اشعاری که باید خواند ...

[رضوانه]

پیکر تراش پیرم و با تیشه امید.........یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده ام
اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد........در پیش پای خویش، به خاکم فکنده ای
یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند.....بینند سایه ها که تو را هم شکسته ام...


یه جورایی این بیت برام یه تلنگریه برای وابستگی هایی که تو این دنیا دارم...