گفتگوی منتظران

[مجید املشی]

گاهی در میان روزمرگی ها وقتی با خود می اندیشم

که چقدر از ظرفیت های وجودیم رو در راستایی که میباید خرج می کنم

چیزی جز شرمندگی برایم نمی ماند;

اینکه آنچه را که می دانم و انچه را می توانم و انچه را که می کنم

آنطور که شایسته است، قرابتی با هم ندارند !