کنترل ذهن با فناوری صدای خاموش خیال یا واقعیت؟

[mahdy30na]

سلام

با بخش پایانی در خدمت شما هستیم

نتیجه‌گیری

چنانکه خواندیم، حضور مؤلفه روانی در همه راهبرد‌های خرد و کلان دولت امریکا از حدود نیم قرن پیش، و سرمایه‌گذاری هنگفت مالی و علمی این کشور برای تبدیل مؤلفه روانی از یک عامل برتری‌ساز به یک عامل سرنوشت‌ساز، بیانگر اهمیت منحصر به فرد رویکرد روانی در نزد امریکایی‌ها برای اعمال معیارهای خاص خود در سراسر نقاط جهان است؛ تا جایی که به قول دکتر خوزه دلگادو: هر کس از معیارهای شناخته شده ما فاصله بگیرد، ذهنش تحت جراحی [روانی] قرار می‌گیرد.

برای دستیابی به این مقصود، علاوه بر رویکرد متعارف عملیات روانی، یک رویکرد نامتعارف نیز موضوعیت می‌یابد که فناوری صداهای خاموش از مهم‌ترین و مؤثرترین جلوه‌های آن به شمار می‌رود. با استناد به حجم وسیع اطلاعات علمی و فنی موجود – و در عین حال کمبود یا نبود اطلاعات کاربردی و عملیاتی- در مورد فناوری صداهای خاموش که تنها بخش کوچکی از آن به صورت مجمل از نظرتان گذشت، همچنین به مدد کسانی چون جود وال که در صدد اثبات کاربست عملی این فناوری بوده و هستند، تردیدی باقی نمی‌ماند که اکنون ادعاهای بهت‌آور و در عین حال مستند دانشمندان این حوزه سال‌هاست که از عالم خیال به جهان واقعیت گذر کرده است.

بدین ترتیب، ساده‌لوحانه است اگر تصور کنیم که این فناوری از دو دهه پیش در دسترس دولت امریکا بوده و مخاطبان میلیونی شبکه‌های جهانیِ رادیو و تلویزیونی در معرض این هیپنوتیسم مدرن قرار نگرفته یا نخواهند گرفت. در واقع، هشدارهای روزافزون دانشمندان، اعتراض‌های سازمان‌های گوناگون بشردوست، انکارهای دائمی مقامات رسمی دولت امریکا، اطلاعات فنی معتبر در مورد این فناوری، و نیز نشست گاه و بی‌گاه اطلاعات محرمانة به کارگیری واقعی آن، جملگی بیانگر اهمیت و گستره وسیع فعالیت‌های انجام شده در این حوزه‌اند.

به ویژه زمانی که خبر افشای برنامه مخوف MKULTRA را از پنجاه سال پیش می‌شنویم و امروز تکامل آن را در برنامه HARP شاهد هستیم، بیشتر اطمینان می‌یابیم که (دست‌ کم) دولت امریکا، راه درازی را برای توسعه و تکمیل این فناوری پیموده است و چه بسا سال‌ها بعد اخبار و اطلاعاتی در این باره منتشر شود که بار دیگر همه را در بهت و هراس فرو برد. از یاد نبریم که فناوری صداهای خاموش به دلیل زیرآستانه‌ای بودن، غیرقابل ردیابی است و مشکل بتوان اسناد به کارگیری آن را به مراجع ذی‌صلاح ارائه کرد و این، یعنی خلاف عرف رایج مقامات رسمی و قانونی کشورهای در حال توسعه در بررسی تهدیدات و مخاطرات آینده.

سرانجام، این نگرانی همچنان باقی است که مرز میان خیال و واقعیت در این حوزه به حدی مخدوش شود که ترجیح دهیم آن را به قفسه موضوعات خیالی ذهنمان بسپاریم تا روزی که خود قربانی واقعیت آن شویم یا بفهمیم که سال‌هاست قربانی آن هستیم.

پایان

منبع : فصلنامه عملیات روانی / سال نهم، شماره ۳۴، پاییز ۱۳۹۱