آرنولد و راکی با زره پوش بر روی فرش قرمز کن!!!!

[Admirer]

فقط چند سوال باقی می ماند که مخاطبش همه مسئولین و مدیران سینمایی 30 سال اخیر هستند:

1- 30 سال است که گفته می شود ، جشنواره های جهانی ، دری است به روی بازارهای جهانی . 30 سال است که در بسیاری از این جشنواره ها شرکت داشته ایم و جوایز متعددی هم به دست آورده ایم که آمار آن را از طرق مختلف می توان کسب کرد ؛ از برخی نشریات سینمایی ، از بنیاد سینمایی فارابی ، از سیما فیلم و ...شاید صدها جایزه باشد که برخی آنها را می توانید در موزه سینما مشاهده نمایید. اما سوال اینجاست که این خیل عظیم جوایز ، تا چه حد و میزان سینمای ایران را به بازارهای جهانی رسانده است؟

2- چرا هیچ آماری درمورد میزان حضور سینما و فیلم های ایران در اکران عمومی کشورهای دیگر وجود ندارد؟

3- چرا تاکنون بنیاد سینمایی فارابی یا همان نشریاتی که مشوق اصلی جشنواره ای شدن سینمای ایران بوده اند ، هیچ آماری از فروش فیلم های سینمای ایران در اکران بین المللی ارائه نکرده اند؟

4- آیا واقعا سینمای ایران در بازارهای بین المللی و اکران جهانی توفیقی بدست آورده است؟

5- این توفیقات سینمای ایران در اکران عمومی بین المللی در کجا و چه زمانی بوده است؟



متاسفانه برخی آمارهای بیرون آمده ، واقعیات غم انگیزی از حضور سینمای ایران در اکران های جهانی را نشان می دهد؛ فی المثل فیلمی که دهها جایزه بین المللی از معتبرترین جشنواره های جهانی کسب کرده ، در یکی از موفق ترین نمایشات عمومی خود در فرانسه تنها 12 نفر را برای تماشا به سالن کشانده بود!!

یا کمپانی توزیع کننده فیلم دیگری که از مهمترین فیلم های سینمای ایران در 20 سال گذشته بوده ، از فروش اندک فیلم یاد شده در نمایش عمومی جهانی شگفت زده . به طوریکه مدعی شده بود ، این فروش حتی درصدی از هزینه تبلیغات فیلم را نیز بازنگرداند!!!



6- آیا مدیران سینمای ایران در این 30 سال ، مسیر را اشتباه نرفته اند؟ و این مسیر اشتباه را بارها و بارها تکرار نکرده اند؟ در واقع هر مدیری که آمده ، حتی اگر تا دیروز منتقد مدیر پیشین بوده ، امروز همان عملی را انجام می دهد که تا دیروز همان مدیر قبلی انجام می داده !!! بازهم خیل مدیران سینمایی و دستیارانشان ، راهی کن و برلین و ونیز می شوند ، بازهم بازار یابی انجام می شود ، احیانا بعضا ابتکارات هوشمندانه ای (از جنس آب ریختن با هواپیمای تک ملخی برروی میدان آزادی برای کاهش آلودگی!!) هم صورت می گیرد و برای تبلیغ فرهنگ ایرانی ، نان و پنیر و سبزی خوردن در میان مهمانان سرو می شود!!!! اما در نهایت فروش در حد چند تلویزیون محلی یا کابلی است!!!!

7- آیا این حکایت از عدم درک درست و صحیح از بازارهای جهانی فیلم و روابط حاکم بر آنها ندارد؟

8- آیا نمی توانستیم در طول این 30 سال برروی مخاطبانی سرمایه گذاری کنیم که قرابت فرهنگی و زبانی و دینی بیشتری با آنها داریم مثل کشورهای آسیای صغیر یا جوامع مسلمان که حدود یک میلیارد و نیم مخاطب بالقوه دارند؟ آیا حکایت استقبال از سریال هایی مانند مختار نامه در کشورهای مسلمان ، این نکته را تصدیق نمی کند؟

9- آیا ارزش ندارد پس از گذشت 30 سال تجربه ناموفق در بازاریابی جهانی برای سینمایمان ، راه خود را تغییر دهیم و مسیری دیگر را بیازماییم؟

10-آیا ارزش ندارد بازارهای ویژه خودمان را طراحی کنیم و همه ملت ها و مردمی که با ما در وجوه فرهنگی سازگارترند را به این بازارها دعوت کنیم؟ (البته نه از جنس بازار جشنواره فیلم فجر که کپی دست چندمی از همان جشنواره های کن و برلین است!!)

پایــــــــــــــــــــــــان