گفتگوی منتظران

[sagheb]

صبح سحر که پر نگشوده است، آفتاب

می آیی و سمند تو را، عشق در رکاب

روشن به توست چشمم و در پیشواز تو

کوچک ترین ستاره ی چشمانم آفتاب

بشکُف که چتر باز کنی بر سر جهان

ای باغ نرگس! ای همه چون غنچه در نقاب

ای چشمه ی زلال که با آرزوی تو

از صد سراب رد شده ام در هوای آب

ساقی! خمار می کشدم گر نیاوری

از آن می هزار و دوصد ساله ام شراب

با کاهلی به پرده ی پندار مانده اند

ناباوران وصل تو ، جمعی ز شیخ و شاب

بیدار اگر به مژده ی وصلت نمی شوند

با بیم تیغ تیز برانگیزشان ز خواب

آری وجود حاضر و غایب شنیده ام

ای آنکه غیبت تو پُر است از حضور ناب

با شوق وصل دست ز عالم فشانده ایم

جز تو به شوق ما، چه کسی می دهد جواب؟