقابل می فهمه یا نمی فهمه. خدا رو شکر توی این تالار یکی از نقاط مثبتش اینه که تقریبا همه کاربران به هم احترام میگذارن و به هیچکس توهین نمی کنن مگر موارد نادر و استثنایی که.... بنابراین به جای ناراحت شدن، کافی بود مثلا بگین «من می دونم فقیه کیه ولی...»

اینکه موزیک رو مقایسه کردین با ابزار مالی، کار درستی نیست. ابزار موزیک همون موقع وجود داشت. موسیقی همون موقع وجود داشت. اگر گفتن مشکل داره مال همه مواقع بوده و هست. حالا اون موقع پیانو و گیتار نبوده اما وسایل دیگه که بوده. ابزار مالی که شما مثال زدین معلومه باید در موردش بررسی بشه چون خود معامله که عمل باطل و لغو شمرده نمیشه. یا به خودی خود، ربا نیست که حرام باشه. اصل کلی این بوده که معامله ربا حرامه. حالا به قول شما هر چیزی باید مقایسه بشه ببینیم حرامه یا نه. در مورد موزیک قضیه متفاوته.
گفتن چه نوع معامله ای نکنین (ربا و حرام) اما گفتن چه نوع معامله ای بکنین و انواع و اقسامی رو گفتن و حکم جزئیات در معامله حلال رو هم مطرح کردن چون معامله جزئی از ضروریات زندگی هست و حتی ساده ترین شغل مثل کشاورز و دامدار هم باید معامله ای بکنه تا نیازهای ضروری خودش رو تامین کنه.
اما در مورد موزیک گفتن چه نوع موسیقی گوش ندیم (غنا، حرام) اما یک و فقط یک مورد هم توصیه نکردن چی گوش بدیم. چرا چون خیلی هاش برامون مضره و بقیه هم نه تنها نیاز ضروری نبوده و نیست بلکه کوچکترین خاصیتی برای ما نداره که اگر داشت حتما مثل معامله حلال، جزئیات موزیک حلال و مفید رو برامون باز می کردن. مثلا می گفتن اگر موزیک باعث خنده و شادی شما بشه یا موجب گریه شما بشه و اشک شما رو دربیاره مفید و حلاله در غیر اینصورت حرامه....

مقایسه شعر حافظ و سعدی و مولوی با موسیقی هم کاملا مردوده. کجا در احادیث اومده شعر و شاعری رو حرام اعلام کرده؟ خود حضرت علی (علیه السلام) شعر می گفتن. در نهج البلاغه موجوده. هشدار ائمه بابت موسیقی و ابزار اون بوده و نه شعر و شاعری.
(تو پرانتز میگم حضرت مولانا نگیم بهتره. مولانا فقط باید برای امام زمان صرف بشه. رزرو شده. من منکر مقام بلند مولوی (جلال الدین رومی) نیستم و می دونم که ایشون عارف بسیار بزرگی بودن اما مولانا به نظرم به غلط رایج شده. "مولانا" فقط مال صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هست.)
به هر حال اصلا "شعر" رو نباید کنار "موسیقی" گذاشت. مگر همین عارف بزرگ «حاج مرشد چلویی» نبود که به خاطر اینکه اشعارش رو بعدا با ابزار موزیک نخونن حاضر نبود اشعارش چاپ بشه؟ این یعنی تفاوت بین شعر و موسیقی.

نکته پایانی رو باز کنم که یه وقت سوء برداشت نشه. چون معمولا نوشته ها کامل خونده نمیشن. اونهم در مورد موسیقی غیر حرامه. دوستان، بنده عرض کردم من کاسه داغتر از آش نیستم که وقتی مراجع حکم بدن که موزیک غیر حرام مشکل نداره، من بگم مشکل داره و حرامه و .... حقیر عرض کردم هیچ توصیه ای از ائمه نشده بلکه هر چی بوده فقط هشدار به لعن و عذاب خدا بوده. اینکه توصیه نکردن به خاطر این نبوده که موسیقی اونموقع نبوده که قبل از اونها هم بوده. مقایسه موسیقی با کامپیوتر درست نیست. کاملا واضحه و نیازی به توضیح نداره. از طرفی مرز بین حرام و حلال موسیقی هم تشخیصش والله برای ما که مشکله بقیه رو نمی دونم. حالا چه اصراریه پیرامون چیزی بریم که می تونه برای دین و دنیا و آخرت ما خطرناک باشه اگر هم نباشه عمر و وقت ما رو تلف کنه و مصداق لهو و لغو باشه نمی دونم.

به هر حال من تحقیقی کرده بودم. در نتیجه تحقیق موزیک گوش دادن رو ترک کردم. دو تا برکت حداقل نصیبم شده. فرصت موزیک گوش دادن و دنبال آهنگ گشتن و دانلود کردن و ... رو میگذارم روی مطالعه کتاب. اراده قوی پیدا کردم. تشخیص خودم این بوده که با ترک موزیک اراده قوی پیدا کردم در طاعات و ترک معاصی. از همه مهمتر از مرز خطرناک حلال و حرام خدا خودم رو دور کردم و نگرانی از این بابت موسیقی حرام دیگه ندارم. به عبارتی دیگه روزه شک دار نمی گیرم. و فکر کردم این تحقیق اگر در اختیار دیگران قرار بگیره انشاءالله مفیده. نه کسی رو مجبور کردم و نه چنین توانایی رو دارم. احساس کردم با توجه به کلام بزرگان و ائمه و آیات خدا (تفسیر مفسران متخصص) دنبال موزیک رفتن اشتباهه. اگر کسی پذیرفت که خوش به حالش. یه دعایی در حق ما کنه آدم بشیم. اگر هم که نه، انشاءالله خدا مواظبش باشه به موزیک حرام کشیده نشه.