***يقين كنيم كه خورشيد در حال طلوع است***

[آلاله]

یه بنده خدایی تعریف میکرد :

یادمه اون وقتا که بچه بودم دقیقا قده یه نخود، با موهای فرفری که همیشه پسر عمو بزرگم سربه سرم میذاشتو بهم میگفت اسکاچ و منم با دسته جارو برقی دنبالش میکردم و بماند که الان دوتا بچه داره هم قدوقواره من.


یه تلویزیون داشتیم که قرمز رنگ بود، که بابام همیشه با افتخار میگفت اولین تلویزیون رنگی فامیلو ما خریدیم وقتی همه ازاون تلویزیون سیاه سفید پنجره دارا داشتن، کنار همین تلویزیون قرمز رنگی ما یه سوراخی بود که هنوزم که هنوزه دقیقا نمیدونم کاراییش چی بوده، من هر هفته یه نامه مینوشتم برای خانم مجری و انقدر تاش میکردم و به زور میچپوندمش تو همون سوراخی و یک هفته تمام میشستم پای تلویزیون تا بالاخره خانم مجری نامه منو بخونه اما هر هفته دریغ از هفته قبل! اما امیدم هیچ وقت ناامید نمیشد...

خداجونم اون وقت ها که کوچیک تر بودیم ، آرزوهامون خیلی کوچیک بود اما امیدمون خیلی بزرگتر بود دقیقا برعکس الان، حداقلش اینه که آرزوهامون به قده اون وقتها محال و خنده دار نیست اما امیدمون خیلی کمه، روز به روزم داره کم و کم و کمتر میشه, خدایا کمکمون کن ...